Bob Marley was hun grootste fan, precies omdat ze als geen andere vocale groep de boodschap van rastafari, van liefde en rechtvaardigheid, van sociaal en spiritueel bewustzijn, in klassiek gestroomlijnde rootsreggae weten te gieten. Rastaman vibration, de blik op het beloofde land (Israel) gericht. Zachter en zoeter dan Culture en Burning Spear bovendien, samen met Israel Vibration de enige overlevers uit het gouden tijdperk van de reggae, de tweede helft van de jaren '70. Het heeft zelfs iets engelachtigs, zoals Wiss en Skelly de melodielijnen door elkaar laten schuiven, afwisselend als leadzanger en als tweede stem, ergens op de grens tussen psalm en klaagzang. Jammer dat Apple er een paar jaar geleden is uitgestapt, waardoor ook meteen zowat een derde van het oude oeuvre niet meer in aanmerking kwam voor de live shows van Israel Vibration. Maar dat is detailkritiek van een oude fan. Die zou ook wel echte blazers op het podium willen, maar anderzijds is Roots Radics samen met Sly & Robbie toch de beste backing band die Jamaica ooit gekend heeft. Ze trekken nu al geruime tijd op met Israel Vibration, een redelijk uitzonderlijk gegeven in de reggae, maar het gezelschap plukt daar nu wel de vruchten van.

Live behoort dit zonder twijfel tot het beste wat de reggae te bieden heeft, ook na al die jaren nog. Muzikaal gaat Israel Vibration er al een tijdje niet meer op vooruit, hoewel ook de nieuwe cd weer een pareltje is in vergelijking met het gros van de andere nieuwe producties in het genre. Maar wie blijft er op zijn honger zitten als je zo'n prachtige nummers hoort als 'Racial Discrimination' (inhoudelijk bloedserieus, muzikaal vuurwerk, zoals dat topreggae betaamt), 'Vulture' (over de gieren in onze maatschappij), 'Peace Not War' (pompende ska), 'Fighting Soldiers' (ingenieus verweven met een gitaarlick van Marley), en uiteraard de grote klassiekers van Israel Vibration, de nummers die thuishoren in het Gouden Boek van de reggae, 'Cool And Calm' (wat iedere rastaman behoort te zijn), 'Never Gonna Hurt Me Again' (met heerlijke samenzang van het publiek), 'Ball Of Fire' (vijf keer opnieuw begonnen), 'Why Worry' (een gebed dat je gelooft), 'Licks And Kicks' (het leven in de getto's) en het waarlijk onsterfelijke 'The Same Song'.

Met excuses voor het euforische taalgebruik, maar zo voelde de hele zaal zich na afloop van het ruim twee uur durende concert. Overigens geen minderjarigen gezien in de AB, dus niemand heeft de nieuwe drugswet overtreden. Maar wel het rookverbod natuurlijk.