Reggae Geel 2026 - Dub Forest: allemaal rond Dr. Alimantado!

Vrijdag: Best Dressed Chicken in het Dub Forest

Wie er niet bij was en de set van Doctor Alimantado (Winston Thompson) bekijkt op YouTube zal misschien denken: was het dat maar? Was dat nu de act waarvoor Jah Shakespear en paar dozijn andere fans zowat speciaal naar Reggae Geel kwamen? Maar het ging hier natuurlijk niet om muzikale virtuositeit, zeldzame dubplates of gerenommeerde soundsystems.

Met Tado maakte in het bos een figuur zijn opwachting die voor velen is uitgegroeid tot een legende, ook al berust die faam grotendeels op één album en een handvol singles. Maar dat album, 'Best Dressed Chicken In Town' (1978), werd destijds in België wijd verspreid en opende talloze mensen de ogen voor de uiteenlopende sounds en stijlen in de reggae van de jaren '70. Opgenomen in verschillende studio's, met verschillende producers (Upsetter, King Tubby, Philip Smart…), in essentie een verzameling singles, maar dat wisten we destijds nog allemaal niet. 'Best Dressed Chicken In Town' is zonder twijfel (en zeker in ons land) een van de meest invloedrijke platen uit de reggaegeschiedenis.

En toch had Alimantado nog nooit opgetreden in Geel. Wel in 1991 in Gent en veel later ook nog eens in het Depot in Leuven, toen met een band achter zich. Op Reggae Geel verkocht hij als eerste Jamaicaanse kost, hij is daar met zijn familie jaar en dag een vertrouwd gezicht geweest. Vandaar allicht ook de shout-out in het begin van de set naar Rigo (Verwimp), een van de medeoprichters van het festival. Die overigens wel aanwezig was maar zich liever niet vertoonde. Who feels it knows it.

Die attitude kenmerkte het hele gebeuren: je moest het voelen om het te weten. Om te weten dat Dr. Alimantado een authentieke Rastaman is die zijn livity op elk moment uitstraalt en uitdraagt, dat zijn vocals voortzettingen zijn van de teachings en reasonings die hij voortdurend deelt. Over het leven, de dood, kinderen, moeders en andere levensthema's. Dan begrijp je waarom de Dokter volwassen mannen doet huilen, gewoon door hen hartelijk en doorvoeld de hand te drukken. En waarom hij uiteindelijk iedereen persoonlijk wou begroeten, tot lang na zijn set. Wij vonden dat heel ontroerend, in al zijn eenvoud en oprechtheid.

De overbekende tunes uit 'Best Dressed Chicken In Town' (het titelnummer, 'Poison Flour', 'I Killed The Barber', 'Can't Conquer Natty Dreadlocks') klonken haast als extra's, de kersen op de taart van deze memorabele gathering. 'Born For A Purpose' werd door sommigen luidkeels meegezongen, een anthem voor het leven dat in de beginjaren van de reggae in ons land alom weerklonk. De Ariwa-dj (KarMeldoy, zoon van Mad Professor) die wat later ook Aisha zou begeleiden, leek niet echt bekend met Tado's werk maar dat deerde niet.

Tado kwam en ging in een rolstoel maar stond tussendoor wel anderhalf uur recht, begroetingen inbegrepen. "Volgende keer kom ik met een live band en sta ik op de main stage!", zegde hij nog licht euforisch. Het zal ons benieuwen. Maar dit bezoek zal ons hoe dan ook nog heel lang heugen, bijna als een soort verschijning, een manifestatie van de One Love die Alimantado verpersoonlijkt.

Zaterdag: Earthquake Experience

Op Zaterdag stond de Leuvense soundsystem Kingstep opnieuw paraat; dit jaar met een extra verrassing mee voor de mensen: met een hele nieuwe laag aan kicks zorgden ze voor die extra push, die extra trilling die hun sound naar een hoger niveau tilt.

Hierop volgend kregen we, ter ere van hun tienjarig bestaan, de rootssoundsystem uit Antwerpen, Blackbird. Met vaste MC Missing Link, gesteund door Juli Jupter en de rest van de crew, brachten zij een set vol rocksteady, roots en rockers tot hedendaagse rootsreggae. Meesterlijk in hun kennis van dit soort platen brachten zij een uplifting set die perfect paste bij het warme weer en de typische Reggae Geel-middagsfeer.

Als derde aan de beurt was de Franse selectress Reemshot. Naadloos aansluitend op wat Blackbird had opgebouwd, zette zij de lijn verder met een opbouwende set die geleidelijk evolueerde naar moderne reggae en dub. Gegrond in spirituele riddims, met geregeld een politieke boodschap, zorgde zij voor een sterk gevarieerde set met veel nummers die mij onbekend waren.

En dan was het tijd voor enkele legendes uit de UK. Eerst kregen we Gussie P, gekend van zijn eigen label Sip A Cup Records. Gussie deed zijn naam alle eer aan door niet op te bouwen, maar van begin tot einde een reeks dubplates en andere zelfgemaakte producties te spelen. Begeleid door eigen MC-werk was het een genot om te horen en te zien. Ook de volgende artiest, David Judah, moet deze mening gedeeld hebben, want hij kwam al voor zijn set mee luisteren en de sfeer opsnuiven. David pikte de draad moeiteloos op waar Gussie hem had achtergelaten en ging zonder aarzelen meteen voor de harde tunes, waaronder 'Forward Rastaman Soldiers'. Alsof hij echt niet wou onderdoen voor Gussie, besloot de man in het midden van zijn set om nog een reeks harde, spirituele dubplates boven te halen.

De moeilijke taak om hem te volgen was weggelegd voor Kingstep en Rueben Gordon. Met enkele sterke tunes en hun karakteristieke sound borduurden zij naadloos voort op de sfeer die al de hele dag in het bos hing. Geen opbouw, gewoon dubben! Wetende dat dit nog niet het volle potentieel was, want dat krijg je enkel op het einde, was het al watertandend uitkijken naar de laatste en voor mij de meest legendarische artiest van allemaal: King Earthquake.

Errol Arawak heeft afgelopen jaren de dood in de ogen gekeken, maar vocht terug. Door een aanslepende ziekte leek zijn optreden in 2023 zijn laatste Europese show te worden, maar drie jaar later keert hij terug naar de heilige grond van Geel.

Wat we kregen was de echte Earthquake Experience. Geen opbouw, gewoon vier uur lang knalharde eigen producties. Met slechts af en toe een korte pauze van maximaal een kwartier voor early rootsreggae - nummers waar hij zelf duidelijk zichtbaar plezier aan beleeft - schakelde hij telkens weer over naar knalharde, meditatieve en meer digitale dubs, zowel van eigen makelij als van andere producers, allemaal volledig in lijn met de herkenbare Earthquake-stijl.

Duidelijk zelf genietend van de sfeer en goede sound, duwde hij door tot de allerlaatste seconde om dan afscheid te nemen en Reggae Geel geweldig mooi af te sluiten.