Reggae.be

Vrouwen zorgen voor kippenvel op oververhitte Rototom/En vacances au Rototom Sunsplash 2010 !

Het grootste maar vooral langst durende reggaefestival van Europa verhuisde noodgedwongen van Italië naar Spanje dit jaar. Dit sterk staaltje organisatie werd beloond door een wederom massale opkomst en schitterende vibes. Over het algemeen maakten de Europese, maar ook de vrouwelijke artiesten het meeste indruk op ons!

Rototom Sunsplash, le plus grand, mais surtout le plus long, festival reggae d’Europe a été forcé de déménager vers l’Espagne pour son édition 2010.  Ce tour de force d’organisation a été récompensé pour une affluence massive et par d’excellentes vibes.  En gros, ce sont surtout les artistes européens mais également les artistes féminines qui m’ont laissé la meilleure impression. (version française en bas!)

Ik heb mij voorgenomen enkele belangrijke Europese reggaefestivals aan te doen de komende jaren. Om ervaringen op te doen en te delen en de reggaetemperatuur in gans Europa op te meten. Rototom stond al op het lijstje maar toen we vernamen dat ze door de Berlusconi’s uit Italië verdreven werden en de hachelijke uitdaging aangingen om het grote (30.000-40.000 bezoekers en een 8-tal podia) en vooral langdurige (vroeger 10 dagen, nu 8) helemaal te verhuizen naar een ander land nog wel, verdiende dit prior. De organisatie maakte dan ook toepasselijk Rototom-merchandising met het statement “EXODUS” op.

 De rit zou een 16 à 17 uur duren maar met de nodige stops en chauffeurswissels erbij werd dit toch wel een dikke 20 uur. Best al een avontuur op zich. Ondanks de populaire autobestemming kwamen we toch geen files tegen, ook niet op de terugweg en dat kan tellen voor het laatste weekend van augustus te zijn. De eerste avond hebben we spijtig genoeg moeten missen, vermits we toen zelf nog aar net bekomen waren van Colourz. Anthony B, maar vooral Glen Washington, hebben we dus gemist. Heel spijtig maar er viel niets aan te doen.

Dag 1 / Romain Virgo steelt de show / eerste test festival-food

We kwamen aan terwijl Jah Mason het hoofdpodium onveilig maakte. Het was al donker en nog altijd wreed broeierig en toen we binnengeraakten en het hoofdpodium gevonden hadden, zat Jah Mason al terug op de tourbus. We waren nog wel op tijd voor Romain Virgo. De winnaar van de Jamaicaanse versie van Idool, die het laatste jaar de hits aan elkaar rijgt brengt een indrukwekkende show! Zuivere stem, bijna onuitputtelijk, sweet tunes en nu en dan lekker bouncen. Het festival begon voor ons alvast sterk. Zeker een aanrader om eens naar België te halen dus! Wie weet kan deze nieuweling na enkele jaren rijpen wel tippen aan Tarrus Riley, waarvan we ondertussen wel weten dat hij één van de garanties is dat rootsreggae ook live nog een tijdje zal verder leven, ook al sterven de grondleggers van het genre stilaan uit.



Groen van de honger proberen we enkele voor België standaard bordjes uit… frieten en hamburgers. Eén tip: niet doen. Een gok op de Spaanse paella is natuurlijk wel een voltreffer. Eerste les geleerd. Bob Andy en Big Youth swingen ons de nacht in en spijtig genoeg stond de man met de hamer al klaar voordat Freddy Krueger (die kompaan van Ricky Trooper in het legendarische Jamaicaanse Kilimanjaro sound) ook maar één plaat kon opleggen. De acclimatisatie is nodig. Voor iedereen die het een volgende keer wil doen, hou er zeker rekening mee!

