
Girl power uit Jamaica, en als voorgerecht het kruim van de Belgische reggae & dancehall scene: irie vibes alweer in de VK, the house of dread, waar zelfs oude rasta's als wij niet kunnen weerstaan aan de jonge riddims & sounds. Om van de lyrics nog maar te zwijgen. Ik had nog nooit van Ce'cile gehoord, dacht zelfs even aan de Brusselse rasta queen, maar ik weet nu dat Lady Saw en (nog langer geleden) Lady Patra en (nog veel langer geleden) Sister Nancy een waardige opvolgster hebben. Die de mannen niet zozeer probeert te behagen als wel op te voeden.
Opvoeden: klinkt misschien toch wat zwaar. Noem het eerder expliciete seksuele voorlichting, de bedfantasieën van de moderne vrouw in klinkende rijmpjes gevat. Wat doen wij niet allemaal 'Fi Di Man' vraagt ze zich af, en wat krijgen we er voor terug? Waarom moeten wij altijd 'On-line' zijn, en kunnen zij ons niet gerust laten? Ik zeg het nu even heel braaf, want de teksten van Ce'cile zouden in het Vlaams allicht onthaald worden op hoon en verontwaardiging, hoe authentiek ze ook mogen zijn. In het Jamaicaans klonken ze geil en opwindend, female slackness all the way.
De Duitse band van Ce'cile, The Germaicans (flauw), legde een perfecte fond. Drum en bas plus toetsen/samples: meer dan drie man heb je niet nodig om actuele dancehall inhoud te geven. En om de fun van de elektronica te verzoenen met de ruggengraat van de reggae. De youths zullen de riddims vast herkend hebben, ik kan alleen maar zeggen dat ze me prima bevielen, en dat de uitsmijter, een bekoorlijke version van Marcia Griffiths' 'Feel Like Jumping', niet eens nodig was om mij extra gunstig te stemmen. Maar wel Swingpaleisgewijs meegezongen dus, en de kou helemaal vergeten. Maar dat was eigenlijk ook al het geval tijdens de showcase van Calabash & Friends, het voorprogramma van Ce'cile. Lekker opwarmen met Eric Judah, roots singer par excellence, zij het niet echt in topvorm. Maar hij is nog altijd de enige zanger die vergeten reggaeparels durft coveren, niet altijd de makkelijkste songs, maar wel van een ongeëvenaarde virtuositeit.
Een versnelling hoger dan met Ragga Yves. Im draw a bad card, maar hij staat er weer, met zijn krachtige old skool dancehall. En met nieuwe nummers die rechtstreeks verwijzen naar het zware verkeersongeval dat hem eerder dit jaar bijna het leven kostte. Respect. Hoogtepunt van de avond was wat mij betreft de korte maar ijzersterke set van Raggamuffin' Whiteman en Sister J, onverwacht cool en eigentijds gebackt door Calabash. Whiteman heeft al furore gemaakt in Jamaica en Brazilië, is alomtegenwoordig in de Belgische reggaewereld en gaat almaar beter rappen. Het samenspel met Sister J, Loudmouth Vs. Tinklebell, klinkt fris en origineel, als de beste ragga from yard. Check him out, waar je hem ook aan het werk kan zien.
En een betere band zal Raggamuffin' Whiteman in deze contreien nog niet zo gauw vinden. Groeit hier iets moois? Nog korter, maar ook veelbelovend: Future D, from Jamaica, maar hij woont in Nederland. Een groot talent, deze rapper/singjay, maar wel een ongeslepen diamant. Zijn niet te stuiten woordenvloed moet gebald en gekanaliseerd worden, zijn uitspraak zuiverder en duidelijker. De vaste dj van Fiji Sound en United Sounds, dus u weet waar u hem kunt vinden.

Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Oct 06, 2003