Reggae Geel 2026 - Gold Stage: drie dagen world a reggae

Natuurlijk bestond de gratis Launch Party op Donderdag al langer een begrip, maar dat feestje beperkte zich vooralsnog tot de Bounce Dancehall. Dit jaar besloot de organisatie echter al meteen het hele festivalterrein open te gooien en er een derde volwaardige festivaldag van te maken. Voor inwoners van Geel bleef dat gratis, de rest van de bezoekers moesten dan weer net iets dieper in hun buidel tasten.

Maar daar stopte de vernieuwingsoperatie van Reggae Geel dit jaar niet… De markt keerde terug naar haar vertrouwde plek bij de inkom en er was het nieuwe Side Dish podium, waar onder andere plaats was voor lezingen, interviews en workshops.

De grootste shock viel wellicht de dancehallliefhebbers te beurt, want hun vertrouwde Bounce-tent werd afgevoerd. In de plaats zorgde Reggae Geel voor een nieuwe, meer open constructie, voor de Gold Stage. Gevolg was wel dat er op de Bounce Dancehall stage enkel gespeeld kon worden tijdens de intervallen tussen twee concerten op het hoofdpodium. 

Donderdag: van Leeds tot Kingston

Wij staan netjes op tijd paraat aan de Gold Stage voor de set van Gentleman's Dub Club, de band uit Leeds die voor de eerste keer de affiche van Reggae Geel siert. 

Openen doen de Britten met 'Music Is The Girl I Love' uit 'The Big Smoke'. Hoewel er nog maar een handvol fans zijn opgedaagd, is frontman Jonathan Scratchley toch vast van plan om er een stevig feestje van te maken. Met de woorden: "Did anyone come to dance?" wordt 'Dancing In The Breeze' ingezet. Van reggae gaat he naar drum & bass met 'Feel Like' en 'Daydreamer', waarmee ze zowat het hele aanwezige publiek aan het springen krijgen. Top-act die op volgende edities zeker een betere plek in de line-up verdient.

Met ruim 10 jaar vertraging staat ook eindelijk de Franse reggaetrots Danakil op de Gold Stage van Reggae Geel! De Parijzenaren openen met 'Demain Peut-être', het titelnummer van hun recentste album. Uit datzelfde album komt ook 'Ça Va Ça Vient', waarvoor we de ska-toer opgaan.  'La Route Des Songes' krijgt live dan weer een lange saxofoon-outro aangemeten waarin saxofonist BoZo Sax al zijn demonen mag ontbinden. Natty Jean is er niet langer bij, maar zijn deel van 'Marie-Antoinette' wordt prima ingevuld door Ras Ladji. Bij de muziek van Danakil gaat het eigenlijk minstens voor de helft om de lyrics en daar hapert het toch wat bij het Reggae Geel publiek. Enkel bij hun cover van 'Non, Je Ne Regrette Rien' wordt er luid meegebruld. Besluiten doet Danakil traditiegetrouw met 'Marley', hun zeer geslaagde ode aan de koning van de reggae.  

En dan is het natuurlijk uitkijken naar de grote terugkeer van Anthony B, die hier voor de laatste keer op het podium stond in 2018. Maar eerst is het nog de beurt aan Toledo. De goedlachse Costa Ricaan is voor ons een nobele onbekende, maar we spotten toch een enkele fan met de Costa Ricaanse vlag in het publiek. We herkennen 'Fumo Mi Ganja' en wanneer Toledo ook collega DjP op het podium vraagt, gaan we met 'Roll Up' de Cypress Hill-toer op. Wij kennen Pura Vida natuurlijk als een Belgische reggaetrots, maar Toledo herinnert de Geelse massive er graag nog even aan dat die uitdrukking wel degelijk uit Puerto Rico komt. Toledo vervolgt met het wat melige 'Otra Ronda', een nummer over nog een laatst glas drinken voor het feestje ten einde is.

En dat is wel degelijk al snel het geval, want het is eindelijk tijd voor Keith Blair, u allen beter bekend als Anthony B. Na het traditionele: "Holy Emmanuel I, Sellasie I, Jah Rastafari!" vliegt hij er meteen in met 'Freedom Fighter', om daarna, geruggensteund door het Oostenrijkse House Of Riddim, de ene na de andere hit - 'World A Reggae Music', 'Good Life', 'Waan Back', 'Reggae Soul Sister' - af te vuren. En jongens, wat heeft deze artiest een stroom hits gehad! Toch zakt Anthony's set in de tweede helft wat in. Het wordt allemaal wat meliger ('Mama', 'My Yes & My No', een cover van John Lennon's 'Imagine', tekstueel aangepast naar: "Imagine there's no Facebook, no Instagram") en de vraag-en-antwoord-spelletjes met het publiek gaan steeds langer duren. De man heeft duidelijk nog steeds het vuur, maar het een heel concert lang brandende houden is blijkbaar iets moeilijker geworden.

