Reggae.be

Sugar Minott terug in het land!

Petrol zal donderdag 26 november op z'n grondvesten daveren. Na 5 jaar is Sugar Minott terug in het land en deze keer in Antwerpen. Dat het indrukwekkend beloofd te worden, illustreren we met wat Jah Shakespear er toen over schreef...

U kunt zich niet voorstellen hoezeer ik zondag heb genoten van Sugar Minott, die ons allemaal verraste met een set van geheel nieuwe nummers, zijn volledige nieuwe CD om precies te zijn. Gedurfd, voor één keer niét aan de mensen geven wat ze willen, maar die verse songs van Sugar klonken zo mooi en oprecht, roots & culture van het allerzuiverste water, zo nieuw en creatief ook, van een hoogstaand muzikaal niveau zoals we ons dat herinneren uit de jaren '70 (denk aan het beste van Joe Higgs, van Steel Pulse, van Sugar Minott zelf), dat we de obligate Studio One excursie op het einde van de show niet eens gemist zouden hebben.

Weinig zangers hebben meer invloed gehad op mijn leven dan Sugar Minott, een generatiegenoot, als het ware op hetzelfde moment in de reggae is gestapt als ik. Met zijn Youth Promotion label brengt hij sinds jaar en dag nieuwe talenten onder de schijnwerpers. Zijn roots is hij nooit vergeten: ik heb Sugar een paar jaar geleden zelf nog bezig gezien in Jamaica met Sturgav Sound. Zijn Studio One-platen zetten ons destijds op het spoor van de schatten van Coxsone Dodd, de voedingsbodem van roots en dancehall, het rijk van de riddims. Zijn teksten, een stuk realistischer en toegankelijker dan die van zijn voorgangers, leerden en bevestigden mij wat belangrijk is in het leven: liefde, respect, oprechtheid, rechtvaardigheid, mededogen, rastafari. Of om het met enkele titels uit dat prachtige nieuwe album te zeggen, in de VK met veel kracht, virtuositeit en vertrouwen uitgevoerd door een Frans-Jamaicaanse band (enige bekende naam: Tony Asher op toetsen): Virtuous Woman, Spiritual Man, Leave out of Babylon (met gefloten intro), Practice what you preach, Easy Mr.Bush (zou een hit moeten en kunnen zijn), Jah give his love to me, Rastaman Chant, Peaceful Valley en Why Worry ('if you can pray', en toch een heel ander nummer dan de gelijknamige classic van Israel Vibration). En hoeft het nog gezegd dat Sugar ook een ganjaman is, auteur van een handvol onsterfelijke collie-songs (waarvan hij alleen Mr. DC nog live brengt)? African Herbsman hoort zeker in dat rijtje thuis, een brok fantastische rockers gedreven door kleurrijk drum- en percussiewerk, orgeltje er doorheen. Superieure reggae.

En toen moesten we de Studio One hits dus nog krijgen, en als toetje ook een ingetogen versie van Good Thing Going, ooit nummer 1 in de Engelse hitparade maar in de VK amper herkend. Rond middernacht waren wij, u had het al geraden, in een licht euforische stemming. Dit geheel in tegenstelling tot een paar uur eerder toen Determine op het podium stond. Ik ga hier niet veel woorden aan vuil maken maar laten we zeggen dat ik al betere dancehall toasters heb gezien. Slechtere daarentegen... Alleen toen Sugar Minott hem op het podium riep, bleek Determine plots wel te kunnen knallen, op die oude riddims dan wel. De verschijning van Firefox zullen we maar met de mantel der liefde bedekken. Kon niet zingen, geen maat houden en het publiek niet entertainen. Wel veel respect gekregen voor Unlisted Fanatics, die mij zowaar weer weten te verzoenen met het fenomeen van de dub plates. Max Romeo zingt Chase The Devil op een Real Rock version? Ken Boothe doet Strange Things op een andere Studio One? Cuss Cuss dat voor de zoveelste keer als nieuw klinkt? Onvindbare singles van Barry Brown en Barrington Levy uit de hoogdagen van dancehall en rub-a-dub? Unlisted Fanatics is deze week mijn favoriete sound system.
En Sugar Minott is opnieuw mijn favoriete zanger.
P.S. Op Leave Out Of Babylon staan ook drie excellente dubs. (KM)

(VK Brussel, 8 maart 2004)

Published on 21/11/2009 by %author%