Reggae.be
R.I.P. Ernie Smith (1945-2026), de zanger die aan de verkeerde kant stond
Roots & Culture 18 april 2026

R.I.P. Ernie Smith (1945-2026), de zanger die aan de verkeerde kant stond

door Jah Shakespear

Toen zijn grootste hit in 1976 uitgroeide tot het lijflied van de conservatieve JLP werd Ernie Smith het mikpunt van haat en bedreigingen, en zag zich genoodzaakt om Jamaica te verlaten.

Nooit klonk reggae meer als muzak dan die avond op een receptie van de Jamaicaanse ambassade in een sjiek hotel in Brussel. Dat had natuurlijk te maken met de omgeving, een afgeborstelde vergaderzaal, en het gezelschap (black petty bourgeois Jamaicanen en een handvol Belgische prominenten en zakenlui), maar ik ergerde mij vooral aan de platte uitvoeringen van liedjes die ik al jaren in mijn hart droeg. Bob Marley, Dennis Brown, Toots & The Maytals, maar dan verwaterd tot middle of the road popdeuntjes. Het bleek de specialiteit van Ernie Smith, de zanger die de gasten mocht entertainen, helemaal alleen, met zijn synthesizer en voorgeprogrammeerde riddims. Ik had weleens van Ernie Smith gehoord maar zijn platen was ik (pre-internet) nog nooit ergens tegengekomen. Ik vroeg me af waarom net deze man zijn land muzikaal mocht vertegenwoordigen in het buitenland.

Glenroy Smith kreeg zijn roepnaam Ernie omdat hij net als de grote Ernest Ranglin (toen, eind jaren '50, zelf nog een rijzende ster) al op jonge leeftijd excellent gitaar speelde, met name bij The Vandals, een lokale folkband in Claremont, St. Ann. Toch duurde het nog een kleine tien jaar voor hij definitief in de muziekbusiness stapte. Begin jaren '70 scoorde hij een paar bescheiden hits, waarvan 'Duppy Gun-Man' dankzij de versions van de vroege Inner Circle en later Yellowman een kleine klassieker werd. Maar Smiths pensioennummer was zonder twijfel 'I Can't Take It', dat in de poppy uitvoering van de Amerikaanse zanger Johnny Nash een wereldhit werd onder de titel 'Tears On My Pillow'. Met 'Life Is Just For Living', geschreven voor een commercial van Red Stripe, won Ernie Smith een muziekfestival in Japan en in 1973 kreeg hij in Jamaica zelfs de Badge of Honour for Meritorious Service in the Field of Music, voor zijn bijdrage aan de culturele erfenis van het land. 

In de reggaewereld zelf kreeg Ernie Smith met zijn ietwat oubollige liedjes nochtans weinig waardering. En dat beterde er niet op toen de single 'Jah Kingdom Gone To Waste' (ook uitgebracht onder de title 'We De People/The Power And The Glory')  in 1976 werd gerecupereerd door Edward Seaga, leider van conservatieve Jamaican Labour Party. Plots bezigde Seage in zijn verkiezingscampagne slogans als "Jah say that no right!" en "Jah kingdom gone to waste!" om zijn volgelingen te overtuigen. Terwijl je de tekst van het nummer, pure rasta-lyriek, natuurlijk even goed kunt interpreteren als een protestlied tegen het systeem in zijn geheel. Oordeel zelf:

As we fight one another fe de power and de glory, Jah Kingdom gone to waste.
We the people want fe know just where we're going.
Right now we hands are tied, tied behind we back while certain people if and but-ing.
Where do we stand? We have too far to go, not to really know just how we're getting there,
And if we getting anywhere.
We have too much to change not to know the range of possibility and changeability.
Violence and crime is commonplace within these sad times.
No man walk free, prophecy come closer to fulfilment in these dread times.
Why should this be? Are we building a nation or are we building a hut?

In de PNP (People's National Party, in Jamaica de eerder progressieve fractie) werd Ernie Smith uitgespuwd en zelfs fysiek bedreigd, zoals toen niet ongewoon was in de landelijke politiek. Hij zag zich zelfs gedwongen om zijn thuisland te verlaten en emigreerde met zijn familie naar Toronto, Canada. 

We hebben sindsdien nog maar weinig vernomen van Ernie Smith, tenzij dan in de internationale diplomatieke en zakelijke kringen die hij bediende met verdunde reggae, ska, mento en andere cocktailmuziek. In de studio legde hij zich vooral toe op gospel. Smith kampte een tijdlang met verslavingen aan cocaïne en alcohol, keerde eind jaren '80 uiteindelijk terug naar Jamaica en maakte zijn laatste plaat in 2008. Daarop staat ook 'Give Her A Lion', een duet met niemand minder dan radio-DJ Ron Muschette.

Ernie Smith is gestorven in een ziekenhuis in Florida aan de complicaties van een chirurgische ingreep.

R.I.P. Ernie Smith (1945-2026), de zanger die aan de verkeerde kant stond

Over de auteur

Jah Shakespear
Meer

Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).

Genres

Ska Reggae Mento Pop

Gepubliceerd

18 april 2026