Afro C Festival is back!

De weide stond niet overvol. Het was een komen en gaan van muziekliefhebbers. Dub- en reggaefans stonden schouder aan schouder met lokale feestvierders en toevallige vakantiegangers. Iedereen vond vlotjes de weg naar het hoofdpodium in Park 't Paelsteenveld.

De honger was groot, zeker bij mij. Nadat ik de passage van Hempress Sativa op Couleur Café eerder deze zomer moest missen, was dit de ultieme herkansing. En dit keer stond ze er niet voor een trackshow: de Hempress speelde met een liveband, die ze deelde met twee toppers van de zogenaamde Reggae Revival: Jesse Royal, de 'small axe' die overtuigde met spirituele, soulvolle reggae, en dancehall-zwaargewicht Konshens, die ik er als rootsman met plezier bijnam.

Maritieme ska, Balkan-fusion en hiphopsoul

Het festival opende al vroeg op de middag onder een stralende kustzon. De Oostendse band Mystère mocht de spits afbijten en deed dat met verve. Hun aanstekelijke ska de la Mer - een unieke blend van energieke ska met maritieme invloeden - joeg meteen de eerste dansgolven door het vroege publiek. Seven Kadrievi Fusion serveerde een gewaagde maar vlijmscherpe mix van Turkse makams, opzwepende Balkanmuziek, gypsy-klanken en een flinke dosis jazz en verlegden zo moeiteloos muzikale grenzen.

Fred Gata bracht een eigentijdse, emotioneel geladen combinatie van hiphop en soul. De zware ritmes en rauwe emotie in zijn stem grepen de weide direct naar de keel en zetten de toon voor een memorabele festivalavond.

Hempress Sativa: koninklijke trance en een explosieve ontlading

Wanneer Hempress Sativa het podium betreedt, eist ze meteen alle aandacht op. Gehuld in een lange, adembenemende jurk met Afrikaanse motieven is ze waarlijk een koninklijke verschijning. En de songs van haar album 'Woman', een productie van de Italiaanse dubmeester Paolo Baldini, vallen live meteen op hun plek, met als krachtige opener 'No Retreat' en 'Fight For Your Rights'. Hempress lijkt volledig verzonken in haar eigen muzikale universum, waardoor het publiek toch een beetje op zijn honger blijft zitten. De connectie met de artiest ontbreekt. Ze danst in zichzelf gekeerd en lijkt bij momenten diep in trance te zijn. Terwijl ze toch onmiskenbaar militante nummers vertolkt als 'Judgement', 'Marching Out Of Babylon' en 'Sound The Trumpet'. De diepe rootsreggae wordt opgesmukt met flarden rauwe, snelle rap.

Het kantelmoment volgt na een vurig betoog voor de legalisering van cannabis, volgens haar een stuk gezonder dan bier. Het was de aanzet tot haar bekende anthem 'Ooh La La La (…The Weed Thing)'. Plots is er wel interactie met het publiek. Hempress Sativa strooit met hartjes, lacht voluit en laat de lyrics goed doordringen. Ze bloeit nu helemaal open en moet tijdens 'Rock It Inna Dance' zelfs even bezorgd de klok checken. Want we hebben natuurlijk nog haar monsterhit te goed, 'Boom (Wah Da Da Deng)', een muzikaal bommetje dat de festivalweide definitief laat ontploffen. Dat Hempress Sativa later nog terugkeerde voor een onverhoopte meet-and-greet met de fans was de kers op de taart.

Met de twaalf muzikantes van Zulemax verandert het Paelsteenveld in een mum van tijd in een zwoele Cubaanse smeltkroes. Met hun explosieve cocktail van Latijns-Amerikaanse ritmes vormen ze de perfecte, swingende overgang voor het diverse publiek dat massaal de heupen losgooit. Ik besluit om even langs de kleurrijke wereldculturenmarkt te kuieren. Bij de foodtrucks geniet ik van een dampende, lekkere maffé. Met deze culinaire energie-boost zijn mijn batterijen weer helemaal opgeladen voor het zwaardere rootswerk.

Jesse Royal: spiritueel vuur en muzikaal vakmanschap

Hoofdact Jesse Royal en zijn internationaal gerenommeerde Full Circle Band bouwen de spanning vakkundig op. Na de rollende intro van Roots and Culture verschijnt Jesse al dansend op het podium. Met zijn swingende dreads, brede glimlach en zwaaiende armen krijgt hij de weide meteen mee. Het wordt een dynamische set vol dansbare rootsreggae, denk aan tunes als 'Ooh La La' en 'Lyrical Dancer'. Jesse Royal combineert zijn beats vakkundig met scherpe maatschappijkritiek en (ook hij) een vlammende aanklacht tegen het verbod op ganja.

De show bereikt een emotioneel hoogtepunt met een teder eerbetoon aan de recent overleden Jo Mersa (kleinzoon van Bob Marley) en Fantan Mojah. Jesse's version van diens 'Hail The King' geeft me kippenvel.

Met een zoveelste "Do you love reggae music?" en "I Can't hear you!" trapt de zanger de finale op gang. Ja, ik hou van reggaemuziek en ik schreeuw het uit! De band schakelt over naar een hogere versnelling Jesse Royal etaleert zijn klasse met flarden Chronixx en Anthony B. Maar hoeveel covers kun je brengen? Het voelt voor mij vooral als een gemakkelijke manier om het publiek mee te krijgen. Waarom trakteerde Jesse ons niet op wat meer nummers uit zijn eigen rijke catalogus? Daar was ik in elk geval voor gekomen. Absoluut geslaagd optreden maar het had gerust wat meer Jesse mogen zijn.

Konshens brengt de weide naar het kookpunt

Hoewel ik eigenlijk niet van plan was om nog lang te blijven met het oog op Reggae Lake de volgende dag, besluit ik op de valreep toch nog snel een kwartiertje mee te pikken van dancehall-grootheid Konshens. Ik moet toegeven dat ik wat terughoudend ben maar de spectaculaire podiumtransformatie alleen belooft al puur vuurwerk. Palmbomen, opblaasbare zwembadjes vol danseressen, waterpistolen… Je zou voor minder blijven staan.

Dat geplande kwartiertje loopt natuurlijk volledig uit de hand en uiteindelijk blijf ik gewoon het hele optreden staan. Met een stevige dosis soca brengt Konshens de weide tot een absoluut kookpunt. Het is een geweldige afsluiter, zeker met die dansende dames en hun waterpistolen erbij, om het oververhitte publiek van de nodige verkoeling te voorzien.

Het residente soundcollectief East End Rock pakte daarna nog uit met een stevige set klassiekers, die me toch nog wat langer op de festivalweide hielden. Afro-C is back!

Foto's: © Joeri Vandenberghe