Vrijdag: the Queen, the King & the Entourloop

Zowel Rasolution als AbaKush ontsnappen aan onze aandacht omdat we elders op post moesten zijn. Schuld, duizendmaal schuld!

Hollie Cook verschijnt op het podium in een casual outfit met luipaardprint en bekijkt Reggae Geel vandaag letterlijk en figuurlijk door een roze bril. De band heeft voor de gelegenheid ook matchende hemden aangetrokken. De zangeres vertelt dat het al veel te lang geleden is dat ze op Reggae Geel stond en heeft dan ook haar beste humeur meegebracht. Op ontwapenende en meisjesachtige toon doorspekt ze haar optreden met opmerkingen zoals "We're all so lucky to be here!" en "It's time for some gratitude!". Ze nodigt het publiek uit om met haar mee te dansen en bij haar grootste hit 'Milk And Honey' moeten we mee zwaaien onder het commando "Arms in the air, I'm gonna make you do it!". "Here comes the sun!", kondigt ze aan wanneer de zon door het wolkendek breekt, en de zonnestralen vormen ook letterlijk de bekroning op de warme gloed die ze met haar optreden al heeft gerealiseerd. Met haar karakteristieke melodische, zoete stem brengt ze haar tracks in dubstijl, gemengd met loversrock en rocksteady, ondersteund door een strakke band met blazerssectie. We horen onder andere 'When I'm With You', 'Night Night/Ring My Bell', het al vermelde 'Milk And Honey' en eindigen met 'Shy Girl'. Het nummer eindigt met de woorden "would like to stay" en ze geeft aan dat zij ook nog wel graag zou willen blijven. En dat heeft ze ook gedaan, want bij het optreden van The Skatalites spotten we haar vrolijk dansend in het publiek. Tijdens haar optreden verwijst ze ook even naar Horseman, die later op de avond een set zal geven met Prince Fatty bij de Yagga Yagga. Zouden we haar daar opnieuw zien opduiken?

The Skatalites worden vandaag op de Gold Stage vertegenwoordigd door drummer Yanik Williams, bassist Val Douglas, toetsenist Ken Stewart, gitarist Natty French, trombonist Gilles Le Cosset, trompettist Olivier Dulon en saxofonist Anand Pradhan. Ze nemen ons mee terug in de tijd naar de oorsprong van ska en dat weet het publiek zeker te smaken. Voor wie nog niet vertrouwd was met reggae, is de essentie nu ongetwijfeld zeer duidelijk. We starten met 'Freedom Sounds' en gaan dan over naar een rocksteady-tempo met 'Musical Store Room'. Vervolgens komen we weer terug bij de karakteristieke ska-beats met 'Dance Away' en 'Ska Train'. Het tempo wordt verder opgedreven bij 'Rockfort Rock', waarna de bandleden elk hun eigen introductie krijgen, gevolgd door de klassieker 'Guns Of Navarone'. De muzikanten zijn duidelijk in hun element en dat gevoel slaat over op het publiek.

