Er is nog reggae na Reggae Geel: Lokerse Feesten, URBS & Feest In Het Park 2003

En nog meer respect voor Delgado, een oude warrior met een stem als een storm die bij mijn weten nog maar één keer in België is geweest, een paar jaar geleden in Dour. Ook daar stootte hij eerst een deel van het publiek af, de mensen die niet bestand waren tegen het oergeweld van deze volbloed rastaman, maar zij die bleven staan, beleefden een magische rootstrip. Steven Wright tekende eerder deze zomer al voor de beste reggaeshow in Dour en de band zette in Oudenaarde waardige versies neer van Delgado's klassiekers uit de jaren '70 en '80. De zanger heeft zijn beste werk gemaakt voor de grootste producers (Lee Perry, Augustus Pablo, Sly & Robbie, Adrian Sherwood) en hij vernoemde al die namen ook. De Bob Marley-songs op het einde van de show zong hij zo authentiek en origineel, de band speelde ze zo strak en aanstekelijk (met de gitaar van Wright in de hoofdrol) dat ik voor het eerst in lange tijd weer eens meezong.

En toen had Junior Delgado nog een memorabele bis in petto, 'Black Samba', een obscure 7" uit de 80ies die een vriend van DJ Ashanti 3000 (alweer een heerlijke selectie tussen en na de concerten) ooit eens gezien zou hebben. Om maar te zeggen hoe zeldzaam het nummer is, een fantastisch nummer, classic roots & culture. Junior heeft me na het concert beloofd dat hij mij persoonlijk een exemplaar van de track zou bezorgen. Ik wil het in geval absoluut hebben. In afwachting heb ik mij al wel 'Original Guerrilla Music' aangeschaft, een nieuwe compilatie van Junior Delgado, The Great JA Recordings, waaronder 'Sons Of Slaves', 'Fort Augustus', 'Trickster' en 'Love Tickles Like Magic'. Eerder die avond hadden we al Lucky Dube gezien, de Zuid-Afrikaanse superster die in de loop der jaren wat minder Peter Tosh is geworden en wat meer zichzelf. Prima opener van het Feest, zij het niet meer zo zwaar en gedreven als weleer. Zuid-Afrika is intussen een vrij land geworden, en dat hoor je in Dube's muziek.

Bushman was een stuk beter gehumeurd dan in de VK, in het midden van de winter, en dat hoorde je ook. Hoewel ik me blijf afvragen of er naast Luciano nog plaats is voor een stem van hetzelfde timbre en kaliber en of niet iedere zanger goed zou klinken met de voortreffelijke Grassroots achter zich. Of met de Firehouse Crew (rond gitarist Earl 'Chinna' Smith), de band die Sizzla twee dagen later zou meebrengen. Hoewel Turbulence toen demonstreerde dat zelfs de beste muzikanten een non-talent niet kunnen redden. De debuutplaat van Turbulence kan er nog net mee door, maar live heeft de bobo absoluut niets te bieden.

Gelukkig maakte Sizzla alles goed. Dit was zonder twijfel zijn beste show tot dusver in België (na Dour in 2001 en Couleur Café vorig jaar), een radicale selectie van Studio One- en Bob Marley-riddims, subtiel opgebouwd, onderbroken en weer opgestart, downbeat & uptempo, reggae & nyahbinghi, scherp als een scheermes maar ook breekbaar en gevoelig. Sizzla liet zich gewillig meedrijven op die kleurrijke golf roots & culture. Hij zong, grauwde en brulde over liefde, onrecht, Jah en ganja. 'Black Woman And Child' was bijna onherkenbaar maar klonk o zo mooi en respectvol. Zelfs 'Thank You Mama', op zich een song op de rand van de stroperigheid maar wel Sizzla's grootste hit dit jaar, maakte indruk. Maar de mama van Sizzla is dan ook een lokale beroemdheid in August Town, Kingston. Ooit keek ze me diep in de ogen waarna ze me toestemming gaf om haar zoon te bezoeken. Strictly reality dus, die 'Thank You Mama'.

En dan na Sizzla nog The Orb geserveerd krijgen. U kent beide blanke heren misschien niet maar vanuit hun vintage dub-collectie ontwikkelden ze zo rond 1990 de ambient dub, voorloper van de triphop, van de lounge, van de downbeat, kortom van alle coole, irie dansmuziek op het einde van de vorige eeuw. Fabuleuze lichtshow natuurlijk, veel reggae-samples (Burning Spear, Aisha, Ras Michael), humor, nooit teveel beats per minuut en twee uur lag het gevoel dat je in een warmhartig bad van dub wordt gedompeld: dat is The Orb op zijn best en zo waren ze ook in Oudenaarde. Zoals in de vorige jaren Lee Perry en Israel Vibration hier al hun beste concerten gaven. Volgend jaar toch maar eens checken als ik van u was.

