Reggae.be

96 Degrees in Ghent: Duane Stephenson, I-Octane & Tarrus Riley (NL/FR)

Het is koud en donker wanneer we in Gent aankomen, voor ons zien we drie warm ingepakte Jamaicanen de Vooruit binnengaan. Ik herken Dean Fraser en Duane Stephenson, al is dat geen sinecure, aangezien ze in een poging om hun gezicht te beschermen tegen de barre Belgische temperaturen hun gezicht helemaal beschermd hebben met een sjaal. En fragment van ‘Cool Runnings’ flitst door mijn hoofd.

Eenmaal binnen in de balzaal van de Gentse Vooruit is het gelukkig heel wat warmer en ook hier vele bekende (Antwerpse, Gentse, Brusselse, …) gezichten. Jamaicanen, al die bekende gezichten en een zaal die zich al snel vult met de geur van het heilige kruid? Dat kan maar één ding betekenen: de Beljam Reggae Massive blaast weer verzamelen voor een concert.

De lange smalle balzaal is goed gevuld wanneer omstreeks half tien Dean Fraser - met (grotendeels) dezelfde band waarmee hij enkele jaren geleden op Reggae Sundance ook al Cocoa Tea en Sugar Minott begeleidde - het podium opstapt. Zoals dat bijna altijd het geval is bij reggae optredens begint de band met een lange instrumentale version jam tijdens dewelke we meteen enkele mooie solo’s te horen krijgen. Vervolgens betreden de twee achtergrondzangeressen het podium en na een drietal solonummers (die mij niet echt konden overtuigen) van één van beide dames, was daar meteen het eerste hoogtepunt van de avond: Duane Stephenson. This is a warning, a warning, a new day is dawning zingt Duane Stephenson terwijl hij opkomt. De fans herkennen de intro van het heerlijke Love inna di City een nummer van het debuutalbum “From August Town”. En ook over de daaropvolgende 20 minuten kan ik niet anders dan uitermate positief zijn. Prachtige songs als Ghetto Pain, Cottage in Negril en Mr. B (op de riddim van Prince Alla’s Stone) zijn pure verwennerij voor het oor. En als klap op de vuurpijl kregen we daar dan ook nog Duane Stephenson’s grootste hit August Town bovenop. Een nummer dat mij op de één of andere manier sterk doet denken aan By His Deeds van V.C. Misschien is het de stem, misschien zijn het de teksten, maar meer waarschijnlijk is het de combinatie van beide, al wens ik deze Duane Stephenson zeker meer toe dan die ene hit die V.C. scoorde.Volgens Jah Shakespear gebruikt Duane Stephenson hier gewoon de riddim van Bob Marley's 's Jah Live.

Jammer genoeg moest Stephenson door het drukke programma iets te snel naar mijn zin plaats maken voor I-Octane, een zanger die al een tijdje meereist als voorprogramma met o.a. Tarrus Riley maar maar niet lijkt door te breken. En ergens begrijpen we dat wel. Slecht kun je hem moeilijk noemen, maar er zijn gewoonweg al te veel artiesten die doen wat hij doet en I-Octane onderscheidt zich jammer genoeg niet van al de rest. Wel liet hij gisteren zien dat hij meerdere stijlen aankan (van lovers tot dancehall), maar uitblinken in één van deze stijlen doet hij dus niet. De gedachte dat normaal Etana daar had moeten staan, hielp natuurlijk ook niet meteen om ten volle van zijn optreden te genieten.

Genieten deden we echter wel bij het volgende optreden en tevens de hoofdact van deze avond: Tarrus Riley. Wederom een korte intro door de band, waarna Tarrus Riley het podium opstapt, het publiek begroet en Lion Paw inzet. Wat daarna volgt is één lange mix met voornamelijk nummers van het nieuwe “Contagious” album (Start A New, Young Heart, Love’s Contagious, …) maar ook nummers als She’s Royal, Beware (dat vlotjes overgaat in het nieuwe en minstens even sterke Living The Life of a Gun) en Parables (van het gelijknamige album) op de Three Blind Mice riddim passeren de revue. Stuk voor stuk vlekkeloos vertolkt door Tarrus Riley en de superieure band die Dean Fraser (saxofonist, bandleider en achtergrondzanger!) weer lijkt samengesteld te hebben. Het bewijs? Die indrukwekkende bassolo tijdens Stay With You en uiteraard de uiterst amusante “clash” die Dean Fraser op sax en Tarus Riley met zijn stem onderling uitvochten.

Waar Tony Rebel vorige week in Geel nog een Yabby You tribute bracht, besloot Tarrus Riley om Michael Jackson te eren door een cover van diens Human Nature te brengen. Misschien wel de beste Michael Jackson cover die we sinds zijn dood gehoord hebben. Op de grootste Tarrus Riley hit was het uiteraard wachten tot het einde van het concert maar het was het wachten meer dan waard. De reactie van het publiek bij de eerste noten van Good Girl, Gone Bad loog er niet om. Het nummer werd dan ook grotendeels meegezongen en toen Tarrus Riley het podium verliet begon het opgehitste publiek, onder leiding van dirigent Dean Fraser, zijn naam te scanderen waarna Tarrus Riley bijna niet anders kon dan terugkomen. Voor de 2e keer deze avond werd de riddim van Prince Alla’s Stone ingezet. Deze keer ter begeleiding van One Two Order, een song die eveneens afkomstig is van het “Parables” album en live opzwepender dan ooit klonk dankzij de heerlijke solo van de percussionist die al een volledige avond die extra touch aan de nummers gaf. Als afsluiter kwamen tenslotte ook nog Duane Stephenson en I-Octane terug op het podium waarna ze allemaal samen nog een geïmproviseerde versie van Let Peace Reign brachten en de Gentse balzaal voldaan achterlieten.

