Reggae.be

The Congos - Swinging Bridge (Mediacom/Munich)

Voor ieder instrument vijf muzikanten, opgenomen in Channel One, Lego, Tuff Gong, Lions Den, Harry J en Mixing Lab, zeven verschillende engineers: in de reggae weet je dan meestal hoe laat het is. Dit is geen nieuwe plaat maar een samenraapsel van oude en nieuwe opnames, uitgebracht in het zog van de Congos-revival die we momenteel beleven. En toch is Swinging Bridge een schitterend album, het beste zelfs sinds het legendarische Heart of the Congos uit 1976, en dat wil wat zeggen. De vier stemmen (de falset van lead Cedric Myton, de alten van Ashanti Roy Johnson en Kenroy Fyffe, de bariton van Watty Burnett) weerklinken in superieure harmonie, veel zuiverder van elkaar onderscheiden dan destijds in Lee Perry’s Black Ark studio. Vooral de wisselwerking tussen Myton en Burnett, tussen extreem hoog en laag, zorgt voor magie. In combinatie met de teksten, want ook die halen een zelden gehoord niveau. Sociale, spirituele en politieke betrokkenheid gevat in eerlijke, licht poëtische woorden en zinnen: het is de kern van roots & culture as we know it. Als het moet ook militant: Black Market Babies gaat over kinderhandel, Fraud System klaagt corruptie aan. Revolution spreekt voor zichzelf.

Muzikaal wisselen The Congos eigen songs af met klassieke riddims, hoewel ze zich die volledig eigen weten te maken. De beste versions klinken alsof het originals zijn. National heroes (Rockfort Rock) is een schitterend strijdlied, tegelijk een ode aan de grote zwarte helden van weleer. In Lost sheep (Joe Frazer/He prayed – of toch daaromtrent) bekommert de groep zich om de verloren schapen in onze maatschappij. Beetles come preekt de verlossing op het ritme van Burning Spears Swellheaded. En Questions… die moeten we nog even opzoeken. La le bella heeft wel weg van een gekende riddim die we niet meteen kunnen thuisbrengen, maar het is toch een ander nummer. Altijd een goed teken in de reggae. Twee brokken nyahbinghi ook: Concrete zone (met uitzonderlijk de zachte stem van Watty Burnett in de hoofdrol) en Hills & valleys.

Je hoort dat de tracks zijn opgenomen op verschillende plaatsen en tijdstippen, sommige misschien wel 20 jaar of langer geleden. Maar als er één groep is die zich kan permitteren om al dat materiaal op een cd te gooien, dan wel The Congos, die nog altijd een waardige opvolger moeten uitbrengen van hun debuut. Swinging Bridge is één van de mooiste reggae releases van het jaar. (KM)

Published on 29/10/2006 by Anonymous