Bounty Killer brengt VK op kookpunt

Wonderbaarlijk toch, hoe het Jamaicaanse patois de wereld heeft veroverd. Wie begrijpt de frivole rijmelarijen van Shaggy? Wat betekenen de rare kreten en raps in tal van dance-producties? Buiten Jamaica begrijpt alleen de harde kern van de reggae- en dancehallfans wat al die toasters nu eigenlijk te vertellen hebben. Het blijkt toch vooral de exotische klank van dat verbasterde Engels te zijn die aanspreekt, het ritme en de cadans ook, zelfs zonder muziek bijzonder aanstekelijk. Bounty Killer is zonder twijfel de populairste en wellicht ook de meest invloedrijke van de huidige generatie rappers/toasters uit Jamaica, al was het maar omdat hij tegenwoordig in de hitparade staat met No Doubt. 'Hey baby' is een schoolvoorbeeld van commerciële, poppy dancehall, en het is geen toeval dat precies Bounty Killer zangeres Gwen Stefani van antwoord mag dienen. Een gesamplede flard van die hit was donderdagavond in een volgepakte VK de kers op de taart van een letterlijk overdonderende show.

Bounty Killer brulde, snauwde, blafte zijn teksten in de microfoon, ongemeen luid en brutaal, maar op een bepaalde manier toch altijd melodieus, en uiteraard perfect op maat gesneden van de al even onorthodoxe riddims. Die nog altijd het volledige spectrum omvatten, van stokoude Studio One tot gloednieuwe digitale beats, maar wel allemaal even hitsig en agressief klonken, vaak bewust hortend en stotend. Zo ongewoon en verrassend waren die riddims, dat de spaarzame brokken r'n'b en hiphop waarmee Bounty Killer zijn show lardeerde haast lachwekkend ouderwets overkwamen. Terwijl hij net daarmee enig respect heeft verworven in de VS, waar dancehall momenteel de doorbraak beleeft die rootsreggae nooit gelukt is. Zij het dat de Jamaicaanse en de Amerikaanse ritmes veelal nog maar weinig van elkaar verschillen.

Dat bleek trouwens ook al tijdens de overtuigende opwarmingsronde van dj's TLP en Dors (Studio Brussel), die er in slagen om reggae, dancehall, hip-hop, r'n'b en andere dansritmes naadloos in elkaar te weven. Maar dus toch liever de échte Bounty Killer, de zelfverklaarde war lord. Het waren zijn grootste hits, in deze contreien bijna uitsluitend verspreid op vinyl single, die de volgepakte VK op kookpunt brachten. Vergeet de relaxte ambiance van het klassieke reggaeconcert, dit is Caribische punk, van een mateloze rauwheid en energie. Zelfs de onvermijdelijke ode aan de ganja deed nauwelijks vermoeden dat het heilige kruid ooit geacht werd aan te zetten tot meditatie en sereniteit. Ook de teksten van Bounty Killer liegen er niet om. Hij beschrijft de harde realiteit van het leven in de getto's. Hij gaat wild te keer tegen uitbuiters en hypocrieten, tegen politici en manipulators. En jammer genoeg ook tegen homo's, zoals alle Jamaicanen. Die weerkerende homohaat werpt een donkere smet op de dancehall, maar wordt ook hier door sommigen bejubeld. Of zouden ze dan toch niet begrijpen wat Bounty Killer te vertellen heeft?