United Nations Of Dub

Op de luchthaven kwamen we al onmiddellijk vrienden tegen die vertrokken waren vanuit Charleroi en ook juist toekwamen. Samen op de trein dus. Ondertussen was het beginnen sneeuwen, en die sneeuw zou dit weekend redelijk aanwezig zijn. Halverwege de rit kregen we bericht dat de trein niet meer verder kon door de sneeuwval en er een bus zou klaarstaan. Na een helse rit door de sneeuw kwamen we uiteindelijk toch in Prestatyn aan. Een kwartiertje wandelen door een stevige sneeuwstorm en we waren in het Pontins vakantiepark…

De accommodatie was eenvoudig maar zeker voldoende voor een weekendje Dub. Wel werkten niet op alle appartementen de verwarmingselementen en daar was het dan ook niet echt aangenaam vertoeven. Ondertussen begon iedereen te arriveren en kregen we nog meer verhalen te horen over auto's duwen om erdoor te raken, bussen die niet meer reden, enz… Maar uiteindelijk zijn de meesten er toch geraakt!

Nadat we ons geïnstalleerd hadden gingen we eens kijken naar de zalen waar ondertussen het feest stilletjes op gang werd getrokken. Alleen in de Sound System Arena (SSA) was het nog verdacht leeg en stil. De U.N.O.D. arena was de tweede grootste zaal, maar daar was de programmatie niet op tijd begonnen, allemaal door de sneeuwval, en daar kan een organisatie natuurlijk niets aan doen. Deze zaal werd van sound voorzien door Sweet Potato Soundsystem, maar het geluid was niet altijd even goed. De geluidsinstallatie op zich was zeker goed, maar de aansturing door de operator was zeer wisselvallig. Bij de ene artiest klonk het goed, bij andere dan weer minder.

In de derde zaal wilden we naar Jah Hamma gaan kijken, maar die was er ook niet. Dan eerst maar de lege magen vullen, de avond was nog jong. Het etensaanbod was echter één grote teleurstelling. Er was alleen een restaurant van het park zelf waar het niet echt lekker rook. Even polshoogte gaan nemen, maar neen, dit wilden we niet op ons bord. Later op de avond kon je ook hamburgers en frieten eten, op z'n McDonald's. Er was ook een klein supermarktje en dan hebben we daar maar snel iets gekocht. Een standje met Ital food had hier gouden zaken kunnen doen.

Na de geïmproviseerde maaltijd waren we op tijd terug voor Martin Campbell, dachten we, maar daar had de sneeuwstorm alweer een stokje voor gestoken. Heel de eerste avond waren er regelmatig artiesten die er niet geraakten. In de Sound System Arena hoorden we dat Jah Shaka was vastgereden in de sneeuw maar toch probeerde om er te raken. Het kleine zaaltje was ondertussen al goed gevuld, maar Word Sound & Power, dat hier geprogrammeerd stond, was er ook al niet geraakt. Bummer

Naar de grote zaal dan maar waar Alpha & Omega het eerste door mij gesmaakte optreden gaf, in volledige bezetting die tegenwoordig bestaat uit Jonah Dan, Dan I, Paul Fox en Christine op bas. Het is een perfecte samenwerking van verschillende artiesten die onder A&O live elk hun eigen producties brengen, met toch die typische A&O klank. Toen kwam het nieuws dat Shaka toch gearriveerd was en zijn sound aan het opbouwen was. Dan zijn we toch even in de tribunes gaan zitten om te kijken hoe de sound stuk voor stuk werd binnengebracht, de kabels gelegd werden, enz… Eigenlijk wel leuk om dit ook eens mee te maken.

Na nog een kort bezoekje in de U.N.O.D. Arena zijn we heel de avond bij Shaka blijven staan. De eerste avond was uiteindelijk nog een groot succes. Jah Shaka speelde de ene goeie track na de andere en ook veel meer dub plates dan gewoonlijk. Waarom kan dit in de UK wel altijd en bij ons niet, vraag ik me soms af… Achteraf hoorden we dat Young Warrior, zijn zoon, ook met zijn sound system onderweg was, maar eveneens vastgereden. Hij zou pas op zondag toekomen nadat hij twee dagen had vastgezeten... Het was dus de bedoeling dat vader en zoon samen, ieder op hun eigen sound, de vrijdag zouden volmaken. Daar hebben we dan ook jammer genoeg een stukje 'sound system geschiedenis' gemist. Maar gelukkig wisten we op dat moment nog niet beter...

