Reggae.be

20 jaar Panache Culture wordt gevierd op de 65ste verjaardag van Bob Marley

Panache Culture is al 20 jaar het best bewaarde reggaegeheim van Europa. Een geweldige backing band, songs in drie talen, dub, roots, ragga & mahgreb in één grote melting pot. Hulde aan een kroonjuweel van de Beljam reggae.

De eerste keer Panache Culture vergeet ik nooit. Het moet in 1989 geweest zijn op het Sfinks-festival, toen nog in de tuin van het kasteeltje van Boechout. Links naast het hoofdpodium was nog net plaats voor een tent, en daar speelden overwegend lokale talenten ten dans, het merendeel salsa, afro en aanverwanten. Maar er zou (zo had ik gelezen) ook een reggaegroep optreden uit Luik. Panache Culture: het was een naam die je zowel in het Frans als het Engels kon lezen.

Er stonden een zevental Marokkanen op het podium, tot vandaag een ongewoon gezicht in Vlaanderen, maar ik woonde destijds in de Antwerpse wijk Zurenborg, en daar woonden er wel meer. En die hielden allemaal van reggae. Wij zagen elkaar in café Zeezicht en op de concerten in Hof ter Lo. Wij dachten toen nog dat we allemaal probleemloos konden samenleven en dat deden wij op dat moment ook. Het Vlaams Blok was nog marginaal en had de geesten nog niet vergiftigd.

Dat Panache Culture bestond uit Marokkanen verbaasde mij dus niet. Maar ik was wel zwaar onder de indruk van de sound die ze neerzetten, en hun perfecte beheersing van de klassieke riddims, Real rock, Shank-I-Sheck, Sata, die stuff. Echte Jamaicaanse riddim bands waren hier nog amper geweest. Panache klonk echt fris en nieuw, misschien wel de eerste Belgische reggaeband die de actuele yard sound zo treffend wist te vatten.

Panache Culture heeft sindsdien op tal van grote festivals gestaan: Montreux Jazz, Summerjam, Rototom, Reggae Geel, Socha Reggae River Splash Slovenia, Couleur Café. De groep speelt ook al lang niet meer uitsluitend Jamaicaanse riddims, hoewel ze daarmee in de jaren '90 toch relatief grote namen konden backen als Mickey Spice, Daweh Congo en Prezident Brown. Panache Culture heeft zijn pure reggaesound door de jaren heen verrijkt met funk, soukous en Arabische gezangen en melodieën.

Dat fusiegeluid werd vooral uitgediept in de studio van het Nederlandse Runn-label in Maastricht, waar zanger/gitarist/componist Hassan Hamra lange tijd huis-engineer was. Leunden de twee eerste albums 'Tell them' en 'Travel in a dream' nog vrij dicht aan bij de Jamaicaanse reggae (wel gemixt door Mad Professsor!), op het bezwerende 'Moroccon sunrise' wordt Ariwa-dub spectaculair vermengd met drum'n'bass en berbertrance. Het is een van de meest vernieuwende platen die ooit in dit land gemaakt zijn maar daar heeft Panache Culture in de mainstream pers uiteraard nooit veel erkenning voor gekregen. Ik mocht destijds al blij zijn dat ik af en toe een artikeltje kwijt kon in De Morgen.

Panache Culture heeft ook nog samengewerkt met Anthony B, Macka B, Rico Rodriguez en Black Steel, en enkele Franse rappers. De vierde cd 'Roots experience' is en blijft een onovertroffen visitekaartje, een tijdloos album zelfs. Genoeg referenties om een vaste waarde te zijn, denk je dan, maar de groep is nog altijd 'maar' het hobbyproject van de broers Hamra. Mohammed (de bassist) heeft altijd terdege beseft dat je van reggae niet kunt leven in België, staat sinds jaar en dag in de sociale sector en is een voorbeeldige familievader. First things first. Maar je vraagt je wel af hoe ver Panache Culture het had kunnen brengen als ze er echt voor waren gegaan.

Heel even heb ik daar in geloofd. We waren in Parijs voor een concert van Saian Supa Crew, dé Franse hiphop van dat moment. Hassan deelde flyers uit van 'Roots experience', ook uitgebracht en verdeeld in Frankrijk. Grass roots work, inderdaad, en met een beetje geluk zou het de basis kunnen geweest zijn van een internationale carrière. Maar de Franse platenfirma hield haar beloftes niet, en de man die Panache had binnengehaald, veranderde van werk. Daar kan het op zo'n moment van afhangen. Als die ene man ervoor gaat en de platenfirma aan haar beloftes houdt, wordt Panache Culture misschien wel even bekend als Le Peuple de l'Herbe of Massilia Sound System. De groep had er in elk geval de kwaliteiten voor.

Op zaterdag 6 februari viert Panache Culture (met een lichte vertraging) het 20-jarige bestaan van de groep in Luik. Dat is tevens de 65ste verjaardag van Bob Marley en de dag waarop in Geel de jaarlijkse Bob Marley Bashment wordt georganiseerd, met Tony Rebel en Queen I-Frica. In Brussel nodigt Rebelation de massive uit op het derde verjaardagsfeest van de sound. Aan u de keuze.

Published on 31/01/2010 by Jah Shakespear