Paris burning, met MariJah in de lichtstad

Nee, we waren niet vermomd als toeristen, we waren zelfs niet van plan om enige toeristische activiteit te ondernemen. We trachten net in te blenden met de locals, maar toch onze eigenheid binnen te brengen en daar zijn we grandioos in geslaagd. 

MariJah is ondertussen een gevestigde waarde in de Belgische reggaescene, maar staat nu ook op het punt om internationaal door te breken, wordt regelmatig gevraagd voor soundsystem-sessies in binnen- en buitenland, heeft met MariJah & The Roots Sense enkele van onze beste muzikanten rond zich verzameld en dan zijn er ook nog eens de vele samenwerkingen met de beste Europese producers zoals Chazbo, Fat Frog en Mafia & Fluxy. 

Een van die waardevolle connecties bevindt zich in Parijs, met Neboty Roots Soundsystem. Al jaren organiseert Anthony Nebot aan een rotvaart feesten op bijzondere locaties in het Parijse, meestal bevinden deze zich op een boot in Parc de la Villette of op de Metaxu-boot in Pantin, ook langs de Seine. 

Als u nog niet van Neboty Roots gehoord hebt, dan loont het absoluut de moeite om hen beter te leren kennen. Ik heb het geluk gehad om al enkele keren zo'n sessie op de boot mee te maken en hij stelt nooit teleur. De ene avond beland je bij enkele lokale selectors en verzamelaars, de andere staat Tippy I voor je neus of komt Jah Mason voor enkele uitverkorenen het beste van zichzelf geven. Ook Ras Kayleb of Culture Freeman zijn regelmatig te gast op deze unieke locatie. 

Afgelopen zaterdag was het dus onze Belgische trots Marijah die het talkrijk aanwezige publiek trakteerde op een strak voorbereidde showcase. Het was de tweede keer dat MariJah te gast was bij Neboty Roots en deze avond was dan ook de echte reden voor onze aanwezigheid in Parijs. We genoten van nummers uit de EP 'Take Care', een samenwerking met Jahmbassador, zoals 'Money World', 'Suffering' en 'Take Care', telkens met geslaagde dubversie. Uiteraard kon de Chazbo exclusive 'Demons' ook niet ontbreken in de setlist. Een bijzonder moment voor ons was Irie Ilodica's melodica versie van 'Ego', maar het hoogtepunt van de avond was de herwerking van 'Wadada', de klassieker van Burning Spear. Dit is een productie van Unlisted Fanatic met Moonshine Horns (samen het bijzondere UFO Collective). Een zichtbaar ontroerde Anthony, die zijn verjaardag met ons vierde, kende deze versie blijkbaar nog niet.

Het werd dan ook een weekend waarin verrassingen en extraatjes elkaar in sneltempo opvolgden. We spoelen even terug naar de avond voordien, of misschien eerder de nacht van vrijdag op zaterdag. We waren te gast op een jamsessie ergens in de banlieus van Parijs. 

Opnieuw komt Anthony, een man met een onnavolgbare energie en ondernemingslust, als organisator in beeld. Hij doet me in die zin denken aan Ruben aka. Rubi Roots, Marie's echtgenoot en een heel dierbare persoonlijke vriend. Ruben is naast Marie's manager ook leraar, voetbalcoach, fulltime papa en organisator van allerhande kampen, kortom een meer dan geëngageerd mens die met een aanstekelijke energie en schwung door het leven vliegt.

Terug naar die nachtelijke jamsessie. We krijgen een adres doorgestuurd en rijden er verwachtingsvol heen. Deze sessies gebeuren onder de naam La Roots Jam. We blijken de eerste aanwezigen, Anthony komt aangestept met een bijzondere groep mensen in zijn kielzog woor wie het duidelijk niet de eerste sessie was. Ze begeleiden ons naar de kelder van het appartementsgebouw waar een heuse repetitiestudio inclusief tropische bar ons staat op te wachten. 

Anthony maakt de ruimte vrij en dat geeft ons de kans om alle aanwezigen te leren kennen. Ik dacht te voelen dat deze sessies onderdeel zijn van een breder maatschappelijk idee. Het draait om muziek, uiteraard, maar het is ook een toevluchtsoord voor een groep mensen die het misschien niet altijd gewend zijn om met een lach te worden benaderd in het leven. 

Het is ook niet strictly rasta en dreadlocks hier, eerder een doorsnede van de samenleving maar wel geladen met de nodige dosis consciousness. 

Tussen één en zeven wordt er onophoudelijk gejamd, in broederschap. Eindeloze baslijnen, drumpatronen en gitaarlicks, de microfoon wordt gedeeld, ook zij die niet versterkt willen zingen doen toch mee en vormen een koor. Ik besef al snel dat dit misschien wel de grootstedelijke vorm van een nyahbinghi-sessie is. 

