Reggae.be

Bob Marley Birthday Bash 2012: voor ieder wat wils

Twee keer per jaar is het verzamelen geblazen in Geel voor reggae minnend België.  De ene keer al zwetend en puffend, de andere keer warm ingepakt.  Het mag duidelijk zijn dat het nu de beurt was aan de winterse editie, waar we de verjaardag van Bob Marley vieren (op 6 februari zou hij 67 jaar geworden zijn).  En gevierd werd er.  Iedereen op zijn eigen manier en tempo.  Er waren live optredens, dub, dancehall, prima documentaires en lekker eten.  Voor ieder wat wils dus.

Asham mocht de festiviteiten in Geel aftrappen en deed dat met weergaloze klasse.  We hebben onze bewondering voor deze band hier al meermaals geuit en na het optreden in Geel kunnen we niet anders dan in herhaling te vallen.  Asham zal uiteindelijk een kleine drie uur het beste van zichzelf geven en gaf de band van ‘hoofdacts’ I Wayne & Fantan Mojah het nakijken.  Met straatlengtes (zeg gerust een hele Route 66)!

First on stage was Dede, winnares van de Vi.be wedstrijd 2011, die ook al te zien was in de Bounce op Reggae Geel.  Live en met ondersteuning van een band klonk ze veel beter dan de opnames die we tot hiertoe van haar gehoord hebben. Al nam het show element soms iets te veel de overhand waardoor de aandacht afgeleid werd van het muzikale.

Meer Antwerps geweld kwam van Johnny Den Artiest, die zich al geruime tijd laat bijstaan door L’Etran Jay en gisteren ook nog eens zijn Drama Queens mee had genomen naar Geel.  Ook hier veel show, maar uiteraard met de nodige dosis humor.  Zelfs de blazers van Asham hadden voor de gelegenheid een gepaste outfit aangetrokken.  En die combinatie van humor en (Nederlandstalige) reggae slaat aan bij het publiek.  Je haalde ze er zo uit, de mensen die in Geel voor de eerste keer kennis maakten met King Johnny:  eerst twijfelend kijkend, een glimlach en dan uiteindelijk toch uit volle borst “ze willen allemaal den Johnny zijn!” meebrullen.

De zaal was ondertussen goed opgewarmd, de sfeer zat er in en de eerste verrassingsact van de avond, Rohan Lee, kwam enthousiast het podium op en deed ons tijdens zijn inleidende speech enorm hard denken aan Ancient King, de chanta van de Virgin Islands die soms het podium deelt met Midnite.  In al zijn enthousiasme klonken de twee nummers die Rohan Lee bracht soms iets te schreeuwerig, maar vast staat dat een nummer als No Easy Way Out gewoonweg steengoede roots is.  Wij kijken dan ook alvast uit naar Crush The Rock, het nieuwe album van Rohan Lee dat binnenkort eindelijk uitgebracht zal worden. 

Het album van Collieman is dan weeral enige tijd uit, dat merkten we onder andere aan het applaus toen Collieman aangekondigd werd en het gemak waarmee sommige songs meegezongen werden.  Voor een uitgebreider verslag verwijzen we u graag door naar de bespreking van het concert dat Collieman en Asham in Gent gaven eind vorig jaar.  Hier willen we vooral nog de indrukwekkende drumintro van Wim ‘Radics’ Verbruggen vermelden die roffel na roffel een groter deel van de zaal in extase bracht,  alsook het nummer Hustle dat niet op het album staat en ons  net daarom er van overtuigd dat we nog veel meer moois mogen verwachten van Collieman.    

Als extraatje kregen we in het midden van het optreden van Collieman ook nog een korte show van Irieginal Abraham, die ondanks zijn Nederlandse accent dat soms de bovenhand haalt, een kort maar goed optreden neerzette met als hoogtepunt de hit Ganja Gun.  Al zouden we de man oneer aandoen als we hier niet op zijn minst even vermelden dat ook de andere nummers die hij samen met Asham bracht ons konden bekoren.  Frisse roots waarop Irieginal Abraham laat horen dat hij meer in petto heeft dan enkel die ene hit. 

We hebben de tel niet bijgehouden, maar vermoeden toch dat Asham zich weer een kleine drie uur uit de naad gewerkt heeft.  Een marathonsessie waarvoor ze door het publiek meermaals oprecht bedankt werden.  In België hebben ze ondertussen al menig liefhebber van hun kwaliteiten kunnen overtuigen, tijd om hetzelfde te doen buiten onze landsgrenzen!

Na een welgekomen pauze was het de beurt aan I-Wayne en Fantan Mojah.  Vooral in 2004-2005, toen een hele generatie van new-roots artiesten (Richie Spice, Chuck Fenda, Bascom X, …) de dancehalls domineerden,  had I-Wayne enkele bescheiden hits.  Hij bracht sindsdien een drietal albums uit, maar we moeten bekennen dat zijn stem ons nooit voor meer dan enkele nummers heeft kunnen bekoren en dat was dan ook één van de voornaamste redenen dat we gisteren niet echt genoten hebben van zijn optreden.  Te eentonig, teveel stille momenten en tot overmaat van ramp bracht de Oostenrijkse band House of Riddim er ook niet veel van terecht.  Dit werd vooral pijnlijk duidelijk bij de klassieke riddims.  De aandacht van het publiek verslapte dan ook al snel en na de obligatoire hits Living in Love en Can’t Satisfy her leek niemand echt nog zin te hebben in een bisronde.    

