Zon, sound en sfeer: Wadada 2026 bevestigt zijn status als hét dubfestival van België

Dat elke editie van Wadada de beste tot nu toe lijkt, is stilaan een terugkerende vaststelling, en ook dit jaar is die conclusie moeilijk te vermijden.

Tegelijk verdient het festival een bredere erkenning: Wadada levert al jaren consequent een hoog niveau op vlak van kwaliteit en sfeer, en het is uitgegroeid tot een vaste waarde, waar liefhebbers artiesten in optimale omstandigheden kunnen beleven en waar artiesten zich kunnen presenteren aan het Belgische publiek.

Vrijdag ging al vroeg van start met Iron Stone Soundsystem op de camping. Hoewel ik er zelf niet bij kon zijn, waren de reacties unaniem positief. De zon tekende duidelijk present, getuige de roodgloeiende gezichten en zonverbrande schouders van de aanwezigen.

Bij de opening van het terrein namen Hitman & Fiza Soundsystem het voortouw. De Franse broers, al langer bekend om hun producties, presenteerden hun eigen soundsystem. Hen voor het eerst op hun eigen sound horen gaf hun set een extra dimensie, die zich vertaalde in meer durf en intensiteit.

Aansluitend volgde de studio showcase van Earth Tone met MC Blessn: een twee uur durende set met eigen producties, variërend van zonnige roots tot stevigere, donkerdere steppers naarmate de avond viel. De subtiele bijdragen van Rootsman Sax vormden een meerwaarde. Deze set vormde een sterke opwarmer voor de Londense producer Henry Skeng.

Die begon verrassend met invloeden uit jazz en hip-hop, maar schakelde vervolgens moeiteloos over naar krachtige UK steppers. Zijn producties kenmerken zich door toegankelijke melodieën, stevige baslijnen en een duidelijke ritmische structuur. Voor liefhebbers van de klassieke UK dubstijl was dit een overtuigend optreden.

De afsluiter van vrijdag lag opnieuw in handen van Hitman & Fiza. In plaats van rustig op te bouwen kozen ze resoluut voor intensiteit. De bas rolde over het terrein, het publiek reageerde uitbundig, en hun selectie van eigen producties en dubplates hield de energie constant hoog tot het einde. Zoals gebruikelijk volgde nadien een gezellige voortzetting op de camping, met kampvuren en spontane afterparties.

Zaterdag begon energiek met Roots Garage Soundsystem op de camping. Stipt om twaalf uur werden de bassen opengezet, wat voor velen het officiële startsein van de dag betekende. Bij de opening van het terrein nam Waga Waga Soundsystem de aftrap, ditmaal met een volledig upgraded systeem van twaalf scoops. Daarna kregen we eerst lokaal talent voorgeschoteld, met een sterke set van Dub Traveller met Galas en Emma. Hun live benadering, met bassist en trompettist, gecombineerd met eigen producties en een sterke MC, zorgde voor een muzikaal uitgebalanceerde en overtuigende performance. Het optreden werd duidelijk gesmaakt, ook door aanwezige gevestigde namen.

Mafia & Fluxy, bijgestaan door Megumi Mesaku op saxofoon, namen vervolgens het podium over. Hun optreden tussen het publiek bracht een directe en authentieke dubervaring. Ze combineerden bekende producties van ronkende namen als Jah Shaka, Luciano en Eek-A-Mouse met een speelse interactie met het publiek. De bijdrage van Mesaku - bewegend tussen en boven het publiek - gaf de set extra dynamiek en visuele kracht.

Ondertussen bood het Fik' Iri Forest  een aangename afkoeling. Uptown HiFi zorgde daar voor een stroom van rub-a-dub en dancehall. Met onder andere Rub a Dub Ramses met Lyrical Benji en Raggamuffin Whiteman met MC Deeds. Naast rub-a-dub passeren er nog verschillende andere reggaegenres gebracht door Brassman Robin met Hanna, Sasha Tubbie, Zion Town en nog vele andere die ik jammer genoeg heb moeten missen. Het Fik'Iri Forest vormde een waardevolle aanvulling op de meer roots- en steppersgerichte mainstage. Zo zeer zelfs dat ik een groot deel van Roberto Sanchez miste - volgens andere aanwezigen speelde hij opnieuw een sterke dub-rootsset.

Daarna was het de beurt aan Dougie Conscious van Conscious Sound en Reality Souljah. Dougie bevestigde zijn reputatie door meteen te starten met een reeks sterke tracks, waaronder 'Them Say', 'Long Time' en 'Money Run Things'. Zijn eigen interpretaties van Bob Marley-klassiekers als 'Belly Full' en 'Burning And Looting' versterkten de set nog verder en zorgden voor een intense publieksbeleving.

Stepper One en Dawchy stonden voor de moeilijke opdracht om hierop te volgen en kozen ervoor om terug te keren naar een meer rootsgerichte opbouw, wat getuigde van artistieke overtuiging. Hoewel de opbouw aanvankelijk traag aanvoelde, bleek het slot van de set bijzonder sterk. In de laatste fase bracht Stepper One loepzuivere steppers, trouw aan de UK-traditie, met een eigentijdse en licht mystieke invulling.

De afsluiting van het festival lag, traditiegetrouw, in handen van Waga Waga Soundsystem, samen met MC's King Samir, Jacky Roots en Ras Leo. Ze presenteerden hun sound in volle kracht en brachten nieuwe producties. Absolute uitschieter was de dubplate 'Rally Round' van Murray Man, waarmee het publiek nog één keer zijn sandalen uit danste. Een mooi eerbetoon om hun dank te tonen aan de organisatie voor alweer een prachtige editie.

De zonovergoten negende editie van Wadada was er een met een uitstekende sfeer en een sterk muzikaal aanbod. Met de tiende editie in aantocht zijn de verwachtingen dan ook meer dan hooggespannen!