R.I.P. Fantan Mojah (1976-2026), soul rasta

Het was vanochtend zeer vreemd ontwaken met het nieuws dat een van mijn favoriete Bobo's op 49-jarige leeftijd is komen te overlijden, enkele dagen voor zijn 50ste verjaardag dan nog. Fantan Mojah was veel te jong - iedereen is te jong om dan al te moeten gaan - maar als het om zo'n straffe artiest gaat dan doet dat altijd dat tikkeltje extra pijn. 

Wat volgt is een hoogstpersoonlijke oplijsting, maar de allergrootsten in hun genre zijn Sizzla en Capleton. Daar net onder heb je Anthony B, Jah Mason en Lutan Fyah. Eén kleine trede lager staan Fantan Mojah en misschien ook wel Turbulence. Dat iedereen schatplichtig is aan de eerste generatie is logisch en toch had Fantan Mojah iets speciaals. Brullend en zingend zoals elke singjay was hij een militante rasta. Rauw maar met gecontroleerde woede in zijn beste nummers. Zoals veel artiesten uit de Bobo stal heeft Fantan meer slechte dan goede nummers gemaakt (ook dat hoort er op een of andere manier bij). Maar bij elke nieuwe single die hij uitbracht stond ik op de eerste rij om te luisteren. Ook was hij een plezier om live aan het werk te zien, een schitterende entertainer, je moest daar wel bij nemen dat het aangekondigde startuur nooit het reële startuur was. 

Tot twee keer toe zag ik hem op Smile! live aan het werk. De laatste keer was dat in Zappa in februari 2025, meteen ook de laatste keer dat hij in ons land optrad. Het werd een mooie avond waarin hij hit na hit bracht en je weer besefte wat die man allemaal heeft uitgebracht gedurende die twintig jaar durende carrière. We moesten er wel twee uur op wachten, een vage start incluis. De band betrad het podium en opende de avond maar er kwam maar geen Fantan opdagen, dus na een dikke tien minuten instrumentals gaf de drummer er nogal woest de brui aan waarna iemand van de crew het publiek moest komen geruststellen dat Fantan er zéker aankwam. En dat was ook zo, met een rugzak vol hits, die rugzak had hij letterlijk altijd bij. 

Op elke noemenswaardige riddim heeft Fantan Mojah een versie, maar zijn grootste hit is en blijft 'Rasta Got Soul', een echte ode aan de reggae. Op onnavolgbare manier noemt hij de legenden die het genre vorm hebben gegeven op om daarna de fakkel symbolisch door te geven aan een nieuwe generatie, die ondertussen al zelf anciens zijn geworden natuurlijk. Hij heeft zijn hele persona aan dat nummer opgehangen, sindsdien kwamen die oplijstingen van collega artiesten wel vaker voor in zijn nummers; iets wat alleen hij op die manier kon en ik telkens weer geweldig vond. 

Fantan brak in 2005 door met 'Hail The King', wat mij betreft nog steeds zijn beste album, met als absolute uitschieter het formidabele titelnummer, Bobo style over een nyahbinghi-riddim; het blijft telkens weer smullen! Daarnaast blijft me ook 'Nuh Build Great Man', een combination tune met Jah Cure, bij. Naast eindeloos veel singles, volgde later nog het sterke 'Stronger' en uiteraard 'Soul Rasta'. 

Dat hij al enkele jaren met zijn hart sukkelde was bekend, maar de laatste dagen ging zijn gezondheid snel achteruit. Toch moest hij volgende week normaal nog optreden op Reggae Jam in Duitsland. 

Eindigen doen we met woorden van Fantan Mojah zelf uit een interview uit 2016 op deze website: "Music has held an enormous importance in the history of Jamaica, but it has never gotten the official recognition and respect it deserves. Despite of that the Jamaican people have never stopped turning out good music. I love Jah-mek-ya though and although we're only a small nation, we're known and loved all over the world. For our leaders I have just one message: "All I&I want is equal right and justice! Far too many people keep getting killed in Jamaica. The peace and tranquility you are enjoying in your uptown villas is something the rest of the Jamaican people want as well!" Rastafari!"