Dag 2 / Camping en festivalterrein verkennen en goedkeuren / Morcheeba: rare maar aangename eend in de reggaevijver

Tijd en zin om de tent op te zetten midden in de nacht was er niet, dus werden we de volgende dag wakker in een schroeiend heet camionnetje! Ontbijtje in de schaduw, boeltje bijeenpakken en op naar de camping! Ver lopen was het eigenlijk niet maar de hitte was enorm, soms sterk vboven de 40 graden. Nog nooit zag ik zo’n goed georganiseerde camping op festivals. Geen volledige weide, maar overal boompjes, fatsoenlijke paadjes, goede security, een stevig communicatiesysteem en de uiterst handige metalen kooien over gans het terrein;  speciaal daar gezet om bashes aan vast te maken voor schaduw. Als we dat nu eens geweten hadden! Dan maar tentje rechtzetten pal in de zon, zwetend, puffend, liters water drinkend… En toen ze 5 seconden rechtstond, zwemshortje aan en richting openbare groepsdouches. Dat hadden we dan al van enkele andere Belgen de avond ervoor gehoord: een reuze groepsdouche! Bijna iedereen in short of bikini, slechts enkelen monokini of in hun adamskostuum. Je moet die blikken natuurlijk wel  kunnen verdragen hé. Zalig gewoon. Ijskoud water is perfect om je wakker te krijgen, in eender welke toestand! Stel je voor: twee stellingen van ongeveer 50m met aan elke kant om de meter een douchekop. Ook geen dixies als sanitair maar iets fatsoenlijkere toiletten en een mega-pismuur die permanent gespoeld werd. Later op de dag leren we dat dit terrein eigenlijk gemaakt is voor grote festivals en er dus meerdere tijdens de zomer op bezoek krijgt. Dat verklaard veel natuurlijk, maar het blijft wel een aardig organisatiestuntje op een geschikte ruwbouw.


Overdag konden we ook het festivalterrein zelf eens goed analyseren. Zeer groot in ieder geval! Vele grasvelden , met boompjes voor schaduw. In het doolhof van kraampjes en podia kreeg je echter nooit het gevoel van overbevolking. Een gevoel dat ik op Sundance (Eindhoven), dé Reggie (Geel) én Summerjam (Keulen) wel al enkele keren had. Ook opvallend weinig sponsoring (geen eigenlijk) en cola is er niet te verkrijgen, tenzij in een cocktail maar zelfs dan was het géén Coca Cola. Ook nergens grote sponsorstands, banners of vlaggen… Revolutie!   We hadden ook de indruk dat er niet met één brouwer of leverancier gewerkt werd, zelfs niet met één groot Rototom-tap-team. Schijn kan natuurlijk bedriegen maar alle drank- en eetstands lijken allemaal minibedrijfjes op zich. Geen centrale bonnekesverkoop. Elke bar, elke eetstand heeft zijn eigen kassa en specialiteiten. Het geeft op het eerste zicht een rommelige indruk maar is eigenlijk enorm gezellig.



Een 8-tal podia (sommigen volledig voorzien van stroom door ernaast opgestelde zonnepanelen) met livebands en/of soundsystems en daarnaast her en der nog soundsystems en/of live optredens in bars of marktstandjes. Reggae, dancehall, dub, ska, groot en klein, met een massa of een klein groepje enthousiaste toeschouwers. Eén groot feest dus, met een hoog hippiegehalte en bijkomende wierrook, patchoulli en andere geurtjes ook. Redelijk uniek dus. Aangenaam verrast waren we! Voor de grote podia was de ondergrond beton. Geen gras dus wat na één dag toch sowieso omgetoverd zou zijn in stofwolken en/of modderpoelen. Ook heel makkelijk proper te houden natuurlijk. Gewoon de straatveegtrucks van de stad even optrommelen! Voor de rest ook een héél proper festivalterrein, nog niet eens met zo héél veel vuilbakken. Het zit hem toch ook zeker in de mentaliteit denken we dan. Overdag is het wel enorm rustig op het terrein zelf. De grotere namen stonden telkens pas geprogrammeerd wanneer de zon onder was en speelden tot een uur of 3 live… en dan nog doorlopend soundsystems her en der. Het festival leek op geen enkel moment écht gesloten, al hebben we dat niet alle dagen gecheckt! 

In de namiddag trokken we ook naar het strand, door de stad Benicassim een kilometer of 2-3 wandelen of 10 minuutjes met de buspendel of het eigen vervoer. Ook op het strand palmt het festival een grote strook in, tussen de rest van de toeristen. Een kleine bar en een soundsystem, zelfs met dagelijkse dancehall-dansles met duidelijk zeer ervaren lesgevers! Enkel de ingewikkelde daggering-posities werden niet gevolgd door de pupillen, wel met grote ogen aanschouwd en luid aangemoedigd. Het zijn dan ook eerder circustoestanden dan dansjes natuurlijk.  Hier vertoeven dus vele festivalgangers gans de dag door. Slapend onder een parasolletje, zwemmend, of dansend.



