
Het is natuurlijk zuiver Sodom & Gomorra, die hele dancehall queen scene, een onbeschaamde expositie van vrouwelijk schoon en sensuele bewegingen. Je ziet de verwarring op de gezichten van de jonge blanke rasta's, dreadlocks swinging & spliff in de hand, die de revue op het podium maar moeilijk kunnen verzoenen met de verheven principes van respect en waardigheid. In Jamaica zijn dancehall queens, de hoer van Babylon in volle glorie!, niet aan de rastaman besteed, maar dat inzicht lijken velen hier nog niet te delen.
De hardcore dancehall fans (hoewel het gros daarvan volgens mij elders in Brussel zat te feesten) voelden zich al wat meer vertrouwd met de slackness on stage, en de Marokkanen uit de buurt keken helemaal hun ogen uit. Al goed dat Abou Jahjah en zijn kompanen dit schouwspel niet bijwoonden. Maar als je die bedenking opzij zet (en dat is toch wel nodig voor een oude strijder als ik), is zo'n verkiezing best gezellig, zeker als je in de jury zit. Plots werd ik backstage omringd door een dozijn al dan niet schaars en/of exuberant geklede vrouwen, een situatie die ik in het normale leven nooit meemaak. En hoe vaak kan je ongestraft naar al die prachtige vrouwen staan kijken? Je moet je als jurylid toch een goed beeld kunnen vormen. Mijn beoordelingsvermogen blijkt trouwens nog niet aangetast te zijn. Mijn top 3 was ook de winnende top 3, met de Jamaicaans-Antwerpse Suzy als queen of the year. De al even Antwerpse Cinderella viel net buiten de prijzen (verklap ik uit het juryberaad) maar maakte indruk met haar extravaganza outfit en onvermoeibare spirit.
Ik heb ook geweldige muziek gehoord, gloednieuwe dancehall die ik helemaal niet kon benoemen, heel ruig en opwindend, als de beste rock'n'roll. En Raffi & Frankie, het organiserende echtpaar, hij het hart van Red Alert Sound System, zij lerares dancehall dansen, ontpopten zich tot volwaardige MC's. Tot daar het goede nieuws. Deze Dancehall Queen Contest trok niet het verhoopte volk, was slecht georganiseerd en liep veel te lang uit. Ik wil best tot na drie uur wachten voor de winnaar bekend wordt gemaakt, maar begin dan toch al wat vroeger dan 1 uur. Voor een stevige party achteraf was het natuurlijk al veel te laat geworden, terwijl ik daar toch wel zin in had na een hele avond opwarmen. Volgend jaar terug naar Gent, in de Charlatan of zo. Ook daar liep de DJ-contest eerder dit jaar veel te lang uit, maar de keet zat vol en de vibes waren hot. Ik ben ook voorstander van één, maximum twee sound systems. Nu wil iedere dj de zaal opjutten binnen de hem toebemeten tijd, en wordt je verstikt in het gebrul en geblaf door de microfoons. Terwijl er toch tijd zat zou geweest zijn om langzaam op te bouwen, met rond middernacht de Dancehall Queen Contest, die je makkelijk, en zelfs veel beter in een uurtje kunt afhandelen, en daarna party in session 'till morning!. Voor zover ik, oude blanke rasta, daar iets zinnigs over te vertellen heb natuurlijk. Ik ben al lang blij dat Jah me bij het verlaten van dit verderfelijke feest geen bliksem naar het hoofd heeft geslingerd.

Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Oct 21, 2002