Easy Star All-Stars - Dub Side Of The Moon (Easy Star Records)

Onlangs verschenen in de serie Reggae Rocks nog mooie tribute albums met songs van Bob Dylan, The Beatles en de Rolling Stones. Maar Pink Floyd? Hoe wurm je de complexe arrangementen en ongewone melodieën van het viertal in Jah's naam in de strakke ritmiek en de eenvoudige songstructuren van de reggae? Het is een opdracht die alleen in New York tot een goed einde kon gebracht worden. Daar broeit al jarenlang een ondergrondse dub- en reggaescene, met duizendpoot Bill Laswell als boegbeeld. Een stuk of wat onafhankelijke labels brengen zowel oude Jamaicaanse muziek uit als nieuwe, vaak experimentele dub die de vibraties van toen moet doen herleven.

En de vibe zit meteen goed op dit album. De hartslag waar Pink Floyd destijds mee opende valt perfect samen met het ritme van de nyahbinghi, de etnische rastamuziek die aan de oorsprong lag van de reggae. Als het leven zelf (ook het "concept" achter 'Dark Side Of The Moon') transformeren die drums in klassieke rootsreggae. 'Breathe' wordt gezongen door Sluggy Ranks, een Jamaicaan in New York die zichzelf overtreft en Roger Waters als zanger zowaar naar de kroon steekt. Nog indrukwekkender is de uitvoering van 'Us And Them' door veteraan Frankie Paul, ook wel de Jamaicaanse Stevie Wonder genoemd. Paul is bijna blind maar hij heeft een magistrale, Wonder-achtige stem, en verheft de toch al intrigerende interpretatie van het nummer, een mix van dub en r&b, in samenspraak met de saxofoon tot een meesterlijk en terecht lang uitgesponnen hoogtepunt. Die saxofoon vervangt veelal de gitaarsolo's van Gilmour, hoewel het ook een toaster kan zijn. Ouwe getrouwe Ranking Joe verrast aangenaam met zijn invulling van 'Time', hier heerlijk geboetseerd tot vrolijke, onvervalste rockers, zoals de uptempo reggae eind jaren '70 in Jamaica genoemd werd. Maar er staat ook nerveuze drum & bass op de plaat ('On The Run'), filmische dub ('The Great Gig In The Sky' en het bizarre 'Brain Damage'), harmonieuze samenzang (The Meditations In 'Eclipse'), en klassieke one drop ('Any Colour You Like'), de reggae die nog het dichtst bij Bob Marley staat. 'Money' begint met het geluid van een borrelende waterpijp en heel herkenbaar gehoest, en wordt overtuigend ingezongen door de ons verder onbekende Gary Pine. Alweer een voltreffer. De vier bonustracks maken het feest compleet. Dit is geweldige dub, zoals hij in Jamaica al lang niet meer gemaakt wordt, opgesmukt met melodica (!), blazers en nog een onweerstaanbare rap van Ranking Joe als toetje. 'Dub Side Of The Moon' is geen heiligschennis, wel een fantastisch, zij het onwaarschijnlijk eerbetoon aan een groep die veel dichter bij dub en rastafari blijkt te staan dan zowel de oudere fans van Pink Floyd als de nieuwe generaties ooit hadden durven vermoeden.