Wim Radix 'pon top: van Asham naar Meta & The Cornerstones

Marcia Griffiths, Prince Alla, Onesty, The Heptones, Leroy Sibbles, Bitty McLean, Sylford Walker, Cocojr., Rohan Lee, Rapha Pico, King Johnny, Slongs Dievanongs, Collieman, Saimn-I, Triston Palmer, Errol Dunkley, Rod Taylor, Al Campbell, Omar Perry, Kologne, Iba Mahr (deze zomer op Helden in het Park!)…: geen Belgische muzikant heeft ooit zoveel Jamaicaanse artiesten begeleid als Wim Radix, nu al bijna twintig jaar drummer en bandleider van Asham.

In de zomer van 2008 kwam er bij Reggae.be zowaar een persbericht binnen: "Onesty, de Antwerpse zangeres die recht uit de dancehall via het podium van Reggae Geel en de studio van Sen-C P is doorgeschoten naar de betere (grote?) podia, zal vanaf nu gaan samenwerken met de Asham band, een gloednieuwe reggae-backingband."

Dreadmond

Asham verrees toen uit de assen van Calabash, de eerste echte reggae backing band in ons land. Wij zagen ze eind jaren '90 voor het eerst op Hove Live met Ras Feel, waar ze smetteloze uitvoeringen brachten van klassieke Studio One riddims. En wie die beheerst, kan àlle reggae spelen. In het daaropvolgende decennium begeleidde Calabash talloze binnen- en buitenlandse reggae acts (Erick Judah, Omar Perry, Carlton Livingston…). Reggae Geel 2003 was het hoogtepunt van die periode. De groep speelde er met een tiental Belgische artiesten, in de toen nog veel kleinere dancehalltent, Jamaican style, 3,5 uur lang. Het was niet alleen de mooiste vrijdagavond die ik ooit heb meegemaakt in Geel maar ook een bevestiging van het vele talent dat hier broedde.

Een week na dat persbericht maakten Onesty en Asham hun debuut op Helden in het Park te Eeklo. De band is sindsdien alomtegenwoordig in de Beljam reggaewereld. Begin 2009 zagen we op Dreadmond in Rupelmonde een excellente tribute aan Dennis Brown, met Yosa en de onovertroffen Erick Judah als zangers. Dennis Brown heeft meer dan 70 albums uitgebracht, honderden singles, in zowat alle stijlen die de reggae rijk is: rocksteady, rockers, rubadub, roots, dancehall. Asham beheerste al die ritmes, tempo's en specifieke arrangementen, toch een hoogst opmerkelijke prestatie voor een groep van bij ons, en bracht ze toch samen in een eigen totaalsound, soms wat glad en afgemeten, maar dat was toen net zo goed een compliment als een bescheiden kritiek.

Rohan Lee

Asham verraste ons in die dagen ook met een promo showcase. Tunes van Rohan Lee, Onesty, Yosa en Erick Judah en bovenal een superbe sound en productie. We hadden bij Sensi P in zijn Ebony Studio al een paar vroege veelbelovende versies gehoord van deze tracks, maar de man van Zwijndrecht was er nadien nog serieus mee aan de slag gegaan.

Eind mei 2010 stond Asham (met naast Wim Verbruggen, Eddy Van Hie op gitaar, Alain Meloen op bas, Wim Appels op toetsen, Matthijs Duyck op saxofoon en Kris Van Hees op trompet) op het podium met niemand minder dan The Heptones, in Leuven en Parijs. Datzelfde jaar backten ze op de HelpJamaica Benefit in de Petrol vier uur lang een hele schare van Beljam artiesten. Er stonden die dag amper professionele zangers en muzikanten op het podium, maar dat hoorde je niet. Dit was topentertainment tout court, en niet alleen "op Belgisch niveau". Met Asham in een glansrol als backing band van achtereenvolgens Fireman, Onesty, Rupelsoldaten (voor het eerst met een levende band), Jagan, Collieman (met die typisch Jamaicaanse klankkleur, een stem die zweefde tussen Tarrus Riley en Tenor Saw, die levensechte, conscious lyrics, het patois dat klopt, die natuurlijke vreugde en uitstraling), Uman (topnotch reggae en dancehall met een eigen Brusselse touch) en Cocojr. Die serveerde een setlist voor fijnproevers: Buju Banton, Dennis Brown, Everton Blender, Tarrus Riley, Heptones… Allemaal voortreffelijk gespeeld door Asham. 

Collieman

In 2011 verscheen 'The Same Blood', de eerste plaat van Collieman, met Asham. Het is een van de weinige classic albums in de Belgische reggaegeschiedenis. Ook live maakten Asham en Collieman indruk. Er kwamen uitstekende studioplaten én optredens met Rohan Lee, Johnny Den Artiest en Slongs. Op de indoor editie van Reggae Geel zette Asham begin 2012 andermaal een marathonsessie neer met Belgische artiesten, op BorgerRio verzorgden ze een unieke combination affair met Civalizee. Soundboys meet live band: het was absoluut een primeur en niemand heeft hen sindsdien nog nagedaan.

Leroy Sibbles was zo tevreden over de samenwerking met Asham dat hij Marcia Griffiths tipte, de Queen of Reggae. Met haar mocht de groep de eerste volledige festivalvrijdag van Reggae Geel openen. Het was voor Radix een droom die uitkwam en de aanzet tot een succesvolle carrière als backing drummer, niet alleen met Asham, niet alleen in de reggae, even goed op zijn gemak met ontluikende talenten van bij ons als met legendarische artiesten uit Jamaica. Het aantal euforische concertverslagen op deze site waarin de drummer een prominente rol krijgt toebedeeld, is nog nauwelijks te tellen. Ik heb zojuist nog even geprobeerd: het gaat om tientallen pagina's in een doorsnee tekstverwerker.

En nu wordt Wim Radix dus de vaste drummer van Meta & The Cornerstones, de Senegalese afroreggaegroep die de voorbije jaren is uitgegroeid tot een vaste waarde in het internationale circuit. Een verdiende bekroning en beloning van dertig jaar hard werken, repeteren en de lat hoog leggen. Hopelijk houdt Radix nog wel wat tijd over voor Asham, verantwoordelijk voor enkele van de beste Beljam platen en een hele reeks memorabele live concerten, zonder twijfel de grootste sterkhouder van de reggae in ons land.

Foto © Wim Verbruggen