.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
Het mag een wonder heten dat de AB helemaal volloopt voor twee mannen die elkaar dertig jaar leerden kennen in een Jamaicaanse poliokliniek. Toen waren ze nog gedoemd tot een bestaan van armoede en uitstoting, vandaag zijn de krukken een handelsmerk geworden van Israel Vibration, de ideale hulpmiddelen ook om hoogst originele danspasjes uit te voeren, de ultieme expressie van hun geloof en doorzettingsvermogen. Hoewel het natuurlijk in de eerste plaats de schitterende songs zijn die het duo (vroeger een trio) een plaats in de reggaehemel verzekeren.
Bob Marley was hun grootste fan, precies omdat ze als geen andere vocale groep de boodschap van rastafari, van liefde en rechtvaardigheid, van sociaal en spiritueel bewustzijn, in klassiek gestroomlijnde rootsreggae weten te gieten. Rastaman vibration, de blik op het beloofde land (Israel) gericht. Zachter en zoeter dan Culture en Burning Spear bovendien, samen met Israel Vibration de enige overlevers uit het gouden tijdperk van de reggae, de tweede helft van de jaren '70. Het heeft zelfs iets engelachtigs, zoals Wiss en Skelly de melodielijnen door elkaar laten schuiven, afwisselend als leadzanger en als tweede stem, ergens op de grens tussen psalm en klaagzang. Jammer dat Apple er een paar jaar geleden is uitgestapt, waardoor ook meteen zowat een derde van het oude oeuvre niet meer in aanmerking kwam voor de live shows van Israel Vibration. Maar dat is detailkritiek van een oude fan. Die zou ook wel echte blazers op het podium willen, maar anderzijds is Roots Radics samen met Sly & Robbie toch de beste backing band die Jamaica ooit gekend heeft. Ze trekken nu al geruime tijd op met Israel Vibration, een redelijk uitzonderlijk gegeven in de reggae, maar het gezelschap plukt daar nu wel de vruchten van.
Live behoort dit zonder twijfel tot het beste wat de reggae te bieden heeft, ook na al die jaren nog. Muzikaal gaat Israel Vibration er al een tijdje niet meer op vooruit, hoewel ook de nieuwe cd weer een pareltje is in vergelijking met het gros van de andere nieuwe producties in het genre. Maar wie blijft er op zijn honger zitten als je zo'n prachtige nummers hoort als 'Racial Discrimination' (inhoudelijk bloedserieus, muzikaal vuurwerk, zoals dat topreggae betaamt), 'Vulture' (over de gieren in onze maatschappij), 'Peace Not War' (pompende ska), 'Fighting Soldiers' (ingenieus verweven met een gitaarlick van Marley), en uiteraard de grote klassiekers van Israel Vibration, de nummers die thuishoren in het Gouden Boek van de reggae, 'Cool And Calm' (wat iedere rastaman behoort te zijn), 'Never Gonna Hurt Me Again' (met heerlijke samenzang van het publiek), 'Ball Of Fire' (vijf keer opnieuw begonnen), 'Why Worry' (een gebed dat je gelooft), 'Licks And Kicks' (het leven in de getto's) en het waarlijk onsterfelijke 'The Same Song'.
Met excuses voor het euforische taalgebruik, maar zo voelde de hele zaal zich na afloop van het ruim twee uur durende concert. Overigens geen minderjarigen gezien in de AB, dus niemand heeft de nieuwe drugswet overtreden. Maar wel het rookverbod natuurlijk.
Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Oct 06, 2003