In haar karakteristieke gewaad en tulband, voor de gelegenheid met gouden accenten lijkt Queen Omega wel op een legendarische Afrikaanse warrior queen, en zo klinkt ook de stem van de Trinidadiaanse zangeres. Ze heeft een groot bereik en kan zowel zingen als toasten en kan als één van de beste vrouwelijke reggae-artiesten haar teksten laten flowen, "riding di riddim", zoals dat in Jamaica heet. Ze toont dat het betere benenwerk haar ook niet vreemd is, en komt daarmee nog net niet in het vaarwater van Anthony B, die gisteren op hetzelfde podium stond. Ze vertelt dat ze bezig is aan een Europese tour en grapt met het publiek: "I'm in Belgium, right?". Desondanks is het vooral haar missie om een boodschap te brengen, laat dat duidelijk zijn. Waar sommige andere artiesten veel tijd spenderen aan gimmicks en spelletjes met het publiek, staat bij Queen Omega vooral de muziek en de tekst centraal. Met 'Dirty Minds' spoelen we de negativiteit van ons af om het optreden goed te starten. Van "Black lives matter" gaat het naar "All lives matter", om dan uit te monden in een hulde aan vrouwen: "Respect the women, worship the women, we are the man with the womb!" Ze legt uit dat haar naam "Mother of creation" betekent en brengt dan een versie van 'Amazing Grace'. Bij de woorden "now I see" zet ze haar zonnebril af, een teken dat het tempo stevig omhoog zal gaan. "Ready to turn up the heat?", vraagt ze ons, en haar band, The Royal Souls, voegt gelijk de daad bij het woord met 'Touch Inna Di Place', wat resulteert in een pull-up. Ze geeft duidelijk aan welke waarden belangrijk zijn voor haar en toast dat ze zich nooit vertoont in weinig verhullende outfits, een veeg uit de pan naar andere vrouwelijke performers binnen de dancehall. Ze laat ook haar nieuwere muziek aan bod komen en brengt 'Still Standing', met een verwijzing naar haar nieuwe album dat bijna klaar is. Voor wie het nog niet duidelijk was, vermeldt ze nog eens expliciet dat ze staat voor "unity, peace, righteousness and positive vibrations" en nodigt iedereen uit om "I love you" te zeggen tegen zijn buur. Na een cover van Tarrus Riley's 'Human Nature' en een versie van 'Heal The World' (eigenlijk twee nummers van Michael Jackson natuurlijk) krijgen we weer nieuwe muziek met 'Elevate'. Het laatste stuk van de set wordt een beetje overschaduwd door de plotse verschijning van presentatrice Dalilla Hermans, die op een kleurige opblaasneushoorn door 8 crewleden kriskras door het publiek gedragen wordt, terwijl ze vanop haar draagstoel zwaait als een koningin naar haar onderdanen. Sommigen vonden het een grappige gimmick, terwijl anderen het ietwat storend vonden dat ze opzij moesten gaan en dat de spotlight van Queen Omega gestolen werd. Desondanks daverde heel het publiek mee op 'Know Love', waarop de Queen met het alomtegenwoordige handhartje afscheid nam van haar dolenthousiaste fans.

Hoewel Beenie Man niet meer de vocale intensiteit van zijn hoogdagen in de jaren '90 kan evenaren, blijft zijn podiumprésence onmiskenbaar. Bovendien heeft hij voor dancehallfans het ultieme repertoire: je kan geen 10 minuten in de Bounce Dancehall staan zonder dat er één van zijn monsterhits passeert. Op alle legendarische dancehallriddims uit de 90s zoals Joyride en Bookshelf, om er maar twee te noemen, heeft de koning van de dancehall wel een nummer en we krijgen ze dan ook allemaal te horen. Als je mensen zou vragen om een willekeurig dancehallnummer te zingen, kom je waarschijnlijk veelvuldig uit bij 'Romie' of 'Girls Dem Sugar', die Beenie uiteraard ook brengt, ondersteund door zijn twee achtergrondzangeressen. Zijn collega Mr Vegas vertrouwde ons ooit in een interview toe dat het als dancehallartiest niet makkelijk is om het tempo van de optredens vol te houden met het ouder worden en dat zou ook voor Beenie wel eens het geval kunnen zijn. Soms voelt het alsof de nummers een beetje routinematig worden afgehaspeld en worden er gimmicks en spelletjes met het publiek opgezet om het tempo te breken ("When I say Beenie…"). Desondanks geeft het toch altijd een kick om zo'n dancehallicoon aan het werk te zien, en voor de jonge generatie reggaefans is het ongetwijfeld een onvergetelijke ervaring om een levende legende op het podium te ervaren.

Maar toch moet het beste nog komen… En wel in de vorm van het Franse L'Entourloop, dat de absolute ontdekking op deze editie van Reggae Geel bleek. Je zou het de twee kranige oudjes achter de mixtafels niet nageven, maar bij L'Entourloop is niets wat het lijkt. De formatie ontleende zijn naam aan een gelijknamige Franse komedie uit 1980. Entourloupe (licht andere spelling) laat zich uit het frans vertalen als "een slinks trucje" en dat is precies wat we geserveerd krijgen. Een uurlang trakteert het duo ons op een naadloze mix van genres als reggae, dub, hip-hop en drum & bass, een bezwerend spektakel van licht en visuals. Voor het vocale gedeelte hebben ze de ons nog onbekende Nederlander BlabberMouf meegenomen, maar ook de Bermudaanse MC en zanger Troy Berkley is van de partij. Alsof dat nog niet volstaat tover King James en Sir Johnny - een duo dat u ergens moet situeren tussen Statler en Waldorf van The Muppet Show en Daft Punk - ook nog eens de Frans-Braziliaanse Flavia Coelho het podium op. Muzikale magie zoals we die nog nooit op de Gold Stage van Reggae Geel zagen! 

