.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
Israel Vibration is lange tijd mijn favoriete band geweest. Drie hemelse stemmen die in perfecte harmonie zingen over liefde, rastafari en de revolutie, gedragen door strakke rootsritmes: zo heb ik reggae altijd het liefst gehoord. Rond 1980 maakte Israel Vibration een drietal klassieke platen. Rond 1990 (de reünie werd georganiseerd door en op kosten van een Amerikaans label) kwamen daar nog een stuk of wat cd's bij en begon het trio ook te toeren. Plots konden we de drie zangers aanschouwen in levende lijve, met de krukken die ze al van kindsbeen moeten gebruiken. De heren leerden elkaar destijds kennen in een poliokliniek. Ondersteund door de fantastische backing band Roots Radics maakte Israel Vibration de hooggespannen verwachtingen helemaal waar. Terwijl Jamaica stilaan volledig in de ban raakte van elektronische en inhoudelijk vaak leeghoofdige ragga (dancehall), demonstreerde Israel Vibration op de Amerikaanse, Japanse en Europese podia waarom echte rootsreggae nooit zal verdwijnen.
Maar dat was tien jaar geleden. Intussen is Albert Craig met slaande deuren vertrokken (tot daar de peace and unity van de rasta's) en treden Cecil Spence en Lacelle Bulgin veel vaker op dan hun verfijnde songs en stemgeluid kunnen verdragen. Om de afwezigheid van Craig op te vangen, hebben ze twee zangeressen ingehuurd, maar die kunnen de ware schoonheid van Israel Vibration, de samenzang van de drie oorspronkelijke stemmen, niet doen vergeten. Roots Radics is geen constante meer (ook niet op dit album, opgenomen in Frankrijk) en de grote songs van weleer ('Why Worry', 'Cool And Calm', 'The Same Song') hebben al hun magie verloren. De nieuwere nummers hebben dat niveau nooit gehaald en komen hier dus nog slechter uit de groengeelrode verf. Altijd een pijnlijke zaak, als je favoriete groep over de top heen is.
Hoewel het jonge volkje, opgevoed met Shaggy en Sean Paul, daar misschien anders over denkt. De meeste reggae-artiesten krijgen pas echt erkenning en commercieel succes in de nadagen van hun carrière (Horace Andy, Lee Perry) of erger nog: als ze dood zijn (Bob Marley, Peter Tosh). Als je het zo bekijkt, zit Israel Vibration met dit live album nog altijd goed op schema.
Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Oct 21, 2003