Piv Huvluv goes reggae en ontdekt Eek-A-Mouse op Multy-City in Oostende
door Piv Huvluv
Multy-City, een nieuw wijkfestival in Mariakerke-Oostende, kondigde vorig weekend Eek-A-Mouse aan als headliner. Even polsen bij reggae-goeroe Jah Shakespear of dit de moeite was om mee te pikken, want buiten één niet zo boeiende LP, weet ik weinig van deze vreemde eend in de reggaebijt. "Als je niets te doen hebt, niet ver moet rijden en als het gratis is, moet je dat zeker eens meepikken!", was het advies. Zo gezegd, zo gedaan!
Om halfzeven was ik al present en verzekerde een medewerker mij dat the mouse al backstage aanwezig was. Voor reggae-artiesten is dat al een prestatie. De frisse Balkan- en skapop van de Mechelse feestband Pardon Service en de zon die eindelijk door de wolken heen kwam priemen, maakten het wachten best aangenaam.
DJ en reggaeproducer Jericho van Irie Ites kwam snel daarna de boel opwarmen en slaagde erin het publiek van zeer divers pluimage dicht voor het podium te laten samentroepen.
Een vreemde verschijning kwam moeizaam de trappen op: een boomlange, oudere man, opvallend witte sneakers, een glitterbroek, een felgekleurde blazer, een gekke bril en een versierde Mickey Mouse-hoed. The Mouse was zichtbaar in da house. Jericho hield de vreemde kwiet nauwgezet in de gaten en stuurde de juiste reggae-beats door de speakers, waarop de typische singjay-style rhymes konden worden gedeclameerd. Eek was redelijk stoned of dronken. Of beiden. Hij begon meteen met het scanderen van "I love ganja!" en "I love weed!", alsof hij elke mogelijke twijfel over zijn geestestoestand wou wegnemen. Het publiek bevestigde die voorkeur. Al in het eerste nummer - ik weet eigenlijk niet of ik echte songs heb gehoord - riep Eek-A-Mouse mijn 91-jarige ex-leraar geschiedenis, die duidelijk ook al in hogere sferen vertoefde, op het podium. Zonder gêne danste de stokoude man krakkemikkig, doch gezwind rond, nam de microfoon over en brabbelde zonder aarzelen a-bwa-na-bwa-na-bwa-na-bwa-na op de dreunende beats. Eek-A-Mouse nam lachend weer over en deed eigenlijk een klein half uur krèk hetzelfde: dingie-dingie-dingie, riebie-riebie-riebie of wonga-wonga-wonga uitkramen en het publiek laten herhalen. De kinderen op het podium amuseerden zich te pletter met hun eigen onzin en het publiek genoot van de zotte kuren. De gekleurde hoed verdween lachend weer van de trap en kwam niet meer terug. Dag vreemde man!
Conclusie: ik waande me in een reggae-sitcom, de beats bonkten in mijn lijf en ik kon Jah Shakespear bij het naar huis wandelen alleen maar bijtreden: als het niet ver rijden is én gratis: ga zeker eens kijken naar Eek-A-Mouse. In het andere geval: spendeer uw tijd nuttiger.
Foto © Piv Huvluv