Zaterdag: roots voor de puristen, afrobeats voor de rest

Het is niet van onze gewoonte, maar toch staan we zaterdagmiddag mooi op tijd voor Wahwahsda voor de Gold Stage. En we moeten toegeven: de Antwerpenaren tonen zich meer dan waardige openers!

Door de felle zon voor de Gold Stage moet Joe Yorke zo goed als van nul herbeginnen en tijdens het begin van zijn set zijn er voor het podium dan ook maar een handvol fans terug te vinden. De afwezigen hebben echter wederom ongelijk, want met pareltjes als 'Living Dead' en 'Time' weet de man met de heerlijke falsetstem zijn publiek in geen tijd te betoveren. Helemaal leuk wordt het wanneer Joe 'Wonderwall' van Oasis in een reggaejasje steekt, maar dan wel over de riddim van Max Romeo's 'One Step Forward' (waarin 'Wonderwall' dan ook naadloos overloopt). Ook al zijn er op het podium enkel een gitarist, dame achter de knoppen en twee backing vocals terug te vinden, toch werkt die wat karige setup wonderwel. Nog een cover krijgen we met 'Caution' van Bob Marley. Datzelfde geldt trouwens voor afsluiter 'Smalltown Boy', het tot een gay anthem uitgegroeide eighties-nummer van Bronski Beat, waarmee Joe, gewild of ongewild een statement van jewelste maakt. Tot spijt van wie het benijdt staat op het hoofdpodium van hetzelfde festival dat tien jaar geleden nog bekritiseerd werd omdat het homofobie zou promoten, nu een jonge Britse band die zich van een hele andere kant durft tonen. Kippenvelmoment!

De Reggae.be crew is op zaterdag overbezet en van Tourist LeMC pikken we dan ook enkel 'Ik Denk On A' mee. Voor het nummer speelde hij leentjebuur bij Alpha Blondy en diens iconische 'Jerusalem'. Voor ons is de reggaezomer nooit volledig zonder een streepje Alpha Blondy en dat is bij dezen dus in orde. Bedankt Tourist!

De set van Twinkle Brothers zal voor velen waarschijnlijk gelden als één van de hoogtepunten op deze editie van Reggae Geel. Naar goede gewoonte hanteert Dub Judah de bas en frontman Norman Grant trakteert ons op Twinkle-klassiekers als 'It's Only Rasta', 'Unemployment' of 'Faith Can Move Mountains'. Als uitschieter willen we graag nog 'Revelation 18' aanstippen. Twinkle Brothers namen het nummer in 1980 met Jah Shaka op en brengen het in Geel als een ode aan de dubpionier.  We krijgen nog het heerlijke 'Never Get Burn', gevolgd door 'Repent' en 'I Don't Wanna Be Lonely Anymore', 'Since I Threw The Comb Away'. Besluiten doen Twinkle Brothers met 'Rasta Pon Top', het titelnummer van hun in 1975 verschenen debuutalbum. Ook bijna 65 (!) jaar na hun oprichting staat deze Brits-Jamaicaanse rootsformatie nog steeds als een huis. Raspect to the max! 

Benieuwd naar waar Patoranking voor staat, schuiven we ook even aan tijdens de set van de Nigeriaanse ster. Hij brengt een mix van reggae, afrobeats en dancehall. We herkennen 'African Soldier', een nummer dat hij opnam met Buju Banton, het autobiografische 'My Story' en 'Shake That', waarin Patoranking moeiteloos reggae, dancehall en afrobeats met een vleugje funk vermengt. Met een korte persoonlijke anekdote als inleiding brengt Pato ook een hartverwarmende ode aan de onlangs overleden Fantan Mojah met een cover van diens 'Only Jah Love'.

De sets van Christopher Martin en Ding Dong wachten wij niet meer af en we besluiten te gaan uitbollen in de Yagga Yagga, waar Irie Ites ons nog trakteert op een heerlijk set met deejay-veteraan Ranking Joe (maar dat leest u elders op deze site).

Foto's: © Peter Verwimp