.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
Het zat er aan te komen, een album met de grootste Jamaicaanse hits van 1962. Het eiland heeft afgelopen zomer 30 jaar onafhankelijkheid gevierd, en daar past een nostalgisch plaatje bij.
Verwacht op deze CD geen dub of reggae, muziek die toen nog niet was uitgevonden, maar wel vroege ska (nog maar pas uitgevonden), mento (een soort calypso), doowop en r&b (overgewaaid uit de States) en zelfs een streepje jazz, de muziek kortom waar Jamaica in die dagen op danste. De namen van de zangers en de orkesten (altijd minstens tien muzikanten sterk) doen vandaag nog bij weinig mensen een belletje rinkelen, met uitzondering van de toen nog piepjonge Jimmy Cliff, maar u kunt van ons aannemen dat artiesten als Derrick Harriott, Stranger Cole, Owen Gray, Rolando Alphonso en Drumbago's Orchestra de Jamaicaanse popmuziek, met name ska en reggae, een gezicht hebben gegeven. En de Antwerpse Internationals een bestaansreden. Een CD die klinkt als een oude LP, maar laat dat u er niet van weerhouden om thuis uw eigen onafhankelijkheidsfeestje te bouwen.
Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Aug 26, 2003