Deze avond staat Morcheeba in de primetime. Een rare keuze misschien maar ik meen mij te herinneren dat ook Morcheeba er bij was toen Leftfield furore maakte en vanuit de UK de wereld betoverde met hun beatsmix. Ze waren sterk beïnvloed door dub, hiphop en dat zorgde toen voor veel verwarring. Ook zij werden in het begin door menig dub of reggaefan omschreven als nieuwe dub maar de rest van de wereld doopte het tot “dance”. Écht dub was het niet, écht hiphop ook niet, écht house of new wave ook al niet, techno ook niet. Maar bands zoals deze hebben wel duidelijk inspiratie geput uit de roots en dub, en ook bijgedragen aan de rest van de muziekgeschiedenis. Het was een sterke performance, iets geheel anders, maar werd toch ook wel gesmaakt door het publiek. Toch was het enthousiasme niet zo groot, maar dat was bij Bushman wel lichtjes anders!)! Dat was bij Bushman wel lichtjes anders.

We checken ook nog de Iration Steppaz in de lekker gevulde en kabbelende dubcorner. Die van Reggae Geel is indrukwekkender hoor! Buiten het hoofdpodium zelf, zijn alle andere podia wel wat kleiner als we verwacht hadden, maar wel bijna allemaal openlucht. Enkel de Zion Stage stond in een tent. Met zo’n klimaat kan dat natuurlijk wel bijna niet anders. De dancehall was eigenlijk gewoon een stevige soundsystem op een klein podium achteraan de wei (betonveld) van de mainstage. Die begon dus ook altijd pas na de live optredens op de mainstage. Dat mocht van mij wel anders, maar eigenlijk had je geen gebrek aan soundsystems en partyvibes gans de avond/nacht.

Die nacht liet David Rodigan nog maar eens zien dat hij na 32 jaar in eender welke hitte zwaar kan uithalen. Hij speelt voor een paar duizend (maar ook weer niet meer als bijvoorbeeld in de Bounce-tent van Geel) de nacht in, tot de vroege uurtjes. We hebben het niet uitgehoord want snakten toch naar een 3-tal uurtjes in een fris bedje. Om 8 uur in de ochtend drijft de hitte je toch uit je tent en moet je je dus maar behelpen met je matje in de schaduw, ergens…

Dag 3 /  Alborosie boven!

We proberen een dagje op de camping te blijven en wisselen slapen en douchen met stevige regelmaat af. Uiteindelijk beslissen we de komende dagen toch ook terug naar het strand te trekken, voor de rust, de schaduw, de zee maar vooral het veel sterkere briesje als verfrissing.

We aanschouwen Ginjah, die hier afgelopen maanden ook her en der in kleine locaties optrad. Daar waren we niet geraakt, dus nu moesten we hem wel checken. Hij was sterker dan ik verwachtte, live toch zeker. Maar toch is er nog wel wat werk aan naar mijn mening. We zullen er nog wel van horen denk ik, het lijkt me geen opgever. Eén echte hit zal hem wel wat meer zelfvertrouwen en bekendheid geven, daar is het voorlopig echter nog even op wachten. We verwachten in ieder geval meer van Alborosie en zijn zeer benieuwd naar Khaled, de tweede rare eend op het programma.

Alborosie breekt records. Het terrein staat ramvol en het publiek is duidelijk mee van voor tot achter. Er werd tijdens alle optredens regelmatig gepolst naar de nationaliteiten; drie grote groepen, ongeveer even groot zelfs had ik de indruk: Italianen die mee de grens overstaken met de organisatoren, Fransen die niet zo ver moeten rijden en Spanjaarden natuurlijk. De rest is verwaarloosbaar. Een 50-tal Belgen gezien denk ik, maar het zal dus niet enkel aan de Italianen gelegen hebben dat dit gewoonweg indrukwekkend was. Ik kreeg net niet het kippevel van een afsluitend Gentleman-optreden op de mainstage van Summerjam enkele jaren terug. Ook het feit dat de Duitsers nog altijd een pak minder moeite hebben om Engelstalige teksten mee te brullen als de Zuid-Europeanen zal wel meespelen. Alborosie masht, niet zo hard als in de Vooruit eerder dit jaar, maar wel een pak harder als op Feest in het Park enkele weken terug. De Europese artiesten zijn sterk, veelbelovend en vooral: ze komen één voor één bovendrijven en indruk maken! Ik wordt curieus naar de Franse Lyricson die hier over enkele dagen ook staat.