FR

Il fait froid et sombre quand nous arrivons à Gand.  Juste sous notre nez, nous voyons trois jamaïcains lourdement vêtus entrer dans le Vooruit.  Je reconnais Dean Frazer et Duane Stephenson.  Pas une sinécure : pour se protéger de nos températures glaciales, ils se sont presque entièrement emballés dans un cache nez.  Un extrait de Cool Runnings me traverse l’esprit !  Heureusement, dans la salle de bal (Baalzaal est le nom néerlandais officiel) du Vooruit il fait nettement plus chaud et ici aussi, on rencontre pas mal de têtes connues (Anvers, Gand, Bruxelles,…)

Les Jamaïcains, des têtes bien connues, et une salle qu’emplit très vite l’odeur de la sainte herbe ?  On s’est compris : les Beljam Reggae Massive se sont rassemblés pour ce concert !

La salle de bal, longue et étroite, est déjà bien remplie quand Dean Frazer monte sur scène vers 21h30.  Il est accompagné en grande partie du même groupe avec qui il avait accompagné Cocoa Tea et Sugar Minott au Reggae Sundance 2008.  Comme souvent dans les concerts reggae, le band a commencé avec une longue intro instrumentale, pendant laquelle les musiciens ont déjà bien pu se démarquer avec de superbes solos.

Ensuite, les deux choristes sont montées sur scène.  L’une d’elles a interprété quelques morceaux (qui ne m’ont pas vraiment convaincus) et puis nous avons eu droit au premier des trois héros de la soirée : Duane Stephenson.  This is a warning, a warning, a new day is coming chante Duane en montant sur scène.  Les fans reconnaissent l’intro de l’excellent Love inna di City, un des titres de son premier album “From August Town”.  Sur tous les morceaux suivant également je n’ai que des remarques positives.  Des chansons comme Ghetto Pain, Cottage in Negril et Mr B. (sur le riddim de Stone de Prince Alla) sont de purs joyaux.  Et cerise sur le gateau, nous avons également eu droit au plus gros hit de Duane Stephenson « August Town ».  Un morceau qui me fait énormément penser à By His Deeds de V.C.  Peut à cause de la voix…ou du texte, mais plus probablement, c’est la communion d’un texte puissant et d’immenses qualités de vocaliste.  Bien sur, je souhaite bien plus à Duane Stephenson que juste un hit unique comme V.C !

Le programme étant chargé, Duane Stephenson a du quitter la scène un peu trop vite à mon goût.  Il a fait place à I-Octane.  Un artiste qui voyage depuis quelques temps avec Tarrus Riley mais qui ne semble pas percer.  Et d’une certaine façon on le comprend.  On ne peut pas dire qu’il soit mauvais.  Mais il y a trop d’artistes qui font ce qu’il fait et I-Octane ne se distingue pas assez du reste à mon avis.  Il a quand même prouvé qu’il touche à différents styles avec aisance (du lovers au dancehall) mais il ne brille pas spécialement dans un de ces styles en particulier.  Ce qui ne nous a pas non plus aidé à apprécier le show, c’est l’arrière-pensée qu’Etana était initialement prévue à sa place.

Ensuite, cela a été 100% de pur plaisir pour l’artiste suivant qui était également la tête d’affiche de cette soirée : Tarrus Riley.   Après une courte intro par le backing band, Tarrus a investi la scène.  Sous les clameurs du public, il entame avec Lion Paw.  Après a suivi un long mix des morceaux de son nouvel album « Contagious » : Start A New, Young Heart, Love’s Contagious. Il passe aussi en revue des classiques comme She’s Royal, Beware qu’il termine avec le non moins puissant Living The Life Of A Gun et enfin Parables (de l’album du même nom, sur le Three Blind Mice riddim).

L’un après l’autre, les chansons sont interprétées sans fautes par Tarrus Riley et un groupe de toute première qualité assemblé sous la direction de Dean Frazer (saxophoniste, leader du groupe et choriste !).  La preuve ?  Les impressionnants solos de basse pendant Stay With You et surtout le très amusant « clash » que se sont livrés Tarrus à la voix et Dean au saxophone.

Alors que Tony Rebel a voulu honorer Yabbi You la semaine dernière à Geel, c’est Michael Jackson que Tarrus Riley a voulu mettre à l’honneur avec une reprise de son Human Nature.  Probablement la meilleure reprise du King of Pop que l’on ait entendue depuis sa mort.

Il a fallu attendre jusqu’à la fin du concert avant de profiter du plus gros hit de Tarrus Riley.  Mais l’attente valait la peine.  La réaction du public aux premières notes de Good Girl Gone Bad le prouve !!  Ce morceau a naturellement été repris en chœur par toute l’audience.  Et quand il a quitté la scène, le public a scandé son nom,  sous la direction du band leader, Dean Frazer.  Tarrus Riley n’a pu que revenir.  Pour la deuxième fois, le riddim de Prince Alla a résonné.  Cette fois pour la chanson One Two Order (également du premier album).  En live, ce tune nous a semblé plus irie que jamais, grâce également au solo du percussionniste qui a apporté toute la soirée un cachet particulier au concert.

En finale, I-Octane et Duane Stephenson sont remontés sur les planches.  Ils ont entonné ensemble une version improvisée de Let Peace Reign et ont laissé le Vooruit entièrement comblé !

Published on 12/02/2010 by Visionz