Reggae.be

Wyclef Jean for president !? (NL/FR)

Vrijdagavond gaf Wyclef Jean, hoogstwaarschijnlijk presidentskandidaat in Haïti, zijn even waarschijnlijk laatste concert in Hoogstraten. Mr. Vegas bracht de mensen alvast in een lekkere vibe en daarna werd het duidelijk dat Wyclef het meent, muzikaal én politiek.
Vendredi soir, le possible candidat aux élections présidentielles en Haiïti, Wyclef Jean, était en concert à Hoogstraten.  Possible que cela soit son dernier concert…  Mr Vegas avait mis le public de très bonne humeur, ensuite, Wyclef Jean a démontré qu’il prenait les choses aux sérieux, musicalement et politiquement.

NL:

Ik begin mij snel te schamen bij de aankomst op mijn eerste Antilliaanse Feesten. Zo lang al, zo kortbij, en zo’n zalige vibe. Kleurrijke en schone bende op het terrein en zeer afgewerkte organisatie! Eén en al Antilliaanse vibes en ik had dat de voorbije decennia nog niet gecheckt! Schandalig. Snel een drankje en een spliff erbij en dan Mr. Vegas aanschouwen!

Tussen een publiek van ongeveer de helft Belgen en de helft Nederlanders, weliswaar niet van afkomst want dat bewezen de reacties op de vragen van de artiesten waar de mensen vandaan komen. Gans de Antillen en Zuid-Amerika der lage landen is hier verenigd om te feesten. Cuba, Colombia, Brazilië, Haiti, Jamaica, Trinidad & Tobago, Puerto Rico, Guadeloupe, Venezuela, de Dominicaanse, Aruba, Curaçao en ga zo maar even door. Het Nederlandse verleden van de regio speelt natuurlijk mee in het aanwezige publiek.  Dat Jamaica op dit festival doorgaans toch één of twee acts levert valt zeker aan te moedigen, zeker wanneer je de reacties van het publiek op Mr. Vegas bekijkt.

In een set die sterk te vergelijken valt met die van Dour (zowel dit als vorig jaar) brengt hij gans de zaal in een extase. De kick-off is voor “Pull up”… Keihard zodat het publiek ineens weet waarvoor ze staan voor het komende dik uur. Hij rijgt al z’n hits en zijn nog hardere tunes aan elkaar in een ijltempo, doorspekt met wat tributes. Bob Marley natuurlijk maar ook Michael Jackson, met de lookalike danser er bij en al. Die danser sukkelt wel nog altijd met die trucs met z’n hoed maar toch kan het publiek dit wel smaken. Enkele hits van Beenie Man laten de mensenmassa helemaal uit hun dak gaan en de tonen alleen al van “Murder she wrote” doen daar nog een schepje bovenop. Wanneer “hot wuk” door de boxen gejaagd wordt, is het hek helemaal van de dam en Vegas ziet z’n kans schoon om even een dancehall-queen-contest te organiseren met 3 schonen uit het publiek. Aansluitend laat hij een Jamaicanse dancehallqueen en –king even hun gang gaan. Kwestie van een idee te krijgen hoe het moet! Een 3-tal soca-tunes die bijna uitmonden in caraïbische gabber putten de tent volledig uit en dan is er nog ruimte voor enkele tributes aan orginele reggaeriddims zoals o.a. de Studio One-klassieker “Pretty looks riddim” en één die ik voor de gemakkelijkheid de efteling-riddim noem ;-). Vegas blijft een leuke en complete show met veel energie, veel lachende gezichten en goed voor de conditie.

Tussen Vegas en Wyclef snuiven we even de vibes op de rest van het festival op. Een grote spiegeltent met salsa en merengue en een zich zwoel en zweterig voortbewegende massa van alle leeftijden. Ook een dancetent met zowat alles uit de Caraïben is ingepalmd door koppeltjes, de één al beter bekwaam in de samendans dan de andere en tot slot een stomend soca-reggaeton-podium waar zeer duidelijk wordt waarom dat podium, maar ook het hoofdpodium, met een stevige kadertent overdekt werden. Springen van voor tot vanachter, van links naar rechts en dan heb ik het niet enkel over het feit dat de tent ramvol zat maar ook welke richtingen de massa zich bewoog!  Zoiets vergt oefening en conditie als je dat uren wil volhouden! Indrukwekkend, zelfs voor iemand die al in Brazilië geweest is en daar verschillende parties heeft aanschouwd!  