De Algerijnse popheld Khaled kennen we allemaal van Aisha, ondertussen wel een wereldhit te noemen, al weet ik niet zeker of hij ook overal wel de charts haalde. Ik ken er te weinig van, het klinkt allemaal een beetje hetzelfde en de vermoeidheid stuwt ons wederom naar de tent. We missen zo ook een avond jungle op gans het terrein, horen we nadien, maar dat hadden we er al helemaal niet meer bij kunnen nemen. Spijtig want ik kan dat wel eventjes verdragen en “it brings back memories”. Op onze laatstejaarsreis naar Londen, ondertussen al een eeuwigheid geleden, maakten we er kennis mee op de soms letterlijke undergroundfeestjes. De enkele cd’s en platen jungle uit mijn collectie komen dan ook allemaal uit Londen, aangekocht diezelfde week, helemaal overdonderd. Er kwam nog wel wat jungle de komende dagen; dus no problem man.

Dag 4 /  Latino boven !

We hebben die avond niet veel meegemaakt eigenlijk. Op het hoofdpodium gingen Sud Sound System, Sergeant Garcia over tot een mashup van reggae/dancehall en latino. Zeer gesmaakt door het Zuiderse publiek maar onze beentjes konden niet meer dansen. Van op een bankje was het ook best indrukwekkend en aangenaam, en dat gold ook voor Alpha Blondie, al verveelt die ons toch wel snel eigenlijk. Opeens wordt ook meegegeven dat Ricky Trooper er niet geraakt is en dus besluiten we het kalme avondje ook kalmpjes af te sluiten, maar niet zonder toch nog eventjes Europees dub-goeroe Jah Shaka in de dubcorner te gaan checken. Het blijft een bijzonder en populair figuur zo blijkt. Een kleine massa laat zich gaan en hijzelf geeft daar ook het voorbeeld toe. Feest achter de knoppen! We kijken alvast uit wat dat gaat geven in Antwerpen op 25 september!

Dag 5 / Busy Signal is the man / Tony Matterhorn is hard

Busy Signal doet het live nog beter als op sound. Niet altijd het geval voor dancehall-artiesten vind ik persoonlijk. Zowel vorig jaar live op Feest in het Park, als dit jaar op sound in Geel, als deze liveshow zijn opvallend kort. Kort maar goed. Misschien kent hij zijn grenzen wel en beperkt hij daarom de lengte van de show… Andere, wat oudere, dancehall-artiesten hadden vroeger mischien ook  wel kortere shows. Daar kan ik niet echt over oordelen. Dancehall heb ik slechts de laatste 8 jaar live gezien, daarvoor was het enkel rootsreggae op livepodia voor mij. Nu leek dit toch wel de langste, en beste show die ik al zag van hem. Voor mij is hij de nieuwe king of the dancehall eigenlijk, maar ik wacht nog altijd geduldig op Vybz Kartel hoor, zoals velen. Geraakt die man eigenlijk Jamaica wel uit?

Spijtig genoeg geraken Tony Rebel en Queen Ifrica er ook hier niet. Ongelooflijk spijtig want hun shows zijn altijd al very nice en zeker van Queen Ifrica kunnen we normaal écht genieten. Max Romeo vervangt en speelt opvallend lang. Niet getimed maar hij doet duidelijk moeite om de afgelasting van de anderen goed te maken. Kwaliteit zoals we dat van hem gewoon zijn ondertussen en zijn door The Prodigy gesamplede song is wederom het hoogtepunt. Man die moet die gasten van The Prodigy toch al wat pinten me dunkt.

Tony Matterhorn laat er geen gras over groeien. Vanaf zijn eerste tune, waarschijnlijk tot de laatste die we niet meer hoorden, knalt hij! Dancehall op z’n hardst, héél clubby ook wel, maar ik zie hem niet graag alleen achter zijn laptop. Daar is eigenlijk weinig show aan vind ik. In Mondial, met CD’s en iets inhoudelijker op de micro, klonk het veel beter. Na een uurtje rammen en inhoudsloos brullen gaven we het op. Een volledig soundsystem met een laptop, dat gaat, maar een onemansound, dat is duidelijker moeilijker en zeker minder interessant om gade te slaan.  Dat kan beter! Het werd wel even interessanter wanneer de dansleraars van het strand op het podium klommen, met een reeks pupillen van de afgelopen dagen! Alle typische dancehall-pasjes passeren en natuurlijk wordt er ook net iets verder gegaan. Ik denk dat ze het zelf spijtig vonden dat er niet veel plek was op en rond het podium om het nog zotter uit te hangen. Die excessen hoeven voor mij nu ook weer niet eigenlijk. Het is al indrukwekkend genoeg zo. Raar maar waar, zelfs met die harde tunes in de verte op de achtergrond, kan je goed slapen. OF toch niet zo bizar?