Dub in 't Rivierenhof 

URBS (16/8) werd opgezet als een festival van 'woord, beeld en geluid', maar uiteindelijk bleef alleen het geluid over. Gelukkig wel de keiharde guerrilla sounds van Adrian Sherwood, want hij bleek uiteindelijk zowat de enige act te zijn. DJ Groove Merchant had een geweldige saxofonist bij maar in het kleine openluchttheater van het park Rivierenhof (schitterende locatie voor de rest) zaten op dat moment amper een paar mensen. Stijn bracht een geschifte set van disco en funk, het genie en de gekte van Prince gecomprimeerd tot pure wegwerpelektro. Adrian Sherwood had twee gasten meegebracht, Ghetto Priest en Bonjo I (African Headcharge), maar draaide zelf zo extreem luid en dubby dat de heren er nauwelijks aan te pas komen. Ze hebben beiden een nieuwe CD uit (Bonjo I een verzameling van oude hermixte en nieuwe tracks), geproduceerd door Sherwood, en ook die hadden net zo goed zonder hen gemaakt kunnen worden, of met andere artiesten.

Maar wel geweldige On-U Sound natuurlijk (ook al zit Sherwood nu bij Real World, het label van Peter Gabriel) en die blies ons ook omver in het Rivierenhof. Klassieke Jamaicaanse dub, afkomstig van platen die Adrian Sherwood eind jaren '70 nog zelf verdeeld heeft, bekende en vergeten On-U Sound uit de jaren '80 en zowat alle tracks van 'Never Trust A Hippy', in een speciale mix natuurlijk. Er was dus niet veel meer te zien dan de knikkende kale kop van Sherwood achter de knoppen maar de vibes zaten goed en vooraan, aan het water, werd er zelfs gedanst. We vernemen dat Adrian Sherwood momenteel de laatste hand legt aan de debuutplaat van Omar Perry, zoon van Lee, nieuwe Belg (of toch zeker de vader van een nieuw Belgje) en ook al te horen op 'Never Trust A Hippy' en de plaat van Ghetto Priest. Misschien kan hij de volgende keer MC zijn?

Op 1 augustus stond Burning Spear op de Lokerse Feesten. De vreselijke exclusiviteitcontracten verhinderden dat de man deze zomer ook elders zou optreden en dat was brute pech voor de gemiddelde reggaeliefhebber, die op die zaterdag de morele plicht had om in Geel te zijn. Wat bezielt zo'n organisator eigenlijk om Spear precies op die dag (de Lokerse Feesten duren tien dagen!) te programmeren? De reactie van de VRT-commentator was wellicht typerend voor het publiek die avond ("een mak optreden") maar de schaarse fans (Geel opgegeven voor Spear!) waren alweer in de wolken. Ze hebben mij gemaild en gebeld, om te zeggen dat Burning Spear absoluut fantastisch was. Zet hem een week later en het terrein in Lokeren wordt overspoeld.

Op 8 augustus was ik wél in Lokeren, voor Asian Dub Foundation en JMX featuring Tikiman. ADF ramde alweer hard en scherp op Babylon in, met meer rock en drum & bass dan dub en banghra. Straks te zien in de AB met een live soundtrack voor de Franse cultfilm 'La Haîne'. Don't miss out on that. JMX (Jean-Marie Aerts, ooit gitarist van TC Matic en Arno maar vooral muzikale vernieuwer en dub-liefhebber) is een groep die bruggen slaat tussen blues, rock, funk en reggae. De meester zelf bespeelt verschillende zeldzame gitaren die telkens perfect passen bij de vibe die de band wil creëren. Tikiman opereert sinds kort onder zijn eigen naam Paul St.Hilaire (er bestond blijkbaar al een act met die naam, ergens in Oceanië) maar dat doet niets af aan de energie en I-tality die hij uitstraalt, wat voor genre hij ook zingt. In feite zingt hij altijd reggae natuurlijk, maar dan wel op zo'n manier dat die lijzige stem zich schijnbaar probleemloos beweegt in uiteenlopende ritmes, vibraties en structuren. Paul St.Hilaire heeft pas zijn eerste CD uitgebracht, een klein meesterwerk van nu dub, roots & culture en downbeat dance (denk aan Earl 16 en Dreadzone).