Reggae.be

Music is fun: Junior Kelly & Warrior King @ Petrol

De laatste reggae avond in Petrol (Eek-A-Mouse) was niet om over naar huis te schrijven, maar na al die jaren trouwe aanwezigheid op optredens kan het niet anders dan dat er af en toe eens een minder of ronduit slecht optreden tussenzit. Toen we zaterdagavond naar Petrol afzakten, was ik er echter van overtuigd dat het deze keer niet fout kon gaan. Op de affiche stonden immers Warrior King en Junior Kelly.  Warrior King bracht tot hiertoe nog maar twee albums uit (‘Virtuous Woman’ en ‘Hold The Faith’) maar de kwaliteit van de songs op beide albums is uitstekend. Junior Kelly zagen we in 2007 dan weer op majestueuze wijze Reggae Geel afsluiten.  Bovendien zouden beide heren in Petrol begeleid worden door de Firehouse Crew, de vaste backingband van Sizzla. 

In Petrol aangekomen hadden we nog net de tijd om Giraffe sound enkele nummers te horen spelen, maar al snel betrad de Firehouse Crew het podium en werd door de Jamaicaanse band,  verrassend genoeg,  een instrumentale versie van Rally Round (Steel Pulse) ingezet. Nog verrassender was echter de eerste artiest die aangekondigd werd: Junior Kelly. Op basis van zijn carrière en de grootte van zijn naam op de affiche had, denk ik, iedereen verwacht dat Junior Kelly hier vanavond de hoofdact zou zijn.  Niet dus. Na een niet zo vlotte aankondiging door Black Marshall kwamen op de tonen van 'Rasta Should Be Deeper' eerst de twee backingvocals en nadien Junior Kelly het podium op. De sound in de zaal was nog niet echt optimaal tijdens de eerste paar nummers maar Junior Kelly imponeerde meteen met zijn krachtige stem en de snelheid waarmee hij zijn teksten bij momenten uitspuwde.

Ondanks het opvallend makke publiek in Petrol bleef Junior Kelly het beste van zichzelf geven en legde hij de lat steeds hoger voor zichzelf en zijn band. Na een prachtige versie van 'Black I Am' werd één van Junior Kelly’s grotere hits, 'Boom Draw', ingezet en meteen keerde mijn gedachten terug naar het optreden op Reggae Geel. Junior Kelly maakte toen namelijk vooral indruk met de prachtige breaks die hij in zijn songs inlaste en de manier waarop hij zijn band dirigeerde. En net dat deed hij nu in Petrol opnieuw. Waar de meeste artiesten genoegen nemen met een pull up hier en een one drop daar tilt Junior Kelly het niveau ettelijke kilometers hoger. Zo ging 'Boom Draw' via een break over in Bob Marley’s 'Rebel Music' dat enkele minuten later geheel onverwacht weer veranderde in 'Boom Draw' (“And I've got to throw away, Yes, I've got to throw away. My little boom draw, strong draw”). Junior Kelly misleide zijn publiek nog talloze keren op deze manier en had daar duidelijk plezier in. “Music is fun” zei hij, nadat hij voor het drumstel was gaan zitten tijdens één van de rustigere momenten en zich rot leek te schrikken toen de drummer nogal hard op zijn basdrum stampte.

Desondanks vinden vele mensen een optreden blijkbaar de ideale gelegenheid vinden om wat bij te praten en het gebabbel van het publiek overstemde jammer genoeg dan ook meermaals de tragere, zachte stukken in de nummers van Junior Kelly. Het betuigde bij momenten van weinig respect tegenover de artiest op het podium en uiteraard ook tegenover de mensen die wél voor het optreden kwamen. Junior Kelly bleef gelukkig het beste van zichzelf geven en tilde samen met één van zijn backingvocals het oorspronkelijk met Bar-Bee gezongen 'Missing You' live naar ongekende hoogtes.

Verder bleek ook dat deze artiest blijkbaar geen schrik heeft om ver buiten de lijnen van reggae te kleuren. Zo liet hij de gitarist een solo spelen die bij het gemiddelde heavy metal concert waarschijnlijk op veel enthousiasme had kunnen rekenen en ook het zeemzoete 'Chocolate Raindrops' had in de verste verte niets meer met reggae te maken. Maar toch kwam Junior Kelly zelfs met deze song zeer goed weg door de prachtige stem waarmee hij gezegend is en de overtuiging waarmee hij zijn nummers brengt. Naar mijn mening verdween hij dan ook al veel te snel van het podium.

Black Marshall moedigde het publiek gelukkig aan om Junior Kelly nog eens terug te roepen (achteraf bleek dat deze truc een 2de keer niet meer zou werken) en de band zette de riddim van Bob Marley’s Stir it Up in. Enkele seconden later besefte ik plots dat Junior Kelly niet langs de zijkant van het podium zijn hit 'Love So Nice' stond te zingen maar ongemerkt tot het midden van de zaal was gegaan en van daaruit al zingend zowat heel de zaal afging om ‘onder zijn mensen te zijn’. Een spectaculaire afsluiter van een even spectaculair en hoogstaand optreden.  

Veel tijd om te bekomen kregen we niet want even later stormde Warrior King al op het podium. Hier wel meteen pull ups à volonté en het werd ook meteen duidelijk waarom Warrior King als laatste artiest op het podium verscheen. Waar zijn songs eerder rustige new roots zijn, was Warrior King op het podium één brok energie en leek hij wel een rondlopend reclamebord voor één of ander energiedrankje. Terwijl hij een hele resem hits (Never Go Where Pagans Go, My Life, Hold The Faith, Education is the Key, ...) bracht vond de rasta ook nog de energie om wild rond te springen en zijn dagelijkse gymnastiekoefeningen af te werken op het podium. Leuk voor even, maar op den duur leidde het toch net iets teveel af van het muzikale aspect. Ook bij Warrior King was de respons van het publiek bij momenten eerder lauw. Hij besloot dan maar om de mensen meer bij het optreden te betrekken door iemand die vooraan stond op het podium te roepen en samen met haar het refrein van 'Melody' te laten zingen, wat geen sinecure bleek te zijn. Onder het motto ‘from the old school to the new school’ riep Warrior King even later ook nog een zekere Ras Inspector op het podium. Een man die eerder indruk maakte omwille van de dreads op zijn hoofd dan omwille van zijn stem.

Ondanks het feit dat Warrior King een heel goede stem heeft en een aantal zeer sterke songs (ook 'Africa Shall Be Free', 'Rough Road' en 'Virtuous Woman' passeerden nog de revue) kon zijn optreden niet tot op het einde blijven boeien. Het hoogtepunt van deze avond stond wat mij betreft dan ook al veel vroeger op het podium. Toen ik na de optredens nog even stond na te praten bleek echter dat de meningen over beide optredens soms mijlenver uit elkaar lagen en er minstens evenveel mensen waren die Warrior King veel beter vonden dan Junior Kelly, wat nog maar eens bewijst dat er over smaken niet te twisten valt.

Terwijl Giraffe sound heerlijke roots door de boxen knalde en Saimn-I alweer het beste van zichzelf stond te geven, hield ik het voor bekeken en keerde moe maar voldaan weer huiswaarts.  

Published on 28/03/2010 by Visionz