.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
Een vriend stuurde me onlangs naar The Slackers, in de VK. Hij had de groep gezien in Turnhout en was razend enthousiast. Terecht. The Slackers, een Amerikaanse band, gaven in Brussel voor amper 150 man een schitterend concert weg, een avontuurlijke reis langs ska, rocksteady, roots en rockers. En wie hadden ze meegebracht? Susan Cadogan (met nadruk op de o)! Van Lee Perry! Die fantastische, smachtende vrouwenstem! Toen zij, toch niet meer van de jongsten en lichtjes volslank, 'You Turn Me On' inzette, was ik een paar minuten lang helemaal van de wereld. Wat een stem! Wat een uitstraling! Wat een seks! En dan ook nog 'Fever' zingen, tergend traag maar perfect gebackt door The Slackers.
Tweede gast van de show was Glen Adams, ooit toetsenist van The Upsetters, toen het geluid van Lee Perry's groepje nog bepaald werd door springerige orgeltunes. Die heeft Glen Adams nog altijd in zijn vingers - dit waren The Upsetters zoals ze toen moeten geklonken hebben  maar als waardige rastaman, met lange dreadlocks, gooide hij er ook een paar zware roots songs achteraan. 'Schooling The Youth' staat ook op de nieuwe CD van The Slackers, een productie vol Friends. Glen en Susan dus, maar ook Ari Up van The Slits (krankzinnig nummer), Congo Ashanti Roy van The Congoes, Doreen Shaeffer van The Skatalites, Cornell Campbell en Ranking Joe. Het is een onwaarschijnlijk gezelschap en ze stoven hier dan ook een onwaarschijnlijk potje. Maar wel boeiend en broeierig, rijkgeschakeerd en nooit hetzelfde, een dijk van een album.
Nog mooier en vooral intrigerender is het solo-album van David Hillyard, de geweldige saxofonist van The Slackers. The Skatalites op 'African Roots' (aka. 'Heroes Of Reggae In Dub'), Light Of Saba, Mystic Revelation of Rastafari en Ernest Ranglin, de beste roots van Count Ossie, Cedric Brooks en Tommy McCook: met die referenties zou u eigenlijk al niet meer mogen twijfelen. Hillyard brengt het beste van ska, roots en nyahbinghi samen in een volle, warmhartige sound, doordrongen van virtuoze solo's op sax, trompet en trombone. Absoluut hoogtepunt van het album is 'Far East', volwaardige jazz in het spoor van 'Grounation' (Mystic Revelation), veel rijker en rijper eigenlijk nog, met een lange meditatieve aanloop, dan een brok zuivere hornsmen roots, solo op solo, geestverruimend samenspel, geruggensteund door een onweerstaanbare riddim. De compositie (ruim tien minuten lang) is het fundament van dit album, de bron van inspiratie voor alle andere tracks. 'Duppy Conqueror' bijvoorbeeld, een magistrale cover van de original (Marley/Perry), ook al uitgesmeerd over bijna acht opwindende minuten. 'Baby' en 'Another You' herinneren aan de frisse popska van Byron Lee, 'Old Days' aan de romantische rocksteady van Rolando Alphonso. Ik weet: het zijn allemaal legendarische namen. Maar David Hillyard verdient een plaats in hun midden, al was het maar omdat hij die prachtige erfenis van ska, roots en rastafari levend houdt. Voor sommige mensen zou 'United Front' wel eens het album van het jaar kunnen zijn.
Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
May 19, 2003