Reggae.be

"Het zijn de Belgische kwekers die de weed zo sterk hebben gemaakt."

Om de nieuwe drugwet te vieren, heb ik vorig jaar (2003) één cannabisplantje gekweekt. Als brave burger wilde ik vooral de regels respecteren en die zeggen dat je als volwassene nu een plant voor eigen gebruik mag hebben. Toen pas, tijdens die lange hete zomer, drongen de absurditeit van de nieuwe wetgeving ten volle tot me door. Wie kan er nu bezwaar hebben tegen zo'n prachtige plant, een lust voor het oog en alleen al daarom een aanwinst voor de tuin? Als er iets moet toegelaten worden, is het wel die volstrekt onschuldige buitenteelt voor eigen gebruik. De weed die je van zo'n plant afhaalt, is ook lang niet zo krachtig als de toppen die je in de coffeeshop kan kopen. Het is, om een politieke term te gebruiken, weed voor zuiver recreatief gebruik, als je niets anders in huis hebt. Ik had het ook anders kunnen aanpakken.

Zware lampen kopen, een sterke afzuigkap, timers en meters, tegenwoordig verkrijgbaar in handige doe-het-zelfpakketten, steenwol in plaats van aarde, een paar peperdure stekjes erin en dan maar voeden met fertilizers en boosters, middelen die ook in de traditionele tuinbouw sinds jaar en dag courant gebruikt worden. Dan zou ik geen gewone skunk hebben gekweekt, de moeder van de nederweed, maar NLX, Jack Herrer of White Widow, de absolute topsoorten van het moment. Dan zou ik de weed hebben kunnen oogsten waarvoor ik nu naar de coffeeshop moet. En dat is natuurlijk ook de weed die ik wil roken. Begin jaren '80 gingen wij op zoek naar Thaise, Colombiaanse of Jamaicaanse weed omdat we het Afrikaanse gras te flauw vonden. Sommigen rookten hasj, de ene lichte maroc, de andere zware zwarte afghaan. Vandaag hebben we onze eigen topweed, daadwerkelijk een stuk straffer dan toen, en zijn de lichtere buitenlandse soorten vrijwel van de markt verdwenen. Bepaalde soorten zijn zelfs zo sterk dat ook ervaren blowers soms onaangenaam verrast worden door de mokerslag die ze krijgen, veeleer een angstaanjagende low dan een euforische high. Volgens een onderzoek van het Nederlandse Trimbos Instituut is het gemiddelde THC-gehalte van de nederweed (verzamelnaam voor alle cannabis die in Nederland gekweekt wordt) tussen 1999 en 2002 gestegen van 9 naar 15%. THC is de werkzame stof in cannabis, de kristallen waar je stoned of high van wordt. In het afgeleide product nederhasj gaat het zelfs om een stijging van 21 naar 33%. Niet dat soft stilaan hard drugs worden, zoals sommige conservatieve politici nu beweren, maar de tijd dat je van weed hooguit in slaap kon vallen, is in elk geval voorbij.

Weet wat u blowt, met andere woorden, en wie zou ons daar meer over kunnen vertellen dan de mensen die de weed verbouwen, de cannabiskwekers? Niet de criminelen of drugbaronnen die alleen maar profiteren van het illegale karakter van marihuana en er in korte tijd zoveel mogelijk poen mee willen scheppen. Veel talrijker zijn de gewetensvolle kleine growers, veelal bescheiden zelfstandigen die hun planten met veel liefde grootbrengen. Ook en vooral in België, waar de kwaliteit van de weed in de jaren '90 uitzonderlijk verbeterd is.

Werner B.: "De verhoging van het THC-gehalte waar nu zoveel om te doen is, vindt zelfs haar oorsprong in België. De Belgische kwekers stellen kwaliteit traditioneel boven kwantiteit. En hoe meer THC, hoe minder gewillig de planten groeien. Maar die cannabis brengt natuurlijk wel meer op. Vandaar dat de meeste kwekers de laatste jaren zijn overgeschakeld op witte weed, White Widow, NLX (Northern Light Extra), Jack Herrer, Shiva, en diverse kruisingen van die soorten. Hoe witter en dikker de THC-laag, die meestal ook vrij kleverig is, hoe hoger het gehalte. Daar kan je die zware weed aan herkennen. Onervaren en beginnende blowers kunnen dus beter groene weed roken. Alleen zal die hoe langer hoe minder te verkrijgen zijn. Je hebt als dealer misschien wel twee jaar nodig om duizend kilogram groene skunk aan de man te brengen, terwijl je duizend kilogram NLX waarschijnlijk in minder dan zes maanden kan verkopen. De Nederlanders hebben het Belgische voorbeeld gevolgd, puur uit economische overwegingen. Je kan op de korte termijn nu eenmaal meer verdienen aan witte weed dan aan skunk. De mensen die zachtere weed willen roken, zullen in de toekomst dus wellicht aangewezen zijn op thuiskweek. Eén of twee planten in de tuin en je komt makkelijk een heel jaar toe. Ofwel moeten ze hun gebruik telkens beperken tot een paar trekjes, en die joint dan laten liggen tot morgen. In elk geval zullen mensen die smoren om te smoren, gelegenheidsrokers, zeker een klop krijgen van die straffe weed.

