The Abyssinians & Warrior King: The gates of reggae heaven were opened @ VK

Het zijn stuk voor stuk tijdloze klassiekers uit de geschiedenis van de reggae, twintig, dertig jaar oud maar nog altijd zuiver en soeverein verheven boven het aardse gewoel. Op voorwaarde dat ze perfect gezongen worden, de drie stemmen in volmaakte harmonie, de gevarieerde toonladders foutloos achter elkaar gezet, tegelijk broos en onverwoestbaar. Dat kunnen alleen The Abyssinians zelf, de grijze profeet Bernard Collins en de broers Donald en Lynford Manning. Meer dan een uur lang heb ik in opperste ontroering staan toekijken, rustig skankend, de ogen gefixeerd op die drie fantastische zangers. Zwetend ook, het was alweer bloedheet in de VK, maar dat kon me niet deren.

Dit concert verliep onder de hoge bescherming van Jah zelf. Getuige daarvan ook het voorprogramma, Warrior King. Een verrassing, een ontdekking zelfs. Een jonge gast naast mij had nog nooit van The Abyssinians gehoord maar had wel àlle platen van Warrior King en sprong ook enthousiast naar voor toen de nieuwe rootsman het podium betrad. Een kruising tussen Beres Hammond en T.O.K. had hij gezegd, maar ik dacht eerder aan Junior Kelly en (wie kent hèm nog?) King Kong. Onthouden in elk geval. En ook noteren dat Ras Ites een fantastische backing band is, die voor ons de poorten naar de reggaehemel opende. Respect!