Mr. Ital & The Pineapple Express spelen intieme thuismatch in De Casino

We zagen een intiem clubconcert voor vrienden en familie waarbij de band maar net op het benepen podium paste.

Het album dat net op tijd voor dit concert op vinyl werd geperst, werd deels in Jamaica en deels hier in België opgenomen, maar wij overlopen graag even de bezetting van deze avond omdat die toch een beetje afwijkt van de namen die de hoes sieren. De zang wordt uiteraard verzorgd door Mr. Ital (Claudio Rooms). Op drum en bas vinden we respectievelijk Wim 'Radix' Verbruggen en Lorenz Van Guyse, Pim Van Hoyweghen is de enige gitarist. Voor de toetsen tekenen Alejandro Donoso en Matthias Mareen, en Virginie Allard en Sarah Beel nemen de backing vocals voor hun rekening.

De set start met Bob Marley's 'Zion Train', wat door de backings meteen wordt omgedoopt tot 'Ital Train'. En net zoals we onlangs bij Omar Perry zagen, begint ook Mr. Ital te zingen nog voor hij op het podium verschijnt. En het mag gezegd worden: Mr. Ital ziet er piekfijn uit in zijn 3-piece suit met bijhorende hoed!

Openen doet Mr. Ital met de ganja tune 'Down The Street'. Het publiek is meteen enthousiast, heel wat mensen kennen duidelijk al het repertoire en zingen mee. In 'Discipline' wordt duidelijk dat het podium iets te klein is, want de muzikanten staan bijna letterlijk tegen elkaar en veel plaats om zich uit te leven heeft de zanger niet.

In filmpjes die hij post op sociale media zien we hem vaak met een wandelstok en ook nu heeft hij die vast. "Deze wandelstok is mij dierbaar want hij was van mijn overleden vader en op die manier is hij dicht bij mij!" vertrouwt hij ons toe.

En het gaat vooruit, want na 'Why Mr. Ital', dat een gitaarsolo kent, volgen meteen het traag gespeelde 'Groovy Little Thing' en 'Though Me' waarna de zanger het publiek even toespreekt.

We krijgen opnieuw een ganja tune met 'Stricktly Roots', waarin Pim Van Hoyweghen zich opnieuw kan uitleven met een gitaarsolo. De zanger draagt 'Waistline' op aan de liefde en nodigt iedereen die met zijn of haar partner aanwezig is uit om die eens goed vast te pakken. Iets verder in de set horen we een ode aan de jeugdjaren van de zanger in 'Hakuna Matata'. Het vrolijke 'You Made Me Smile' is het laatste nummer uit de EP dat we live horen en het concert wordt afgesloten met het ska-nummer 'Pallytown' waarop het publiek uit zijn dak gaat. Er wordt gedanst en meegezongen en natuurlijk om een bisnummer gevraagd, maar dat komt er jammer genoeg niet meer.

Wij zagen een heerlijk clubconcert van een Vlaamse reggaecrooner die ons wat stijl en présence betreft bij momenten deed denken aan Gregory Isaacs en Ken Boothe. Wij schaften ons nog een exemplaar aan van het daags voordien geperste vinylalbum en keerden blij gemutst naar huis. Tot in 2026 maar weer!

Foto's: © Peter Verwimp