
Burning Spear wordt beter met de jaren. Op het podium dan toch, want zijn beste platen heeft Winston Rodney lang geleden al gemaakt, in de jaren '70.
De zanger gedijde op de hoogbloei van rootsreggae en rastafari, werd toen zelfs zo'n beetje beschouwd als de orthodoxe tegenpool van Bob Marley, de rastaman die zijn ziel en muziek niet verkocht had aan de (blanke) duivel. De ritmes en arrangementen van Rodney graven nu eenmaal veel dieper in de Jamaicaanse ziel dan de weliswaar perfecte popsongs van Marley, al was het maar omdat ruim de helft van zijn pakweg 40 klassiekers vintage Studio One is, oorspronkelijk opgenomen dus in de legendarische studio van producer Coxsone Dodd. Spear is in tegenstelling tot het gros van zijn generatiegenoten ook nooit de blazers vergeten, getrouw aan de grote traditie van The Skatalites, en daarvoor van de Caribische jazzorkesten. En Spear houdt van dub, vindt dat die kunst van het weglaten niet genoeg beoefend kan worden, zowel in de studio (van ieder album bestaat er ook een dub-uitvoering) als live. Veel authentieker kan reggae dus niet zijn, en wellicht is dat de grote kracht van Burning Spear, na al die jaren nog altijd het onbetwiste boegbeeld van die muziek, en zowat de enige Jamaicaanse artiest die het verdient om op een jazzfestival te staan.
De show in Montreux had het blijkbaar allemaal. Winston Rodney zelf in topvorm, zijn machtige gezangen rijp en doorleefd, zijn handen bij momenten magistraal in de weer op percussie. De backing strak en krachtig, helderder ook dan levende reggae ooit heeft geklonken, met veel ruimte voor dubs en blazers. Jazz achter de knoppen én op traditionele wijze, met virtuoze solo's. De enige kritiek zou kunnen zijn dat Burning Spear hier vrijwel dezelfde nummers brengt als op de twee vorige live-albums, uit 1979 en 1988, maar daarvoor zijn het dan ook onverslijtbare klassiekers, die op dit nieuwe schijfje andermaal terecht geherwaardeerd worden. Probeer u de Rolling Stones voor te stellen als ze nog één keer alle parels uit de jaren '60 en '70 zouden spelen, beter dan ooit tevoren, zonder hinderlijke 'nieuwe' songs of egotrips tussendoor. Zo voorspelbaar goed is deze Burning Spear.

Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Nov 03, 2003