Reggae.be

3 gram

De drugwet is alweer aangepast. Of moeten we zeggen ‘genuanceerd’ of ‘toegelicht’ of ‘omgezet in de praktijk’? Niets van dat alles eigenlijk, want de drugwet is helemaal niet veranderd. Minister van Justitie Laurette Onkelinx heeft gewoon een omzendbrief naar de rechters gestuurd met instructies, en dan mogen we al blij zijn dat de minister Waalse is. De Vlaamse partijen houden zich bij voorkeur op de vlakte over soft drugs, nog zo’n thema waar het Vlaams Blok (nu Belang) zich mee geprofileerd heeft, net als integratie en criminaliteit, en dat je dus blijkbaar stemmen kan kosten. Zo bang is ons volk geworden van die verhulde fascisten.

Nu moest Onkelinx ook wel iets doen. Na de vernietiging van de nieuwe drugwet eind vorig jaar was – op haar initiatief – de oude regeling opnieuw ingevoerd. De vervolging van blowers zou weer de ‘laagste prioriteit’ krijgen, op voorwaarde dat er geen sprake was van ‘openbare overlast’ of ‘problematisch gebruik’. Maar dat waren nu net de woorden die het Arbitragehof terecht in vraag had gesteld, en ook gebruikt om de drugwet af te schieten. De procureurs-generaal weigerden de oude, en nu hernieuwde, omzendbrief toe te passen, ook al omdat ze zelf niet in het overleg betrokken waren.
‘Verwarring troef over drugsbeleid’ titelde De Standaard op 16 januari van dit jaar. Het is een kop die er al vaak had kunnen staan. Als je weet hoeveel tijd, energie en (belasting)geld de regering aan die nieuwe (maar nu dus alweer afgevoerde) wet heeft besteed, is het eigenlijk toch godgeklaagd dat er maar geen zekerheid komt.

Nog voor minister Onkelinx kon reageren, pakte de VLD al uit met een eigen voorstel. Toch een Vlaamse partij, inderdaad, maar om de bange kiezers te plezieren, hebben Patrik Vankrunkelsven, Jacques Germeaux (Senaat) en Hilde Vautmans (Kamer) een stok achter de deur voorzien. Het bezit van een kleine hoeveelheid zou wettelijk toegestaan worden maar kan toch geregistreerd worden als overtreding. Wie binnen het jaar drie keer ‘geregistreerd’ wordt met een toegestane (!) hoeveelheid drugs, wordt alsnog op de bon geslingerd. Het zou een toverformule kunnen zijn: 3x3g/jaar = problematisch gebruik. Ik weet niet of de naam Franz Kafka u nog iets zegt, maar laten we zeggen dat de VLD-politici gretige lezers moeten zijn. Terwijl hun partijgenoot Vincent Van Quickenborne (‘Als ik word verkozen, rook ik een joint in de Senaat’ – heeft-ie nooit gedaan natuurlijk) toch staatssecretaris is van Administratieve Vereenvoudiging. Toen kwam het bericht dat de minister van Justitie een nieuwe omzendbroef voorbereidde waarin de procureurs-generaal andermaal zou gevraagd worden om aan de vervolging van cannabisgebruikers de laagste prioriteit te geven. Vriendelijk ‘gevraagd’, want in België mogen de parketten hun vervolgingsbeleid nog altijd individueel inkleuren. En de woordvoerster van de minister, Saar Vanderplaetsen, benadrukte al meteen dat wie wordt betrapt op het bezit of het gebruik van cannabis nog altijd rechtsvervolging riskeert. Die angsthazerij, die onbedwingbare conservatieve reflex, die obstinate weigering om ook maar één positief woord over cannabis te zeggen, dat domme gekwebbel door mensen die zelf nog geen seconde hebben nagedacht over het verschil tussen hard, soft en legaal, die bespottelijke papegaaien. (En niet die van Elsevier, het favoriete blad van het bange volkje).

En dan, op 31 januari, was het weer zover. Een nieuwe cannabisrichtlijn in het Staatsblad, de dagelijkse informatiekrant van de overheid. Groot nieuws: blowers blijven strafbaar. Maar als ze betrapt worden met minder dan 3 gram of één plant, komt er alleen een vereenvoudigd proces-verbaal (VPV): identiteit, type en hoeveelheid van het product. Die VPV’s worden doorgestuurd naar het parket maar daar niet opgenomen in de statistieken. Hoe lang de informatie bewaard blijft, komen we niet te weten. Hopelijk niet tot het Vlaams Belang aan de macht komt. Hoor mij, nu ben ik zelf al een bange blanke man. Bang van het bange blanke volkje: nergens voor nodig.

Maar er zit zowaar ook een heel mooi cadeautje in die nieuwe richtlijn. Als je betrapt wordt met drie gram of minder mag je de wiet/hasj gewoon houden. Je mag er ook vrijwillig afstand van doen, en dan worden ‘de stoffen onverwijld vernietigd.’ Echt waar. Staat zo in de omzendbrief. De weegschalenleverancier van de politie zal er alleszins wel bij varen. En ‘onverwijld’ is een woord dat in onze politiek even goed een dag kan betekenen als een paar jaar. Te moeilijk om uit te leggen maar het heeft iets te maken met de splitsing van het Brusselse kiesdistrict. Er zijn in ons land wel meer fenomenen waar de wet totaal geen vat op heeft. De gedoogregeling (mogen we zo niet noemen!) geldt niet als je de openbare orde verstoort, en dat doe je door te blowen in de buurt van scholen of andere plaatsen waar minderjarigen (- 18) rondhangen. Ook ‘ostentatief’ bezit kan niet, in een openbaar gebouw bijvoorbeeld, maar voor festivals kan de lokale procureur een tijdelijke regeling treffen. Of niet natuurlijk. In België mogen de parketten… ‘De richtlijn is een tijdelijke en niet-ideale oplossing in afwachting van een nieuwe wet,’ zegt minister Onkelinx.

Drie gram. Santa Maria of nederhasj? Een bezadigd biootje, of een heftige hydro? Is allemaal niet belangrijk. We kunnen het toch nog altijd nergens kopen. Als je de wet wil naleven, moet je iedere dag naar Nederland, en dan nog mag je de stuff eigenlijk niet mee over de grens brengen. Maar ik wil niet mopperen. Een kabinetsmedewerker van Onkelinx verklaarde in de krant dat hij de biertenten langs de weg naar Werchter meer het optreden waard vindt dan de tiepen die op de festivalwei een jointje opsteken.’
Kijk, dàt noemen wij nu eens een volwassen uitspraak. Theo Jacobs is de naam van die adjunct-kabinetschef. Zijn naam wil ik onthouden, liever dan me te ergeren aan het Kafkaiaanse schouwspel dat onze politici blijven opvoeren. (KM)

Published on 28/03/2005 by %author%