Het is tijd! Tijd voor een legendarisch concert van een merkwaardige artiest uit de hip-hop-scene. Eén die met The Fugees een ongetwijfeld zware impact heeft gehad op de wereld(muziek). Een artiest die van alle markten wel thuis is, zo bleek! We kregen een live-show voorgeschoteld doorspekt met lyrische en muzikale hoogstandjes in verschillende genres en waarbij de dj met enkele plaatjes ook tussendoor het geheel tot één wervelende party bracht! Aansluitend kregen we ook nog een streepje muziek van het Refugee soundsystem waar Wyclef een MC-rol opneemt. Ik probeer een beeld te geven van het muzikale spectrum, de afwisselde tempo’s en de duidelijk oprechte politieke boodschap…

De dj start met 5 minuten fast jugglin’ hiphop anthems waarbij de laatste van DMX de massa effectief op juiste temperatuur brengt. De tonen van “Ready or not” blazen het publiek van hun sokken en stuwen ze voor een eerste keer al boven de houten vloeren uit! Aansluitend volgt een sublieme soft-rock-versie van Bob Marley “No woman no cry” dat iedereen luidkeels meebrult. Ook als Wyclef er al in één zucht een politieke boodschap inbrengt… ‘If I was president of Haïti”…. En dan gans de tent: “Everything is gonna be allright”. Laat het ons hopen want hij meent het duidelijk! “Fu-gee-la” en “killing me softly” volgen en ik zie hier en daar mondjes openvallen en ogen glinsteren, vlak voor ze natuurlijk met een brede glimlach luidkeels meezingen “Ooh la la la”…. !

Aansluitend op “killing me softly” laat Wyclef zijn kunsten op gitaar even zien door in ware Jimi Hendrix-stijl zowel op zijn rug als met zijn tanden een vette gitaarsolo neer te zetten. “911” en nog een Marley-klassieker “redemption song”. Freestyle-time dan… eerst op een leuke en rustige reggaeriddim waar hij de aandacht weet te trekken door te stellen dat hij van niets bang is (wel 50 keer gehoord denk ik) en dat hij kan voetballen zoals de Nederlanders. “Scoren” noemen ze dat dus. De Freestyle is nog niet gedaan want hij het doet in een 6-tal verschillende talen, alvorens zich ook even op een geslaagde wijze te wagen aan een Freestyle op een dancehall-riddim! Abrupt switcht de dj naar “Let me clear my throat” van Dj Kool en Wycef doet enthousisast mee. De band speelt erop in en laat ons genieten van een stukje “Rappers delight” en zet uiteindelijk het kot compleet op stelten met de House of Pain klassieker “jump around”. 

Net zoals Vegas haalt ook Wyclef “murder she wrote” uit de kast en pauzeert dan even met een 10-jarig jongetje op het podium waarmee hij zijn hoofddoek (de Haitiaanse vlag natuurlijk) uitwisseld en samen nog even gans de tent laat springen. Even rust met zijn eigen slomotion-versie van Guantanamera, aansluitend met de hit van Celia Cruz zelve en dan zijn eigen hiphopversie. Van die hiphopmood gaan we in sneltempo over naar een reggaeton-sessie op de riddim van de megahit “Gasolina”. Van Puerto Rico gaan wa naar Brazilië met een moderne samba-versie van Shakira’s “hips don’t lie” en naar de Kompa van Haiti.  Wyclef haalt zijn beste creools boven en blijft even hangen in deze Haitiaanse ritmes, ook met een versie van “Rivers of Babylon”.

