.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
We weten al langer dat Scratch een buitenaards wezen is, afkomstig van Sex Planet als u nog twijfelde, en de integratie verloopt nog altijd bijzonder moeizaam. Amper is de mensheid klaar om zijn geniale oeuvre van de jaren '70 naar waarde te schatten en zijn fundamentele invloed op Bob Marley, of daar pakt De Meester alweer uit met een nieuwe sound, die vooral de oudere fans maar moeilijk kunnen verteren. Hetzelfde fenomeen deed zich al eens voor in de jaren '80, toen Lee Perry in zee ging met Adrian Sherwood en later met Mad Professor, niet even gek als hij maar achter de knoppen wel bijna even geniaal. Scratch bracht begin jaren '90 ook een plaat uit die hij opnam in Zwitserland, zijn nieuwe thuis, met een Zwitserse band. 'Spiritual Healing' werd slecht verdeeld, maar er staan een paar nummers op die de aanzet vormen tot dit krankzinnige werkstuk, een productie die Lee Perry nog maar eens op eenzame hoogte plaatst in het reggae-universum.
Het album werd opgenomen in Engeland, met Engelse muzikanten, en uitgebracht door Trojan, de maatschappij die de rechten heeft op zowat al het werk van Scratch uit de periode '70-'74, inclusief de vroege Marley-catalogus. Wat de plaat zo bijzonder maakt, is dat Lee Perry alle tracks zelf geproduceerd en gemixt heeft, zoals hij dat ook zelf deed in de legendarische Black Ark-studio. Hij speelt daarbij vooral met zijn eigen stem. Soms lijkt het of er drie, vier Scratchen tegelijk aan het orakelen zijn, die allemaal hun eigen boodschappen verkondigen, al dan niet inspelend op wat de andere klonen zeggen. Thema's: Lee Perry zelf uiteraard, ganja en dollars, rastafari en Hare Krishna, verheffing en meditatie. Het is geen onzin die Scratch vertelt, maar het cryptische taalgebruik vereist de nodige inleving én kennis van de grote godsdiensten en filosofieën. Maar u kunt natuurlijk ook gewoon van de muziek genieten, funky reggae en soms zelfs disco, af en toe een bekende riddim ('I'll Take You There', 'Shocks Of Mighty'), geen echte dub maar wel heel zuiver en vrolijk gemixt. Op vier tracks zingen The Naylor Twins mee, twee stemmen die herinneren aan de hoge backing vocals van weleer, zoals die menige Upsetterproductie een frivool tintje meegaven. Ik kan me voorstellen dat u 'Jamaican E.T.' maar niks vindt. We spreken elkaar binnen twintig jaar nog eens.
Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Feb 05, 2002