MariJah kijkt even rond, probeert de sfeer op te snuiven en beslist om eraan te beginnen. Met een hele simpele ingreep - gewoon door het woord "justice" door de boxen te laten weergalmen - brengt ze op goddelijke wijze de hele groep samen. In die simpelheid ligt voor mij vaak het ware meesterschap van een artiest. Eenvoud is namelijk een bewijs van kunde en durf. 

De groep geniet en een uitgelatenheid gaat doorheen alle aanwezige lichamen en geesten. Nadien nam iemand anders over en hoewel de kwaliteit niet bij iedereen even hoog lag - wat je ook moeilijk kan verwachten - draaide het hier vooral om samenzijn en wederzijdse liefde.

Maar ook over vakmanschap, en er is iemand mee die daar de belichaming van is… Emile Claeys, Marie's vaste bassist was onze vierde man op roadtrip. Hij wacht zijn moment af maar staat dan plots toch met zijn bas in de hand. Emile heeft deze avond naar een hoger niveau getild en speelt met het plezier van een kind elke mogelijke riddim. Hij improviseert, luistert met volle concentratie naar zijn medemuzikanten en neemt de leiding wanneer nodig. Emile heeft zelfs even de avond rechtgetrokken toen de vaste twee drummers even pauze namen. Zonder verpinken nam hij plaats op achter de drums en zorgde er zo voor dat we muzikaal konden blijven doorgaan. Op zulke momenten, diep in de nacht, beseften wij vier Belgen pas echt hoeveel talent en vriendschap we met ons meedroegen en hoe trots we daarop mochten zijn.

De grootste verrassing moest echter nog komen. Ik zie achter me op een zetel een Rastaman zitten in diepe concentratie. Hij staat recht en krijgt de microfoon aangeboden. We staan schouder aan schouder wanneer ik door het eerste stemgeluid meteen perplex sta. Ik ken deze stem, kijk naar Ruben die iets verderop staat en we zijn er ons beiden duidelijk bewust van dat dit geen lokale artiest is. Na enkele minuten springt zijn naam me te binnen, niemand minder dan Ras Mac Bean staat hier naast me te improviseren. Ik kan niet anders dan meezingen en hij merkt me vrijwel meteen op. Plots ben ik Ras Mac Bean's achtergrondzanger geworden en chant ik mee op zijn fantastische nummer 'Selassie I Vision'. Zelf lijkt hij vreemd genoeg wat verbaasd dat ik zijn werk ken. 

Op momenten van stilte kijken de aanwezigen collectief naar MariJah, ze willen weten wie ze is, vanwaar ze komt en waar ze haar werk kunnen vinden. 

Dat kan onder andere in Kanaga Record Shop, een lokale muziekwinkel met een heerlijk aanbod aan klassiekers en nieuwigheden. Aan heel democratische prijzen ook. Tijdens onze eerste avond in Parijs is Marie er uitgenodigd om een showcase te geven in combinatie met enkele lokale hip-hop helden. Met enige vertraging begint ze aan een heel fijne sessie met Rubi Roots die de nummers oplegt. De sessie komt wat traag op gang maar een keer de mensen binnen komen gedruppeld staan ze toch zichtbaar te genieten van de muziek van MariJah. Ze kan dan ook heel wat verschillende stijlen en sferen in zo'n showcase aanbieden. Die verscheidenheid is echt een hele grote troef. 

We hadden al lang het plan opgevat om samen naar Parijs te gaan en ik ben dan ook heel erg dankbaar dat het eindelijk is gelukt. Het smaakt alleen maar naar meer. Dit was een toonbeeld van hoe werk en plezier hand in hand kunnen gaan. We zagen Marie en Ruben keuvelen en discussiëren over de setlist terwijl op de achterbank Emile en ik het over hele andere zaken hadden. Dan draaiden de voorste stoelen naar achter, openden we een klein cafeetje in de bus en vroegen zij aan ons hoe wij het zouden aanpakken. Het ondertussen klassieke 'Ego' wel of niet? De heerlijke Jah Embassy-productie 'Inna Meditation'? Natuurlijk, maar dan wel gevolgd door 'The Time Is Now', de verrukkelijke versie van Dhazed! 

Parijs verrast maar er is toch één zekerheid, er is een enorm actieve reggaescene! Elke keer hadden we de irrationele angst dat er misschien niemand zou opdagen, maar het tegendeel bleek telkens waar, want we waren drie keer getuige van een stampvolle zaal. En na drie sessies op twee dagen weten we wel zeker dat Marijah in de Parijse reggaeharten is gesloten. En dat is eigenlijk niet meer dan verdiend.