Hypnotix op Psychedelic Gathering, Tielt: het concert van het jaar?

Om 9 uur zou Hypnotix beginnen, één van mijn favoriete live bands, tegelijk de toekomst van dub, house en wereldmuziek. Maar in de wei achter de varkensstal wordt op dat moment nog volop gewerkt. Zelfs de openingsact is nog niet gepasseerd. Een geluk bij een ongeluk, want dat blijkt Sunscape te zijn, eigenlijk aangekondigd voor zondag, maar in extremis verplaatst naar vandaag. Eerlijk: ik vond Sunscape vroeger stukken beter. Inventieve dub speelden ze toen, in het spoor van Dub Syndicate en andere Engelse pioniers, gemixt door een formidabele engineer. Sinds vorig jaar kiest de Oost-Vlaamse band jammer genoeg resoluut voor ietwat vlakke popreggae, en worden de dubs beperkt tot korte aanhangsels. Respect voor de eigen nummers, de enige riddim die ik herkende was Cuss Cuss, als intro, maar wat moeten we met die zanger? Brabbelt een onverstaanbaar Vlaams-Jamaicaans, zingt weinig nummers volledig uit of verdwaalt gewoon in zijn eigen gebazel, en verstoort de strakke ritmes, die op zich best best geïnspireerd zijn. Er stond ook geen speciale engineer achter de knoppen, en dat was spijtig, want op weinig festivals klonk de dub deze zomer zo dry & heavy als op deze Psychedelic Gathering.

In de chill out-tent heerst de flower power, tapijten, vloeistofdia's, wierook, ook muzikaal. Het is alsof we met een tijdmachine naar de sixties zijn gekatapulteerd. Alleen stinkt het hier wel naar varkens, maar daar hebben de autochtonen wellicht minder last van dan ik. Het eten is fantastisch, meer ital dan waar ook, en dat vinden wij eigenlijk heel belangrijk. Say no to junk food. Rond middernacht verschijnt Hypnotix eindelijk op het podium, vier Tsjechen, op toetsen/samples, gitaar, bas en percussie, aangevuld met een Senegalese preacher en een Indische zanger. Er zijn amper 20 toeschouwers, en minstens evenveel honden.

En toch wordt het een memorabele avond. Als je ieder jaar zo veel concerten ziet, al 25 jaar lang, ben je wat verwend, en moeten ze al van goeden huize komen om indruk te maken. Burning Spear doet het nog altijd, Horace Andy soms, Dreadzone ook, artiesten kortom die ofwel tijdloze muziek maken (Spear, Andy) ofwel vernieuwende sounds produceren, groene twijgen aan de reggaeboom. Ook al is Hypnotix uiteraard geen reggaeband, verre van. Maar het is wel roots, zelfs de woeste techno waarin de dubs vaak uitmonden. Midden-Europese roots, Afrikaanse en Aziatische roots, Jamaicaanse en Engelse roots. En dat vloeit allemaal perfect uit de luidsprekers, goddelijk gemixt, door de engineer van Hypnotix zelf. Tegen het einde van de al te korte show is de schitterende decoratie van het terrein bijna afgewerkt, en de varkensstank verdwenen. Het regent lichtjes, maar dat voelen we niet. Net niet gehypnotiseerd door het wonderlijke concert rijden we naar huis, naar de verre Kempen. Zo mystiek kan Reggae Geel dit jaar nooit worden. En waarom staat Hypnotix na vier fantastische albums en met die uitstekende live reputatie nog altijd niet op een groter festival? Give thanks, Psychedelic Gathering.