Reggae.be

Pura Vida Productionz Demo (Pura Vida)

Rare naam voor een reggae act maar wel authentiek Belgisch én een openbaring in het toch al zo druk bevolkte dub universum. Zeker als je The Congos denkt te horen, en Augustus Pablo.

Ja, het zijn straffe referenties die we hier gebruiken maar daar gaan wel strenge testen aan vooraf. Hoe snel hebben we de plaat afgezet of op fast forward gedrukt? Niet. We hebben ze helemaal laten uitdraaien. En daarna nog eens opgezet. En nog eens. Hoe reageerde een kenner toen hij de plaat voor het eerst hoorde, zonder te weten waar ze vandaan kwam? ‘Ha, weer een nieuwe van The Congos? Klinkt goed.' En bij een volgend nummer: ‘Is dat Augustus Pablo? Die is toch al lang dood?'
Derde test: hoe zwaar wegen de zwakke punten door in de eindevaluatie? Weinig. De sound zou wat voller mogen zijn, wat meer brilliance en afwisseling vertonen, maar dat is een kwestie van mixen en de juiste studio. Nina zingt in Who am I slecht Engels en ze klinkt ook wat onzeker maar ze heeft ook een dromerige charme in haar stem, Elisa Waut achterna (voor de oudere jongeren onder ons). Pura Vida maakt geen nieuwe muziek, geen digitale riddims noch opgefokte dancehall, maar hoe vaak hoor je tegenwoordig nog echte instrumenten en wie eert nog de klassieke roots?

Een plaat die ons doet reasonen: nog een goed punt. Maar het zijn toch vooral de muzikale herinneringen die ons bekoren. We will overcome brengt ons in gedachten terug naar Dambala, een obscure Engelse rootsgroep die ooit één 12" heeft uitgebracht, Rally Rally Round. Prehistorische steppers, een jagend ritme opgevrolijkt door een springerig orgeltje, een lange, lange solo op saxofoon, een rudimentaire blazersriff. En daar doorheen prachtige samenzang van hoge en lage stemmen, van falsetto tot bariton, zoals we dat ooit alleen The Congos hebben horen doen. De achterkant van zo'n 12" was destijds een verlengstuk van de dub die op kant één al begonnen was, en ook die traditie houdt Pura Vida in ere. We will dub jaagt lekker lang voort, nu met iets meer King Tubby allure.

Wicked world gaat door op hetzelfde spoor. Opnieuw lijken The Congos in the house te zijn, weer horen we krachtige rockers (zoals steppers in de Jamaicaanse periode nog heette). De dub verrijkt de rootstrance die intussen is opgewekt. In Where is my home graven drum en bas nog dieper. Wij herinneren ons de vroege UK dub van Dennis ‘Blackbeard' Bovell en Winston Edwards in de jaren '70, met veel echo en galm. Uit het niets duikt plots een sitar op en geeft het nummer een licht banghramuffin' accent. Een klagende stem vraagt zich twee keer af waar zijn thuis is maar het is de dub die regeert.

In Soulfire komt Rastov wat shouten, de rastaman achter het Collie Roots festival. De track begint als een verre verwant van Bob Marley's Sun is shining (het choppende gitaartje), gaat dan over in vroege Wackies en verdomd als dat niet de melodica is van Augustus Pablo! Not dus. Nog meer Pablo in MA Rockers, opnieuw featuring Rastov. Dit zou gewoon op zo'n oude dubplaat kunnen staan, King Tubbys meets Augustus Pablo ina Flemish yard of zo. Het zijn vooral de hi hats die het hem doen in dit soort foundation dubs en die beheerst Pura Vida schitterend. Opnieuw een mooie, lange saxsolo, en de riddim klinkt vertrouwd. Iets van Prince Hammer, als ik me niet vergis, maar dat zal wel toeval zijn. En het is hoe dan ook alweer een mooie verwijzing.

I&I verleidt meteen met een intro vol verrassingen. Licht Spaans gekleurde trompet, een special effect dat wij vroeger syndrums noemden (lange tijd het handelsmerk van Sly Dunbar), opnieuw engelachtige samenzang. Naarmate de track vordert, overvalt ons de vibe die we voelden toen we voor het eerst Revolution hoorde, Stranger Cole en Leroy Sibbles op Wackies 12". Met excuses voor de pedante uitstalling van onze kennis over de reggae.

Who am I (featuring Nina) en Brighter day (featuring Messenjah, een doorsnee singjay) halen niet het niveau van de andere nummers maar er zitten wel weer een paar frisse vondsten in (gesmoorde trompet, krinkelende melodica), net voldoende om hun aanwezigheid te rechtvaardigen.

Een lange review voor een plaat die niet eens officieel op de markt is en het demo-stadium misschien wel nooit zal ontstijgen: dat doe je alleen maar als je zwaar onder de indruk bent. Pura Vida zou ook live een uplifting experience zijn, daarover hopen we u snel te berichten. Ga in afwachting al eens langs bij de I&I Space van deze veelzijdige artiest en misschien helpt u hem zo om zijn muziek nog beter te verspreiden. Hij verdient het. (KM)

http://www.myspace.com/puravidaproductionz

Published on 24/03/2007 by Anonymous