Burning Spear - Freeman (Nocturne)

'Trust' is een magistrale opener. Klassieke intro, perfecte rootsriddim, superbe blazers en een universele boodschap over vriendschap en vertrouwen. "Friendship and promises can cause a lot of disturbances.", breek ons de bek niet open. 'We Feel It': inderdaad, we voelen het, Spear, hoe je indertijd naar New York ging, een beetje nerveus maar vol overtuiging en vertrouwen in Jah. 'Ha Ha' is een schitterende remake van 'Shout It Out' (Studio One) met elegante backing vocals en aanstekelijk meezingrefreintje. Virtuoze blazers ook alweer. En het gaat maar door. 'Not Guilty': opgedragen aan Marcus Garvey, Malcolm X, Martin Luther King en alle andere zwarte profeten, rastamannen. Die mix, die arrangementen, Spear op z'n best.

In 'Rock'n'Roll' zit een heavy gitaar die vrolijk de dialoog aangaat met Spear en die het snelle ritme nog wat opjaagt. Een lekkere opkikker op het juiste moment. 'Dready' is, u raadt het al, een ode aan de rastaman, "I want to live my life with love, love for one another, regardless who they are.", dàt is rastafari. En ook de muziek trouwens, alweer een dijk van een nummer. Spear zet zijn ode onverminderd voort in 'Freeman', nyahbinghi all the way. "The only freeman you've got is the rastaman." Yes I! Het meest poppy, lichtvoetige nummer is 'Loved For Who I Am', ook al gaat het in de lyrics over: "...struggling and sufferation...". Pittig gitaartje, borrelend percussiewerk, harmonieus blaas- en toetsenwerk. Iets sneller gaat het dan weer, met de gedreven rockers van 'Rise Up', een eerbetoon aan zijn landgenoten. "So we rise up from this little island where Marcus Garvey come fromwhere reggae music spring from." In 'Old School' keert Burning Spear terug naar de studio's van Harry J (nu MVP, waar het album werd opgenomen), Randy's en Joe Gibbs. Ja, dit is old school reggae, maar wel van het allerhoogste niveau en met de klank van de 21ste eeuw. We zijn er bijna. In 'They Can't' (kill us all, om de zin af te maken) prijst Spear de schepping van God, Jah Creation, ten overvloede bijna. Opnieuw die heldere gitaarlicks en borrelende percussie. Changes tenslotte begint schijnbaar voorspelbaar maar bloeit gaandeweg helemaal open, even sappig en kleurrijk als de rest van de songs. Het is van in de vroege jaren '80 geleden dat ik een nieuwe plaat zo vaak opleg. 'Freeman' is vintage rootsreggae van de beste singer-songwriter die Jamaica ooit gekend heeft, van de ultieme rastaman, een album dat een ereplaats krijgt naast 'Marcus Garvey', 'Man In The Hills' en 'Farover' en de twee Studio One-platen van Burning Spear. Hail him. (En H.I.M. natuurlijk).