Als je vroeger occasioneel rookte of je begon pas te blowen, was de drempel een stuk lager dan nu. De straffere soorten waren de uitzondering op de regel, nu is het precies omgekeerd.Omdat de blowers het zo willen of omdat de kwekers en de handelaars ons die richting uitduwen? Werner B.: "De klant is altijd koning. Belgische blowers kopen in de coffeeshops bijna altijd de duurste, dus de witste weed. Een zakje skunk rook je in een avond op maar de meeste Belgen rijden één keer per week naar Holland en die willen dan ook kwaliteit, waar ze een hele week zoet mee zijn. Ik schat dat negentig procent van de mensen witte weed verkiest, dus zal de markt zich daar ook naar richten. Het is de wet van vraag en aanbod."

En daar moeten ook jonge gasten en occasionele blowers zich maar naar plooien? Werner B.: "Dat is een gewetensvraag. Mijn petekind is zeventien jaar en mag van mij nog altijd niet blowen. Dat heeft niets met het wettelijke verbod te maken maar alles met goede voorlichting. We moeten onze kinderen zo kunnen opvoeden dat ze de genotsmiddelen links laten liggen tot ze meerderjarig zijn. Ook alcohol overigens. Deze aanval op de cannabis is nog maar eens gebaseerd op dat ene onderzoek van twee jaar geleden waarin gesteld werd dat sommige jongeren met aanleg voor psychose problemen zouden kunnen krijgen als ze te veel zouden blowen. Let op de voorwaardelijke wijs. Iedere blower zal dat risico instinctief bevestigen, maar moeten wij ons daarom telkens weer verantwoorden en allerhande absurde aantijgingen weerleggen? Heroïne kostte tien jaar geleden achtduizend frank per gram, 200 euro, vandaag kan je in Antwerpen heroïne kopen voor twintig euro per gram. Is dat niet iets verontrustender? Of het almaar stijgende cocaïnegebruik? Voor ieder bolletje dat in Nederland in beslag wordt genomen, passeren er vijftig de douane. Het aantal cocaïnegebruikers is er de afgelopen vijf jaar verdubbeld, het aantal mensen dat professionele hulp zoekt verdrievoudigd. Maar het is de weed die het alweer moet ontgelden."

Vind je de waarschuwingen over een verhoogd THC-gehalte overtrokken of moeten we die ontwikkeling toch in de gaten houden? Werner B.: "Ik maak me vooral bezorgd om de beginnende blower. De leeftijdsgrens van achttien moeten we in elk geval handhaven én er moet goede voorlichting zijn, bij voorkeur in de coffeeshops. Begin jij nou maar rustig met een buitenweedje. Nu gaat zo'n jonge gast naar een dealer, en die wil indruk maken met straffe stuff. Voor zover hij al andere weed in huis zou hebben, want de meeste dealers hebben maar één soort."

Welke soorten mijd je best in de coffeeshop? Werner B.: "Uiteindelijk gebruikt iedereen dezelfde stekken. White Widow, NLX, Jack Herrer: die soortnamen worden er vaak pas opgekleefd in de coffeeshops, afhankelijk van de kwaliteit. De geur zegt ook niets. Iedere weed ruikt naar kattenpis. Maar het is eigenlijk heel eenvoudig: hoe witter de weed, hoe hoger de potentie. Wie zachte weed wil, moet specifiek vragen naar een skunk, of naar een Top 11, een weed die minsten elf weken in bloei heeft gestaan. Er bestaat geen keurmerk voor cannabis, dus iedereen kan naar hartelust kweken. Ja, lekkere White Widow, zitten de blowers dan te knikken, terwijl het net zo goed een veredelde skunk kan zijn. Om die reden vind ik dat er een kwaliteitsmerk moet komen voor cannabis zodat die soortnamen ook ergens voor staan."

Published on 03/05/2004 by %author%