Op de tweede dag eerst naar het dorpje Prestatyn voor een echt Engels ontbijt en naar de supermarkt voor degelijk eten, want zo'n driedaags dance & dub festijn vreet energie. Daarna waren we al om 15u op post voor een eerste optreden van Jah Free, meteen een schitterend begin van de dag. Nog even Riddim Tuffa gezien om dan wat rond te lopen tussen de SSA en het kleinere zaaltje. In de SSA waren ondertussen Kibir La Amlak, Iration Steppas en King Earthquake hun systeem aan het opstellen.

Op de tweede dag was bijna iedere artiest er geraakt. Emperorfari zorgde in het kleine zaaltje voor een aangename verrassing. Goeie selectie, vette dub plates en een goeie mc. Ze hebben zelf ook een sound system, maar in deze zaal werd de sound de drie dagen van het festival door B.T.S.S. (Biscuit Tin Sound System) & Wonkey Hi-Fi voorzien. Ik moet zeggen dat de sound hier elke dag even goed klonk. Nog even Hytal Bosrah gaan zien en dan even wezen koken.

Ondertussen hebben we Stand High Patrol & Pupa Jim en ook nog Murray Man met Claire Angel gemist, maar een mens moet iets eten en vermits het plaatselijk aanbod niet veel te bieden had… Juist op tijd terug voor Manasseh en Dark Angel. Een zeer leuke set van Manasseh, en Dark Angel willen we nog wel eens bezig horen. Kenny Knots zou er ook bij zijn maar die stuurde zijn kat.

Ondertussen was in de SSA de avond op gang getrapt door Kibir La Amlak, en daar wisselden de sounds elkaar vrij snel af. Na zowat een half uurtje nam de volgende telkens over. King Earthquake had duidelijk de krachtigste sound, maar Iration is een warrior sound pur sang en ze brachten de zaal regelmatig op kookpunt.

Kibir La Amlak bracht er ieder keer terug wat rust in met goeie roots tunes, een zeer goede zangeres (waarvan we de naam niet te weten zijn gekomen) en I Jah Salomon op sax.

Om twee uur vroeg Errol Arawak (King Earthquake) door de micro aan de andere sounds of een dub fi dub ok was. Even later moest Kibir La Amlak het opgeven omdat de basversterkers het hadden opgegeven. De rest van de avond werd dan gevuld door Iration en Earthquake. Af en toe even gingen we even in de UNOD Arena gaan kijken, maar we trokken toch altijd snel terug naar de SSA.

De derde dag waren we weer vroeg paraat voor een eerste set in de UNOD Arena, van Salomon Heritage featuring Ras Tweed en wederom I Jah Salomon op sax. Ras Tweed blijkt een zeer goede zanger. Ik had hem nog nooit gehoord en dit smaakte naar meer. De Salomon Heritage producties zijn zeker de moeite om eens te checken. Op vrij korte tijd heeft deze man uit Frankrijk verschillende 12 inches uitgebracht. Daarna nog Roots Garden gezien, en Reality Shock met Solo Banton, maar allemaal maar korte stukjes want de SSA was veel te leuk om af en toe gaan kijken.

Young Warrior was uiteindelijk uit de sneeuw bevrijd en toch in het park geraakt. Tijdens de avond bedankte hij de plaatselijke mensen die hem en de crew die twee dagen hadden opgevangen. Aba Shanti I was er niet bij dus was het een avond met Young Warrior, Jah Tubby's en Channel One. Sister Aisha was ook nog aanwezig na haar set op zaterdag en ging nog even bij Young Warrior en Channel One zingen.

Er waren hier zoveel artiesten bijeen dat ik soms niet wist welke MC er nu weer op welke sound bezig was. Tussendoor nog stukjes gezien van de vele artiesten die er waren in UNOD Arena, maar meestal toch in de grote SSA gebleven voor de selectie die de sounds hier brachten, want met zoveel concurrentie komen de beste tunes natuurlijk boven!

Al bij al een zeer geslaagd weekend dus, en gezien de weersomstandigheden een heel degelijke programmatie. Het eten had beter gekund en de security 's avonds was soms nogal strak, maar dat waren dan ook de enige minpunten. Het was alleszins een echte United Nations Of Dub, want er waren dubfamilies vanuit de hele wereld op dit event afgekomen: heel wat Engelsen natuurlijk, maar ook Spanjaarden, Polen, Duitsers, Noren, Fransen, Amerikanen, Japanners,… en dus ook een delegatie uit België. Echt van overal waren ze naar hier afgezakt en volgend jaar hopelijk opnieuw!

Big up I-Mitri en Felis Kontakt voor dit fantastisch weekend!