Steel Pulse viert 50-jarig jubileum met te kort maar muzikaal krachtig concert in De Roma

Steel Pulse werd in 1975 opgericht door David 'Dread' Hinds en Selwyn Brown en groeide in de daaropvolgende decennia uit tot een van de meest invloedrijke namen binnen de reggae. Reden genoeg om deze iconische band nog eens live aan het werk te zien.

Twee jaar geleden zag ik Steel Pulse al op het grote hoofdpodium van Couleur Café, maar deze keer wilde ik de groep van dichterbij meemaken. Een concert in De Roma belooft immers meer intimiteit en directer contact tussen band en publiek. Het knusse karakter en de warme sfeer van de zaal maken het tot een van de fijnere plekken in Antwerpen om livemuziek te beleven.

Toch was het bij het betreden van de zaal even slikken: De Roma was voor deze gelegenheid slechts half gevuld. Verrassend, zeker gezien het belang van het jubileum en de status van de band. Ook het geluid had in het begin wat tijd nodig om op temperatuur te komen. De PA moest duidelijk nog worden afgesteld, wat vooral tijdens de eerste nummers merkbaar was, al liet Steel Pulse zich hierdoor niet van de wijs brengen.

Vanaf de eerste tonen stuurde de band scherpe politieke boodschappen de zaal in, zoals ze dat al vijf decennia lang doen. Het engagement en de strijdlust waar Steel Pulse bekend om staat, waren ook hier nadrukkelijk aanwezig. Tegelijk werd duidelijk dat de bandleden nog altijd stuk voor stuk sterke muzikanten zijn, die als geheel moeiteloos hun plaats binnen het genre blijven opeisen. Steel Pulse bewees moeiteloos waarom ze nog altijd gerekend mogen worden tot één van de beste livebands in de reggaescène.

Een van de absolute sterktes van het optreden waren de ongeschreven dubpassages. Deze instrumentale uitstapjes boden ruimte voor improvisatie en zorgden voor enkele duidelijke hoogtepunten van de avond. Ze gaven de muziek ademruimte en lieten zien hoe goed de bandleden op elkaar ingespeeld zijn. Het publiek kreeg een eigenzinnige versie van 'Steppin Out', een intieme uitvoering van 'Your House', en werd moeiteloos meegezogen in meezingers als 'Babylon Makes The Rules' en 'Rally Round'.

Voor ik het goed en wel besefte, was het concert alweer voorbij, wat toch vooral een gevoel van gemis achterliet, zeker omdat het optreden in totaal slechts ongeveer een uur en twintig minuten duurde en daarmee voor een jubileumconcert van deze omvang aan de korte kant was. Of dat te wijten was aan het eerder beperkte en niet altijd even enthousiaste publiek, aan de leeftijd van de band, of aan een bewuste keuze van De Roma, blijft gissen.

Duidelijk was wel dat niet iedereen op het podium al klaar was om af te ronden. Bassist Amlak Tafari barstte nog van de energie en probeerde, tegen het advies van een medebandlid in, het publiek nog één keer extra op te jutten. Zijn enthousiasme werd beloond met een crowdsurf door de zaal, maar een bisnummer zat er helaas niet meer in.

Ondanks de korte speelduur zorgde Steel Pulse muzikaal gezien voor een bijzonder fijne avond en bewees dat vijftig jaar geschiedenis geen reden hoeft te zijn om aan relevantie of kracht in te boeten.