Reggae.be

I Jah Man Levi: status update @ Petrol

Het concert van I Jah man Levi ontbeerde de subtiliteit en beheersing van zijn studiowerk. Maar de band van Steven Wright gaf de klassieke roots tunes wel een knappe update, en de dubs deden vermoeden dat Adrian Sherwood achter de knoppen stond.

I Jah Man Levi (Trevor Sutherland) schreef Jah heavy load toen hij in de jaren ’70 enige tijd in de gevangenis zat. Waarvoor is ons nooit geheel duidelijk geworden maar de song is wel geboren uit waarachtige suffering en toenemend zelfinzicht. I Jah Man (in het begin nog zonder Levi) was al een tiental jaar actief als zanger, in Jamaica en de UK, maar pas toen hij de cel verliet en Jah heavy load opnam, vond hij definitief zijn eigen stem. Chris Blackwell gaf hem de kans en het budget om een album te maken, Hail I Hymn, één van de grote klassiekers in de reggae, niet in het minst door de bijdrage van de beste muzikanten uit die tijd. Zij speelden de lange, meditatieve tunes met de verfijning en de breekbaarheid die ook de licht klagende (zagende, vinden sommigen) stem van I Jah Man kenmerken. Bij mij heeft de man altijd een gevoelige snaar geraakt, ook al krijg ik het wel eens op mijn heupen van zijn overijverige godvruchtigheid en Bijbelvaste dogmatiek.

‘Woman is woman, and man is boss’: in Beauty and the lion laat I Jah Man geen twijfel bestaan over zijn visie op de verhoudingen tussen man en vrouw. Ooit geloofde hij nochtans rotsvast in de eeuwige liefde (herinner u vooral niet de schmalz van I do) maar deze kleine leeuw wil zich niet meer laten temmen. Maar ik neem het de man niet kwalijk. In relatief nieuwe tunes als Victim en Witness toonde hij zich de conscious rootsman wiens muziek ik nu al 35 jaar met me meedraag. Are we warrior is nog altijd een machtige compositie, Africa een liefdevol strijdlied, en Bob and friends over there een ontroerend visioen over het weerzien met Bob Marley, Peter Tosh, Jacob Miller en andere dode reggaehelden, zij het met een licht gewijzigde tekst. Peter Tosh is niet langer ‘legalizing the atmosphere’ maar ‘smoking marihuana in the atmosphere’. Ik verkies de eerste, poëtische versie maar de tweede lokt natuurlijk wel meer reacties uit bij het publiek.

Drastisch anders klonk de muziek. Geen blazers maar twee synthesizers, onmiskenbaar een verarming voor de klassieke tunes van I Jah Man Levi, wel een zegen voor de lang uitgesponnen dubs en instrumentals. Als Adrian Sherwood op hetzelfde moment niet in Gent had gestaan, we zouden gezworen hebben dat hij in de Petrol achter de mengtafel stond. Echo’s en galmen slingerden van links naar rechts, bas en drums denderden voorbij als een nooit eindigende goederentrein. Steven Wright gaf als gebruikelijk het beste van zichzelf op gitaar, en deed dat gelukkig in de fijnbesnaarde stijl van I Jah Man’s vroegste (en beste platen).

In de bisronde – bijna even lang als het concert zelf – bracht I Jah Man zijn twee succesnummers: Jah heavy load, in een bijna onherkenbaar arrangement maar wel passioneel gezongen, en Moulding, met (zoals op de klassieke 12”) een lange dub.

Bij een vorige passage (Bob Marley Bash in Geel) bracht I Jah Man haast integraal zijn album Versatile life. Op de zomereditie van Reggae Geel zong hij destijds dan weer zijn grootste hits. In de jaren ’90 putte hij voornamelijk uit Tell it to the children , Africa en Forward Rastaman. Telkens weer komt hij met een andere band. Het bewijst alleen maar dat I Jah Man Levi niet vasthoudt aan het verleden. Wie dit keer niet tevreden was (en zo waren er wel een paar oudere fans) beleeft volgende keer misschien wel het mooiste concert van zijn leven. I Jah Man Levi is nog niet uitgezongen.

P.S. I Jah Man Levi was goed bevriend met Bob Marley, vandaar de foto.

Published on 18/02/2012 by Jah Shakespear