R.I.P. Stephen 'Cat' Coore (1956-2026), oprichter, cellist en gitarist van Third World

Cat Coore heeft ons één prachtige solotune nagelaten: 'Rastafari Symphony', een ingetogen uitvoering van Bob Marley's 'Rastaman Chant', maar dan met de cello in de hoofdrol. Dat ongebruikelijke instrument (toch in de reggae) was zo'n beetje zijn handelsmerk, ook live, met Third World. 

Coore was een uptown boy, zoon van een vice-eerste minister en een muzieklerares uit Trinidad die al vroeg talent zag in haar zoontje en hem op cello-les stuurde. De kleine Stephen was dol op de platen van Pablo Casals, de grootste cellist ooit. 

Eind jaren '60 vormde hij, amper dertien, met de broers Ian en Roger Lewis en zijn levenslange vriend Michael 'Ibo' Cooper de groep Inner Circle, in eerste instantie de backing band van Derrick Harriott en Chosen Few. Ze zijn ook te horen op 'Cherry Oh Baby' (1971), de tijdloze hit van Eric Donaldson, werkten samen met Geoffrey Chung en mochten ooit openen voor de Jackson Five (toen Michael nog een kind was) in het National Stadium in Kingston. 

In 1973 verlieten Cat en Ibo Inner Circle om samen met zanger Milton Hamilton Third World op te richten. Hamilton kreeg in 1976 het gezelschap van Anthony 'Bunny Ruggs' Clarke, net op tijd voor het titelloze debuutalbum van Third World, en dat zou ook de klassieke bezetting worden van de band. Hoewel die in de decennia daarna nog enkele keren zou wijzigen.

Disco fever

Ik leerde de muziek van Third World in 1978 kennen in een kleine Antwerpse club aan de Handelsbeurs. Disco domineerde de dansvloer, zoals overal in de wereld, en plots was daar 'Now That We Found Love', een onweerstaanbaar nummer met een rollend ritme en een verre reggaebeat. In een extended 12inch-version bovendien, zowel in de disco als in de reggae toen nog een keurmerk van kwaliteit. Island Records bracht niet eender welk nummer uit op dat formaat. 

'Now That We Found Love' (een cover van soulgroep The O'Jays) werd een wereldwijd succes en vestigde Third World als household name in de reggae en daarbuiten. Hoewel sommige reggaefans (puristen?) hun muziek te glad en te poppy vonden, en zelfs niet de moeite deden om goed te luisteren naar '96° Degrees In The Shade', wat terugkijkend toch één van de grote classic albums uit de reggae blijkt te zijn. Een toonbeeld van muzikaal vakmanschap en creatief denken, rootsreggae op het hoogste artistieke niveau, met zalige samenzang en uitgekiende arrangementen, meestal het werk van Cat Coore. Het titelnummer bezingt de opstand aan Morant Bay in 1865. 

Stevie Wonder

In 1981, een paar maanden na de dood van Bob Marley, nodigde Third World Stevie Wonder uit om 'Master Blaster' te komen spelen, zijn eerbetoon aan Marley. In 1982 verscheen 'Try Jah love', mee geschreven door Wonder, en Third Worlds tweede grote dansplaat. Geen echte reggae, geen echte disco of soul, maar een geheel eigen fusie van die stijlen.

Live ontgoochelde Third World nooit, net omdat ze al door Amerika toerden lang voor daar de echte roots acts arriveerden, én door het muzikale meesterschap van Cat Coore en zijn gezellen. Van alle reggaenamen bracht Third World misschien wel de meest popgerichte set, naar Jamaicaanse normen misschien minder rauw en authentiek maar daardoor wel in staat om een veel breder publiek te bereiken en reggae hoe dan ook naar een hoger muzikaal niveau te tillen. 

Van de oorspronkelijke bezetting van de groep blijft nu alleen nog bassist Richard Daley over, voor zover die al niet vervangen wordt door Richard Barr. De vraag is of Third World, dat komende zomer zijn 50ste jubileum gevierd zou hebben, nu de weg opgaat van Culture, Israel Vibration, The Gladiators en andere namen die blijven toeren ook al dekt de vlag al lang niet meer de lading.