.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
Ik ben een fan van UB40, altijd geweest. Die eerste LP destijds, zo rond 1980, Signing Off, in een groffe bruine hoes gestoken, de afbeelding een uitvergrote kopie van een Engels werkloosheidsformulier, een zogenaamd "unemployment benefit form". Machtige reggae stond erop, majestueus traag, inventief gearrangeerd, klagend gezongen. En je kreeg er meteen een 12"-plaat bovenop, Madame Medusa, over het schrikbewind van Margareth Thatcher. UB 40 bracht in die dagen wel meer memorabele maxi-singles uit, met 'Don't Let It Get You Down' en 'Don't Slow Down' als absolute uitschieters. De groep had ook een sterke live act in huis, met naast de stemmen van de broers Ali en Robin Campbell, en de toasting old school van rastaman Astro melodieuze en nadrukkelijk aanwezige blazers. UB 40, dat was toen categorie Steel Pulse en Burning Spear, roots par excéllence.
Later, na de derde of de vierde plaat, is UB 40 de reggaehits beginnen coveren waarmee ze opgegroeid waren, met het gekende fenomenale succes. Zo groot en populair is UB40 de afgelopen 20 jaar geworden, dat de groep nog nauwelijks enige street credibility geniet, en door de muziekpers grotendeels genegeerd wordt. Geheel ten onrechte, vinden wij, want tussen al die hits, meestal covers van covers, zit af en toe wel degelijk een parel van een eigen song, geperfectioneerde rootsreggae van een niveau dat maar weinig Jamaicanen ooit verwezenlijkt hebben. Ik ben de groep nooit afgevallen. Op de jaarlijkse concerten, in Vorst Nationaal of Ahoy (Rotterdam), ben ik zo stilaan de enige die nog ganja rookt, de rest van het publiek geeft zich liever over aan bier of red red wine, maar ik zie en ik voel dat we nog altijd op dezelfde golflengte zitten, UB40 en ik, zeker als de band Legalize It inzet, of weer eens zwaar aan het dubben slaat. Maar ik heb ook veel respect voor de rol die UB40 gespeeld heeft in de wereldwijde erkenning en aanvaarding van de reggae. Niemand scoorde ooit meer reggaehits. Weinig artiesten hebben zo'n fundamentele bijdrage geleverd tot de commerciële ontwikkeling van de Jamaicaanse muziek. Op dit nieuwe album laat UB40 veertien van hun eigen nummers inzingen door de idolen van toen, de zangers die de muzikanten destijds, in de jaren '70, hun liefde voor de reggae hebben bijgebracht, de fathers of reggae. Toots Hibbert, Leroy Sibbles, Gregory Isaacs, Freddie McGregor, Alton Ellis, Max Romeo, Bob Andy, Ken Boothe, John Holt, Brent Dowe (The Melodians), Winston Groovy, Honey Boy en Jackie Robinson: ze staan er allemaal op, één grote Reggae Hall of Fame. Waren ze in de States geboren, ze zouden nu wereldberoemd zijn. Hoewel ze dan misschien toch de blues zouden ontberen die hen tot vandaag zo smartelijk en hartverscheurend mooi doet zingen. Het lijkt wel of de songs van UB40 nu pas hun bestemming hebben gevonden, zo gevoelig en overtuigend worden ze hier vertolkt. Achter de knoppen zaten Jamaica's beste engineers, Sly & Robbie, Steely & Cleevie, Danny Brownie en Fatta & Bulby, waardoor dit album ook nog eens erg fris, origineel en authentiek klinkt, als betrof het geheel nieuwe muziek. Jammer voor de kinderen en kleinkinderen van de fathers, maar dit is het beste reggae-album van het jaar.
Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Nov 19, 2002