Vibes from yard in De Smoutpot + Luciano in topvorm in Hof ter Lo

Eén schaarse spot, de bar afgeschermd met traliewerk, drank in flesjes, groepjes mensen in alle hoeken en kanten, een paar dansend, de rest ritmisch meedeinend. En daar, aan de andere kant van de bar, een deur naar buiten, de nacht in. Door de luidsprekers weerklinkt roots & culture van vroeger en nu, daarna Studio en ska. De warming up van de dj duurt net iets te lang, hij zet de sound pas diep in de nacht op punt, maar ook dat is Jamaicaans. Soon come.En dan al die bredren & sistren, de overlevers van de eerste reggaegeneratie, Lui Lucky en Eric 'Herbie' Judah, Sensi Peter en Ras Feel, Ras Pablo en Prince Harry, Brother Yosa... How sweet it is to dwell together in unity. Ik had het eerlijk gezegd niet verwacht in Jeugdhuis De Barst te Burcht. Al die oudere jongeren niet, in wat toch een jeugdclub heet te zijn, maar ook die positive vibrations niet.

Iemand had me gezegd dat ik eens naar Dub Coalition moest gaan kijken, een nieuwe groepje. Niet slecht inderdaad, voor een eerste optreden, maar van de zanger heb ik geen woord verstaan, de drummer verdronk regelmatig en sommige ritmes waren al te springerig, het typische manco van een beginnersgroepje in de reggae. Gelukkig stond er een ijzersterke bassist op het podium. Dank zij hem klonk Dub Coalition buiten, onder de sterrenhemel, verrassend diep en hecht. Binnen hoorde je de chaos van toetsen en drums er weer bij, maar de bas kon ik gelukkig niet meer weg denken. Na het optreden, nog redelijk enthousiast onthaald, leek er van een dj eerst geen sprake te zijn, maar dan kwam er toch enige beweging achter de sound system. Geleidelijk stelde hij de erbarmelijke klank scherp. Hij begon echt te selecteren en vibes te creëren. Give thanks to the Smout Posse, promotor, and all rasta people from way back. Respect.

P.S.: In april ook nog een subliem optreden van Luciano gezien, in Hof ter Lo, hemels ingeleid door music master Dean Fraser. 'A Song' van Pablo Moses in een epische instrumentale uitvoering, saxwise & dubwise. 'Redemption Song' hebben we nu wel gehad, zeker als de song langer uitgerekt wordt dan twee minuten, maar respect voor Dean. Ook in topvorm: Luciano zelf, minder drammerig dan een paar jaar geleden, overtuigd en militant als midden jaren '90, toen hij zich ontpopte tot waardige messenger van rastafari. Luciano's set is uiteraard een lange string hits, de hoogtepunten uit zijn klassiekers 'Where There Is Life' en 'The Messenger', een stuk of wat fantastische nieuwe rootsritmes, een stevige brok afro, en dat allemaal rauw en fris van de lever gespeeld, gelukkig niet meer zo clean en gepolijst als de crew van een paar jaar geleden. Drie fantastische zangeressen maakten het plaatje compleet en bijna perfect. Bijna, omdat de songs van Luciano net niet gevarieerd genoeg zijn om twee uur lang te boeien. De songs dus, en niet die ridims. De band had wat mij betreft gerust nog een uurtje mogen doorgaan. Ook nog een koopje gedaan in Hof ter Lo. Op 'Duets' (10 euro) staan een twintigtal voortreffelijke tracks verzameld uit de periode 1993-1998, Luciano's hoogdagen zeg maar, zijn krachtige gezangen vervlochten met de stemmen van Charlie Chaplin, Beres Hammond, Sizzla, Josey Wales, Mutabaruka, Marcia Griffiths, Alton Ellis, Coco Tea, Morgan Heritage en tal van andere superstars. Productie: Philip 'Fatis' Burrell. Niets nieuws onder de zon wellicht voor de fanatieke single-verzamelaar maar wel een essentiële compilatie. 'Nuff said. Dit was maar een P.S.