Het tempo vertraagt terug even wanneer hij met een zware reggae-dub-versie van “gone till november" en wanneer is die verkiezing ook alweer? Eind november denken we! Van de dub evolueert de band naar de sleng teng riddim en Wycleff zet uit volle borst “War” in. Voor velen van Bob Marley, voor kenners rechtstreeks uit de VN-speech van Ethiopische keizer Haili Selassi Ras Taffari. Het allereerste zwarte staatshoofd dat de algemene vergadering van de VN toesprak en dat met zo’n oprechte en harde, poëtische woorden. Wyclef zingt dit niet zomaar hoor! Aansluitend en passend “Get up Stand up” en een redelijke hevig pleidooi om Haïti te redden, samen met hem, op een zeer snelle beat. Hij moet even op adem komen maar helpt ondertussen even de stagehands die congo’s op het podium. Samen met een ander bandlid laat hij zich daarop eens volledig gaan en trommelt hij in ware Afrikaanse stijl de tent uiteen. De mensen weten geen blijf met hun ledenmaten! 

Dan volgt het minst indrukwekkende deeltje: de autotune wordt ingeschakeld en een hyperrecente R’n’B-beat wordt ertussen gemixt. C.R.E.A.M. oftewel cash rules everything around me “dollar bill”. Akon-tijdperk waar ik niet veel kaas van gegeten heb en waar ik soms nog altijd kippevel van krijg. Wyclef veegt zijn voeten aan de al druk bezette security en duikt het publiek in! Je zou voor minder. Hij kondigt immers nog maar eens aan dat dit waarschijnlijk zijn laatste stageperformance (met gitaar dan) zal zijn omdat hij zijn moederland uit de crisis wil gaan leiden. Hij vertelt ons dat hij als 9-jarige knul naar de VS verhuisde en pure armoede ook daar kende. Maar we mogen ons niet vergissen. Rijkdom zit hem niet in het geld, maar in het hoofd! You’re not rich because of money in your pocket, but because of what’s in your mind! Hij verwijst naar zwarte leiders die opstonden uit de armoede en het volk daarin trachtten mee te nemen: Bob Marley, Marcus Garvey, Martin Luther King, Ghandi.. DEM NOT DEAD!  

Als het aan zijn grote voorbeelden ligt, is hij nu al een goede president. Wij zijn echt benieuwd hoe hij het er vanaf gaat brengen als hij het haalt! Want politrics blijven politrics natuurlijk, dat weten we maar al te goed! De show gaat verder in soundsystem-style en hij smeekt organisator Louis bijna om nog een uurtje te mogen doorgaan. Hij krijgt slechts een 20-tal minuten maar draait er op die tijd nog even vanalles door… Van Magik System en sambabeats tot Nirvana en Guns ‘n’ Roses en een afsluiter, terug met band, van de Black eyed peas “Good night”.

Zelden zo’n gevarieerd concert meegemaakt. Zelden zo verrassend en zo begeesterend en hopelijk komt hij toch zeker een vijftal jaren niet terug om te doen waar hij zo hard voor wil gaan. Haïti kan het gebruiken en zijn verkiezingscampagne heeft een schitterend startschot gekregen. Hopelijk gaan veel mensen in op zijn uitnodiging om naar Haïti te komen. Het was haast ontroerend hoe een artiest zijn laatste, adembenemende, concert geeft in één van ’s werelds rijkste landen, om dan president te willen worden van ’s werelds meest arme land! Engagement is schoon!

FR

Dès que je suis arrivé aux Antillaanse Feesten, j’ai eu honte.  Alors que j’habite si près et que ce festival existe déjà depuis longtemps et que la vibe y est si bonne, je n’y étais jamais allé.  Ce festival est très coloré et également très bien organisé.  La vraie vibe des Antilles, et cela faisait une décennie que j’aurai du y aller.  Scandaleux. 

Dans le public, une moitié de Belges et une moitié de Hollandais… mais pas de souche.  Cela s’entendait quand les artistes posaient la question : d’où venez vous ? Tous les pays des Antilles et d’Amérique du Sud étaient représentés à la fête : Cuba, Colombie, Brésil, Haiti, Jamaïque, Trinidad & Tobago, Puerto Rico, Guadeloupe, Venezuela, République Dominicaine, Aruba, Curaçao et bien d’autres….  Et le fait qu’un ou deux artistes représentent la Jamaïque sur scène est à encourager quand on voit les réactions du public au show de Mr Vegas !

