Internationals - Fun-Kee-Ara-Bee (Haiku Records)

Er moeten heel wat ouderwetse, authentieke apparaten aan te pas zijn gekomen, en die hébben Wim Tops en Peter Revalk, om deze schitterende sound te creëren, tegelijk organisch en primitief, als het volronde geluid van de legendarische Jamaicaanse Studio One (waar de ska begin jaren '60 voor het eerst gespeeld werd), en prikkelend zuiver, een lust voor het verwende oor van de 21ste eeuw. Ieder effectje, iedere kreet, ieder instrument krijgt precies genoeg ruimte en ondersteuning. En precies daardoor krijgt deze eerder traditionele instrumentale muziek toch weer een heel nieuwe dimensie. Voor zover dat nog nodig mocht zijn natuurlijk, want ook de virtuositeit van de muzikanten overtreft de hoogste verwachtingen. Deze mini-CD maakt op mij net zo'n diepe indruk als de grote klassiekers van The Skatalites, de oervaders van het genre, en eind jaren '70 de grote inspiratiebron van The Specials, Madness en andere Two Tone-groepen. Ik heb sindsdien honderden ska-groepjes gehoord, van de Kempische Dill Brothers tot No Doubt, maar de sublieme Caribische jazz van The Skatalites is tot dusver maar zelden geëvenaard. De Internationals hebben het allemaal: staande bas, roffelende drums, exotische percussie, strakke gitaarlicks, en natuurlijk vier fantastische blazers, trompet, trombone en twee saxofoons. Het is de klassieke ska-bezetting, en ze wordt door de Internationals met glans ingevuld. En laat u door al dat muzikale talent vooral niet afschrikken: de heren hebben zich ook prima geamuseerd tijdens de opnamen, getuige daarvan de hilarische, Bonanza-achtige uitbarstingen in de songs, de vele verrassende gimmicks en spielereien, een spetterende cover van Bert Kaempfert, en de extra track, een vette dub van 'Jackpot'. De Internationals staan nu al geprogrammeerd op Open Tropen, en zullen zich ook op tal van andere zomerfestivals openbaren als de coolste ska-band sinds The Skatalites. Wie dit niveau haalt in de studio, moet ook live iedereen kunnen omver blazen.