The Bug - Pressure (Klein Records)

Kevin Martin aka. The Bug werkte eerder al samen met Iggy Pop, Jon Spencer en tal van dub- en technowizards. Op 'Pressure' verkent hij de grenzen van de dancehall, balanceert hij op het slappe koord tussen noise en songs en vertaalt hij de revolutie in sounds, beats en samples. Ik probeer te omschrijven wat ik hoor en voel. In 'Politicians And Paedophiles' gaat Daddy Freddy, de snelste toaster van de wereld, feller tekeer dan we hem ooit gehoord hebben, over een dreigende, luid getrommelde riddim, Brasil meets Jamaica. Draai de volumeknop helemaal open en met dit nummer zet u de straat op stelten. 'Beats, Bombs, Bass, Weapons' klinkt al even boos en krachtig, vervreemd en verbasterd door peeps & bleeps, stormachtig ingetoast door Toastie Taylor. Dancehall van de ruigste en vettigste soort. Zelfde riddim opnieuw, zij het nagenoeg onherkenbaar, voor 'Executor', met in de hoofdrol dub poet Roger Robinson. Eindelijk een waardige opvolger voor LKJ, een dichter met lyrics die even dreigend en militant zijn als de riddim.

In 'Thief Of Dreams', pure minimal dub met soundtrack allures, reciteert Robinson een wat cryptischer gedicht, een dromerige tekst die ik nog vaak opnieuw wil horen. Tikiman kenden we al van JMX en Rhythm & Sound. Zijn stem zweeft en glijdt overal etherisch door- en overheen, een geest gelijk, schijnbaar geheel onthecht van de muziek maar tegelijk er helemaal ingegroeid. Dat beukt en stampt (in 'Live & Learn'), maar Tikiman blijft onberoerd. Hij leeft en leert van de sounds die hij hoort, hoe maf of bizar ze ook mogen klinken, zoals in de uitgebeende dancehall van 'Some Days'. 'Living Dub' is een heel verre version van 'Live & Learn', opgesmukt met flarden poëzie van Roger Robinson. Zo moet de toekomst ongeveer klinken. Singing Bird vliegt in 'Superbird' Tenor Saw en Barrington Levy achterna, zo wijds en verheven zingt hij zijn vreugde uit. Fly, Superbird, Fly! Alweer een dreun van een riddim, vol donderwolken en vreemd geroffel.

Opnieuw een versnelling hoger dan met Daddy Freddy, die in 'Run The Place Red' wel buiten zinnen lijkt te zijn. Wi come fi settle all score! Heavy bassline ook. 'Night Steppa' is deep house op een gammele drum, geschifte dance die Roger Robinson in woorden probeert te vatten, zoals LKJ hem dat ooit voordeed in het wonderbaarlijke 'Reggae Sounds'. En wat schreeuwt Wayne Lonesome ons toe? 'Fuck y-Self'! Zelden zo'n schreeuwlelijkerd gehoord (Tiger, iemand? Of Shabba in zijn geilste dagen?), maar hij komt er mee weg. De riddim graaft dieper dan diep, Wayne Lonesome verschroeit zijn stembanden. Een song als een opgestoken middenvinger. Maar het kan altijd nog heftiger, of geschifter. He-Man trapt wild om zich heen over wat de basisriddim van 'Pressure' moet zijn, de rechtlijnige beat van hard core dancehall, gelardeerd met net niet afstotelijke grind core samples. Ik weet niet of u zich een voorstelling kunt maken van de revolutionaire sound die ik probeer te omschrijven. 'Pressure' is geen dub voor mietjes of beginners. Een minimum aan liefde en respect voor dancehall, de oren wijd open voor stemmen en klanken uit de hel en uit de hemel, geen schrik voor de guerrillero's van dance en techno: wie dat kan allemaal opbrengen, zal zich graag laten aansteken door dit virus. 'Pressure' is een mijlpaal.