We dachten het bijna voor bekeken te houden toen vanuit de coulissen plots een zachte, hese stem weerklonk:  “Welcome the fire child, welcome the fire child, …”.  Niet veel later rende Fantan Mojah met ‘the bag of love’ op zijn rug het podium op en overtuigde ons met zijn krachtige, ruwe stem al snel om toch nog te blijven.  Het was al even geleden dat we Fantan Mojah aan het werk zagen en verbazend genoeg heeft hij sindsdien ook maar één nieuw album (Stronger, 2008) uitgebracht.  Nochtans werd in Geel bewezen dat hij live nog steeds ijzersterk is en dat met amper één à twee nieuwe nummers.  Hij kon, in tegenstelling tot I-Wayne, echter putten uit een breed gamma hits (bijna allemaal afkomstig van zijn eerste album Hail The King) en slaagde er zo zelfs in om de aandacht van de gebrekkige band af te leiden en het publiek van begin tot einde te blijven boeien met nummers als Corruption (op de Golden Hen riddim),  Search,  Tell Lie ‘pon Rasta,  Nuh Build Great Man,  Hail The King,  Thanks & Praise en Hungry waarbij Fantan Mojah bij wijze van tribute zijn rugzak weer even aandeed en een stuk Oh Mr. DC van Sugar Minott zong. 

Soms stevig en met ruwe stem, dan weer rustig zingend, maar steeds een grote dankbaarheid tonend naar het publiek en de organisatie toe.  Zo slaagde Fantan Mojah er toch nog in om een uitstekend gestarte avond ook goed af te sluiten.  We vroegen ons na zijn optreden dan ook af waarom we de laatste jaren zo weinig van hem gehoord hebben en zijn benieuwd of zijn nieuwe album (geplande release deze zomer) daar terug verandering in zal brengen.   

Na de optredens hadden konden we kiezen tussen de party set van Bong Productions of de diepe bassen in de dub room.  De set van Gussie P de dag voordien in Brugge in gedachten,  opteerden we voor deze laatste optie.  Gussie P had daar namelijk een geweldige set gespeeld op de Funktion One  in de Cactus Club. Unieke, volstrekt originele versions van classic roots tunes, zonder eerbetoon aan de sound system: dàt zijn waarachtige dub plates. Gussie P draaide (vinyl)klassiekers van Bob Marley, Burning Spear, Johnny Clarke, Twinkle Brothers en andere rootshelden, maar dan wel in uitvoeringen die wij nog nooit ergens gehoord hadden. Matic Horns (één trombonist) gaf extra kleur aan de dubs die zijn baas uiteraard helemaal liet uitspelen, om vervolgens in alle rust de volgende plaat op te leggen.

Wij in Geel dus opnieuw present voor Sip-a-Cup (zoals Gussie P zijn sound genoemd heeft, naar een nummer van Ras Michael & Sons of Negus), in een kleine zijzaal van De Werft. Daar stond de sound system van Black Pearl opgesteld, of toch één indrukwekkende toren, en hoorden we twee overenthousiaste rasta toasters, de ene (Raggasmurf) nauwelijks verstaanbaar, de andere (Lidj I) ondermeer in een mooi eerbetoon aan King Stitt en zowat alle andere foundation DJ’s uit de geschiedenis van de reggae. En dus ook een beetje aan mijn (Shakespear) generatie.

En toen nam Gussie P over, opnieuw met die magistrale versie van Marley’s Natural mystic. Bij de tweede tune, Think twice dub van Augustus Pablo testte hij de hoge tonen uit, dat was nog net draaglijk. Maar toen richtte hij zijn aandacht op de bassen. Plots dreunden die dwars door alles heen, vanuit de brede vinylgroeven, via de krachtige versterkers, door de grote luidsprekers de zaal in, en vervolgens het diepste van ons aller ingewanden. Nooit heb ik een zwaardere bas gevoeld, en ik kan u verzekeren dat ik in JA en UK al een paar basstormen doorstaan heb. Zo diep reikte die bas, dat niet alleen de trommelvliezen in alarmfase traden, maar de hele borstkas en alles wat erachter zit, om vervolgens door te zakken naar de rest van het lichaam. Het was kortom niet te doen, en we zijn naar buiten gevlucht.

Ha, gratis oordopjes. Goed idee van De Werft. Wij terug naar binnen, de oren dichtgepropt met twee stukjes schuim. De eerste keer in mijn leven. Eerste vaststelling: vergeet de hoge tonen, de zang en de het MC-werk, dat vergruizelt allemaal in de dopjes. Tweede vaststelling: die dopjes houden de bas niet tegen, ze beschermen hooguit de trommelvliezen. Maar niet de organen en de longen. Die trilden en panikeerden nog altijd even erg. Na 30 seconden stonden we weer buiten.

Toen Gussie P begon, zat het zaaltje goed vol. Een half uur later bleven er nog vijf (wellicht) dove die-hards over. Gelukkig kwam iemand even later op het idee om Gussie P uit zijn trance te halen en de bassen te laten milderen maar tegen dan waren wij al helemaal weggeblazen.

Tot slot nog dit: give thanks to Jah Rebel for the movie presentation. Holding on to Jah: best documentary on reggae en rastafari. The First Rasta: History Channel for the Beljam massive.

report: Visionz & Jah Shakespear (dubroom)

pictures: Visionz

Published on 12/02/2012 by Visionz