Avec un concert fortement ressemblant à celui de Dour, il a mis en transe toute la salle.  Il a démarré avec « Pull Up »… Une version survitaminée pour que le public comprenne directement à quoi s’attendre pendant une heure.  Il a aligné tous ses hits à un rythme infernal et y a parsemé quelques tributes.  Bob Marley, bien sûr mais également Michael Jackson, avec un danseur sosie et tout le toutim.  Un danseur qui galère toujours avec les jonglages avec le chapeau mais le public a quand même apprécié.  Quelques tunes de Beenie Man font encore monter la pression et quand les premières notes de « Murder She Wrote » résonnent, on passe encore à un niveau supérieur.  Mr Vegas enchaîne alors avec « Hot Wuk » et c’est le délire complet.  Il en profite pour improviser un concours de Dancehall Queen entre trois beautés choisies dans le public.  Sur ce, il a fait monter sur scène ses propres Dancehall Queen et King jamaïcains, histoire de montrer au public exactement comment il faut bouger.

Encore trois titres soca, qui se terminent quasiment en « gabeur caribéen », la folie totale et puis Vegas a calmé les choses en terminant avec quelques vieux riddims reggae comme le classique de Studio One « Pretty Looks riddm ».  En tout cas, Mr Vegas, c’est toujours la promesse d’un show complet, avec beaucoup d’énergie, beaucoup de sourires dans la foule et c’est très bon pour la condition physique !

Entre les concerts de Mr Vegas et de Wyclef Jean, j’ai m’imprégner le la vibe de ce festival, avec une grand chapiteau consacré à la salsa et au merengue, où danse  dans la sueur, une foule de tous les âges.  Il y avait également une tente dance et une tente reggaeton/soca!  

Ensuite venait l’heure du concert légendaire d’un des artistes les plus remarquables de la scène hip hop.  Un artiste qui a, avec The Fugees, eu un impact énorme sur la musique et sur le monde.  Un artiste qui semble apprécié de tous.  Il nous a servi un concert d’une très bonne qualité musicale et lyrique, mélangeant différents genres musicaux.  Le DJ, en intercalant quelques plaques bien senties, a permis de faire de ce concert mémorable une grosse fête également…. Tout un programme… Donc pas facile d’en rendre compte de manière fidèle, le spectre musical est très large, les  rythmes hyper variés et puis il y avait le message… Fortement politique.

Le Dj a commencé avec 5 minutes de mix de quelques hymnes hiop hop, terminant par un DMX qui a bien chauffé la salle.  Avec les premiers accords de « Ready or Not », la réaction du public est directe : c’est le scotchage direct.  Il poursuit avec une version soft-rock de « No Woman No Cry » de Bob Marley que tout le monde entonne en cœur.  Même quand Wyclef glisse un petit message politique dans les paroles : « Si j’étais Président d’Haïti… » tout le monde répond directement « Everything is gonna be allright. »  Espérons qu’il le dise sérieusement en tout cas….  « Fu-gee-la » et « Killing Me Softly » suivent, les gens restent bouche bée un instant, ensuite leur visage s’orne d’un grand sourire et ils reprennent en cœur à nouveau. “Ooh la la la”…. !

Juste après cela, Wyclef nous a prouvé ses talents de guitariste, style Jimi Hendrix : sur le dos, avec les dents, ca c’est du solo de guitare.  « 911 » juste derrière, puis une reprise du classique « Redemption Song » de Bob Marley. Et puis il est parti en freestyle… D’abord sur un chouette riddim reggae bien tranquille où il a capté l’attention avec en affirmant en boucle qu’il n’a peur de rien (une cinquantaine de fois à peu près…) et qu’il peut jouer au foot comme les Hollandais !  Le freestyle a continué en six langues différentes, et ensuite il a surfé sur un riddim dancehall ! 

Sans transition, le DJ à lancé “Let Me Clear My Throat” de Dj Kool et Wyclef  s’est fondu dans ce son… Intervention du groupe également qui reprend le flmabeau avec un petit morceau de “Rappers Delight”  et puis rebalance une grosse dose d’énergie avec le classique « Jump Around » de House of Pain.