Dag 6 / Lyricson ontdekt / Chuck Fenda piekt / One Love Hi Powa bouwt feestje

Lyricson, een Fransman met vermoedelijk Jamaicaanse en/of Afrikaanse roots maakt snel indruk. Een zeer gevarieerde show met veel zang en dj, het lijkt wel een mengeling tussen Sizzla en Alpha Blondie. In zijn stem herkennen we de typische Afrikaanse teint, hij zingt op toon en ratelt soms zoals enkel de goede dancehallartiesten dat kunnen. We waren duidelijk niet de enigen die verrast en onder de indruk waren. Vast en zeker een nieuwigheid in Europa om goed in de gaten te houden.

De begeleidingsband voor zowel Wayne Wonder, Chuck Fenda en The Mighty Diamonds is teleurstellend, de riddims zijn bijna onherkenbaar. Ik ken meerdere Europese begeleidingsbands die dat een pak beter zouden doen. Geen idee waar die band vandaag kwam trouwens. Wayne Wonder rijgt zijn hitjes aan elkaar maar maakt eigenlijk niet zo veel indruk. Toch een beetje bizar met zo’n repertoire eigenlijk. Hij had misschien wel een slechte dag?  Tussen Wayne en Chuck heel even naar de Zion Stage waar onze eigen Jah Upsala zich een uurtje in het programma kon manoeuvreren. Super om King Johnny en De Rupelsoldaten ook 1700 km van huis te horen. Ook al snapten de Spanjaarden er waarschijnlijk geen bal van, het werd wel gesmaakt!

Snel terug naar Chuck Fenda, die dicht in de buurt komt van Alborosie qua populariteit. Hij heeft er duidelijk veel zin in en zorgt voor een wervelende show om je vingers van af te likken. Lekker! Hij wist ook niet van ophouden en ze kregen hem maar niet van het podium. Net zoals Lyricson eerder op de dag roept hij een totaal onbekend talent op het podium. Hij had de Duitse Sarah eerder op de dag op het festivalterrein leren kennen en zette haar in de spotlights. Terecht zo bleek want ze zorgde voor kippenvel in een jamsessie waar ze bijna op elk instrument voordeed wat ze van de bezitter ervan verlangde. Haar stem was verbluffend sterk, ze moet dat al meer gedaan hebben! Hopelijk horen we er nog iets van want het klonk zeer beloftevol! Chuck zelf liet het publiek uit z’n hand eten en charmeerde iedereen. Met wat geluk kwam je hem ook op het terrein tegen. Hij liep er enkele dagen rustig rond tussen al het volk en genoot er duidelijk van. Aan een interview waagde ik mij niet, dat is mijn ding niet, maar hij heeft er vele journalisten te woord gestaan en waarschijnlijk meer verdiend met dubplates als met z’n eigenlijke concert. Ik ben pro Chuck Fenda op Geel!

Als ik het mij goed herinner, was het ook Chuck die de winnaar van de European Reggae Contest bekendmaakte en “Stepacide” kwam uit Portugal. Reggae rises, in the whole of Europe mi seh! Gwaan good & congratulations! Spijtig genoeg niet gezien of gehoord, maar dat komt dan nog wel zeker?

Het feest is nog niet gedaan. We genieten enorm van de sublieme Mighty Diamonds terwijl we onze beentjes wat rust gunnen en daarna zijn we getuige van één van de beste setjes die ikzelf al ooit van One Love Hi Powa hoorde. 3 verschillende MC’s, niet tegelijkertijd gelukkig, maar wel heel sterk, sterke selectie met sublieme dubplates en wervelend zoals ik het graag heb… roots-dancehall-ska-newroots-ninetees etc. Alle uithoeken worden opgezocht en ook zij houden het vol tot de zon opkomt. Vlak daarvoor kropen wij echter in ons nest. Uitgedanst! Morgen nog één keer alles geven!

