Elephant Man - Higher Level + Various Artists - The Biggest Ragga Dancehall Anthems 2002 (Greensleeves/Munich)

De schreeuwlelijkerd, in alle betekenissen van het woord, neemt liefst 9 van de 40 anthems op deze dubbel-CD voor zijn rekening. Acht daarvan staan op het eerste album van Elephant Man (niet zo lelijk, wel even eigenzinnig en buitenissig), naar Jamaicaanse traditie eigenlijk gewoon een bonte verzameling (vinyl)singles, opgenomen met verschillende producers en muzikanten. Niet meteen een slimme zet dus van de platenfirma, want waarom zou ik die mindere nummers op de solo-CD er nog bij nemen? Omdat je dan misschien toch wel het debuut koopt van the next big thing in hip-hop en dancehall, twee stromingen die zich langzaam maar zeker met elkaar vermengen. Shaggy (opgegroeid in de VS), Beenie Man (Janet Jackson), Bounty Killer (No Doubt) en Sean Paul (op eigen kracht) zijn Elephant Man al voorgegaan in wat voor de meeste Jamaicanen nog altijd het beloofde land is. Behalve voor de rasta's dan, maar daar staan de sterren van dancehall (dit is al lang geen reggae meer) dan ook mijlenver vandaan.

Maar de beste songs van Elephant Man, ritmes eigenlijk, opgesmukt met barokke samples en rauw geblafte teksten, staan dus ook op die dubbelaar. Naast hits van Sizzla, Capleton, Buju Banton, Bounty Killer, Red Rat, T.O.K., Lexxus en ander gevestigd en aanstormend dancehalltalent, die zich net als Elephant Man gretig bedienen van het idioom, de beats en de melodieën van r'n'b en hiphop. Veel momenten van herkenning dus, R. Kelly, Busta Rhymes, Indische stemmetjes, onbeschaamd lonken naar de Amerikaanse markt. En tegelijk toch authentiek Jamaicaans, al was het maar door dat kleurrijke patois en die nog altijd onnavolgbare ritmische kronkels. Typisch Jamaicaans, dat is overigens ook fanatiek homofoob. Elephant Man kan net zo hard uithalen naar batty boys en chi-chi men als het gros van zijn collega's. Gelukkig verstaan we niet altijd wat hij zegt.