Tout comme Mr Vegas, Wyclef utilisera le Murder She Wrote et puis il prendra quelques secondes pour poser avec un petit garçon de dix ans à qui il offrira son essuie : un drapeau haïtien bien sûr !  La pause continue avec sa propre version surper-lente de « Gantanamera » qu’il mixe avec la version originale de Ceila Cruz et sa propre version hip hop du morceau. 

On était dans une ambiance doucoureuse, mais pas pour longtemps.  Mais le tempo s’est accéléré avec une session reggaeton sur le riddim du méga-hit « Gasolina ».  Ca voyage! Du porto Rico on part vers le Brésil : il nous lâche une version samba de “Hips Don’t Lie” de Shakira et puis repart avec Haïti avec un style bien de chez eux : de la Kompa ! Wyclef nous sort des lyrics dans son meilleur créole et continue un moment sur ces doux rythmes créoles, avec une version du classique « Rivers Of Babylon ».

Le tempo se ralentit à nouveau avec une version reggae dub bien lourde de « Gone Till November »…( Et quand sont les élections ?  En Novembre bien sûr !)  La dub évolue vers le Sleng Teng riddim sur lequel il chante puissamment “War”. Un autre classique, que la plupart des gens connaissent de Bob Marley mais que les connaisseurs savent être tiré d’un discours devant les Nations Unies de l’empereur d’Ethiopie Haile Selassie I.  Il était le premier chef d’Etat africain à parler en Conférence générale de l’UN et ceci avec des mots sincères et poétiques.  Ce n’est pas innocemment que Wyclef chante ce texte, sûrement pas !  Egalement dans la même humeur “Get up Stand up” pendant lequel il fera un plaidoyer pour que l’on aide Haïti. 

Il pause un peu pour reprendre son souffle puis se joint aux musiciens qui jouent des congas.  Il se laisse aller aux percus et joue des vrais rythmes africains qui prennent toute la tente en émoi.

Après cela, nous avons eu la partie la moins intéressante du concert : ils ont branché l’auto-tune et fait tourner un beat R’n’B dernier cri.  Pas vraiment ma tasse de thé. 

Il annoncera encore une fois que cela sera probablement sa dernière performance sur scène car le but qu’il veut poursuivre est d’aider son pays à sortir le la crise.  Il explique qu’il a déménagé vers l’Amérique alors qu’il était un petit enfant de 9 ans et qu’il y a connu la vraie pauvreté également.  Mais que l’on ne s’y trompe pas.  La richesse ce n’est pas l’argnet qu’on a mais ce qu’on a dans la tête.  « You’re not rich because of money in your pocket, but because of what’s in your mind!”.  Il prend en exemple les leaders noirs qui se sont arrachés à la pauvreté et qui ont essayé d’entraîner leur people dans ce mouvement : Bob Marley, Marcus Garvey, Martin Luther King, Ghandi.. DEM NOT DEAD!  

S’il s’en tient à ses modèles-là, alors pour moi c’est déjà un bon président !  Je suis vraiment curieux de savoir comment agir s’il est réellement élu.  Parce que la politique reste la politique, évidemment.  Nous le savons tous très bien !

Après cette page politique, le concert a continué en mode sound-system.  Il a supplié l’organisateur Louis de pouvoir continuer encore pendant une heure.  Il a finalement reçu 20 minutes seulement et a mixé un peu de tout.  De Magik System à de la Samba, en passant par Nirvana et les Guns’n’Roses.  En finale, avec le backing band cette fois, il nous offre le « Good Night » des Black Eyed Peas. 

J’ai rarement vu un concert aussi varié, aussi surprenant et enthousiasmant.  Il y a  des chances donc qu’on ne le verra plus pendant un bout de temps.  Haïti a besoin de lui.  Et sa campagne électorale a reçu un magnifique coup d’envoi avec ce concert.  Ce qui est touchant également est que cet artiste donne son dernier concert dans un des pays les plus riches du monde, alors qu’il veut devenir président d’un des pays les plus pauvres du monde.  Quel bel engagement !

foto: GVA

Published on 14/08/2010 by Mikey G