Dag 7 / Vrouwen aan de macht !

We willen op tijd terug in België zijn en beslissen om na Marcia Griffiths de auto in te kruipen richting Antwerpen. We rusten daarom goed uit overdag, op het strand, met ook een aardig potje reasoning erbij trouwens ;-) en arriveren terug op de camping met op de achtergrond de hitjes van Aswad. We hebben hem dus niet bezig gezien maar veronderstellen dat deze Britse reggaepophelden een afgewerkte show brachten. Dat hoort toch zo, denk ik dan. Het klonk in ieder geval wel zo.

Dan was het tijd voor één van de namen waarvoor we echt gekomen waren: Etana. Deze jonge Jamaicaanse schone kennen we eigenlijk slechts van enkele hitjes van het afgelopen jaar maar haar stem is alvast hemels. Ze brengt zelf een mix van soul, reggae en gospel. Gospel hoor je in Jamaica trouwens ook heel veel, raar maar waar. We hadden het wel goed verwacht, maar niet zo goed. Deze meid heeft héél wat in haar mars. Met een zoete, sterke en zuivere stem zweeft ze bijna over het podium. Kippenvel van begin tot einde. We waren echt zwaar onder de indruk. Ze noemde Marcia haar artistieke moeder en bracht zoals zovelen ook een Bob Marley cover. Ik heb eerlijk gezegd nog nooit zo’n verbluffende versie gehoord van “Redemption song”.  Alle andere die de voorbije dagen Bob coverden vervaagden als sneeuw voor de zonnestem van deze schoonheid. Ik ben al onder de indruk geweest van Erikah Badu, maar haar podiumwarmte was wel zo goed als nihil vond ik. Etana houdt van iedereen, op, voor en naast het podium, en dat voelde je. Mondje open… dringend nog een fles water nodig. Het was moeilijk kiezen tussen skanken en met de mond open je oren laten verwennen! Ze is misschien geen nieuwe pure reggae-dancehall-princess zoals ik Queen Ifrica zou durven omschrijven, maar ze is wel een nieuwe Jamaican princess! Rrrrrrrr.

Amper bekomen van Etana en daar verschijnt Marcia Griffiths. En daar gaan we dan…. Alweer zo’n verbluffende stem, weliswaar zit er al iets meer sleet op maar toch staat het kippenvel zo terug! Op een hele reeks zalige studio-one-riddims wandelt ze zo door 30 of 40 jaar Jamaicaanse muziekgeschiedenis. Ze eert de vele gestorven grootheden als geen ander en das een perfecte afsluiter voor ons! Ik heb ze al meerdere malen net gemist, en daar had ik die zaterdagavond toch wel spijt van eigenlijk!

 Voordat The Abyssinians de zwoele nacht in rootsen en Pow Pow er nog een ongetwijfeld hard slotfeest van maakten, en dus vlak voordat wij de auto in stapten, werd het voltallige Rototom-team op het podium gehaald, gehuldigd en bedankt. Terecht! Big up this team. Ze mogen van mij elk jaar in een ander Europees land neerstrijken!

Algemene conclusie
Rototom is een must-do voor elke rechtgeaarde fan van Jamaicaanse muziek. Je krijgt er alle mogelijke subgenres aangeboden, van kleine tot grote artiesten, in het juiste klimaat. Warm, met het strand op een boogscheut. Vele andere elementen van de Jamaicaanse cultuur komen ook uitgebreid aan bod: reasoning, nyabinghi, ital food en alles toch ook volgens enkele anti-babylonische principes opgezet. Het is een ideaal reggaefestival waar je makkelijk ook enkele dagen vooraf en achteraf zonnige vakantie aan kan koppelen. Een goede voorbereiding, bijvoorbeeld die enkele acclimatisatiedagen vooraf en de nodige attributen (zoals een bash) voor de camping, is wel aan te raden. Hun huisslogan ‘peace, love, unity” is allerminst toepasselijk en terecht! Volgend jaar een exodus vanuit België en Nederland richting Rototom zou ik zeggen!

Meer info: http://www.rototomsunsplash.com/

FOTO’s:  Miss Kitty, Luca D’Agostino, Raica Quilici, Luca Paolassini, Helena Grande Perez

Published on 04/09/2010 by Mikey G