Buju Banton - Friends For Life (Epitaph)

Zijn stemgeluid houdt het midden tussen Shaggy en Busta Rhymes, maar dan over de rasp gehaald, en dat gaat vlug vervelen. In een selectie van singles, zoals die door de gespecialiseerde sound systems in snel tempo op de draaitafels wordt gegooid, zorgt Buju Banton vaak voor het hoogtepunt. Weinigen hebben zo'n natuurlijke flow in hun teksten, en Buju slaagt er ook vaak in om zoiets als een refrein te creëren, iets waar veel collega's in de dancehall niet eens aan te komen, vanwege vooral met zichzelf bezig.

Maar negentien nummers achter elkaar is van het goede te veel , ook al omdat Buju Banton halverwege de jaren '90 het licht van Jah heeft gezien. Een manifest anti-homonummer had zijn reputatie eerst gevestigd (in Jamaica) en daarna zwaar geschonden (in de rest van de wereld), waarna hij in vrijwillige ballingschap ging bij een groep orthodoxe rasta's. Herboren, plots met fiere dreadlocks, profileert Buju zich sindsdien als een volbloed rastaman. Zijn album 'Til Shiloh', de neerslag van die opvallende gedaanteverandering, is een klassieker, en de man heeft ettelijke onvergetelijke hits op zijn naam staan, maar we kennen zijn verhaal nu wel, over Afrika, Haile Selassie (aka. Ras Tafari), het zwarte ras en de onrechtvaardigheid op de wereld. Ik ben zelfs nog altijd bereid om naar dat verhaal te luisteren, maar zou het alstublieft iets subtieler kunnen, en wat minder opdringerig? Maar wel een heel mooie verzameling beats en sounds dus, opgevrolijkt door enkele geïnspireerde gasten, en nog altijd een hoogvlieger in het genre. In kleine porties dan wel.

P.S.: De beste track op het album is een geluidsregistratie van Marcus Garvey. Nooit gehoord, en een ware openbaring. Reden genoeg om de CD te kopen, want hij is super heavy beveiligd tegen kopiëren.