Reggae.be

Muzikaal eerbetoon aan The King of Reggae

Twee keer per jaar begeeft de Beljam Reggae Massive zich met veel plezier richting Geel. Eén keer voor Reggae Geel in augustus en een tweede keer richting CC De Werft waar jaarlijks de verjaardag (dit jaar de 65^ste) van Robert Nesta Marley gevierd wordt. Ondertussen voelt Geel binnenrijden dan ook al een beetje aan als thuiskomen.

Het jaarlijkse verjaardagsfeest van The King of Reggae trekt elke keer weer een zeer divers publiek naar Geel, waar het cultureel centrum voor één avond op het jaar helemaal rood, geel en groen kleurt en de aanwezigen bij het binnenkomen kunnen genieten van het prachtige doek van Ras Feel aka King Flashman dat een kort overzicht van het leven van Bob Marley schetst,  de sounds (deze keer Bong Productions, Crucial P en Raggamuffin Whiteman) en last but not least de optredens in de grote zaal.

Vooral op het gebied van de optredens zal, wat mij betreft, deze editie van de Bob Marley Birthday Bashment de geschiedenis ingaan als één van de beste edities van de voorbije jaren. Opgewarmd werden we alvast door Cash Flow & D.Ju-Lion, de winnaars van Catch A Mic,  de jaarlijkse wedstrijd die op Reggae Geel georganiseerd wordt en opkomend talent binnen de Belgische reggaescene een podium aanbiedt.

Rond half tien, de zaal was ondertussen goed volgelopen, betraden The Moon Invaders het podium. Voor mij was het de eerste keer dat ik deze Belgische groep live aan het werk zou zien en de verwachtingen waren hooggespannen gezien de positieve bespreking van het optreden dat ze samen met Pat Kelly gaven in Antwerpen. Een dik uur later besefte ik dat geen enkel van de superlatieven die ik al had horen vernoemen wanneer het over deze groep ging overdreven waren. The Moon Invaders zijn een steengoede live groep met alles erop en eraan die een mix van ska en rocksteady maar ook soul en funk brengen. Zelfs zonder trompettist die gisteren op mysterieuze wijze verdwenen was, slaagden ze er in om iedereen binnen de kortste keren aan het dansen te krijgen. Mede dankzij het enthousiasme van de twee zangers (en tevens broers). Het gebeurt zelden dat ik mij meteen na een optreden naar de merchandising stand haast om een album van de groep die net opgetreden heeft aan te schaffen maar gisteren was dit dus wel het geval.  

Toeval of niet, één van die zeldzame andere keren dat ik dat gedaan heb, was bij de eerste doorgang van Queen Ifrica in Petrol en sindsdien mag je mij onverwijld als ‘fan’ van de Fyah Mumma catalogiseren. Ook in Geel slaagde Queen Ifrica er weer in om het publiek helemaal te overdonderen. Een woord dat redelijk letterlijk genomen mag worden want elke keer weer sta ik ervan versteld hoe zo een kleine vrouw zo een uitzonderlijk rauw stemgeluid kan voortbrengen, en welke zware thema's ze durft aansnijden. Incest (in 'Daddy'), Haïti, racisme, onderdrukking, armoede, genocide, bleeching, emancipatie... Geen sterkere en meer getalenteerde vrouw in de recente geschiedenis van de reggae dan deze Queen Ifrica. Bob Marley zou haar zonder twijfel hebben uitgenodigd op zijn 65ste verjaardagsfeestje.

In Geel trakteerde Queen Ifrica ons vooral op nummers van haar nieuwe album “Montego Bay”: Coconut Shell (een futuristische version van Sata), Lioness On The Rise, Don’t Sign (Don't know why riddim) en de titeltrack, die live beter dan ooit klonk. Deze nieuwe nummers werden aangevuld met het beste van haar eerste album “Fyah Mumma”: Lenghten My Days, What is Life (riddim: Some like it hot van Dennis Brown), Locks a grow (Bangarang), Sensimina (met hallucinante outro), het alarmerende Genocide, ...

Al vanaf de eerste keer dat ik Queen Ifrica hoorde wist ik dat dit geen one hit wonder was en na dit optreden durf ik er ook geld op zetten dat ze nog heel lang zal meegaan.

Net zoals drie jaar geleden in Petrol zakte Queen Ifrica niet alleen af naar Geel maar werd ze vergezeld door Patrick Barrett, de man die haar tijdens een Garnet Silk tribute concert ontdekte en bij ons beter gekend is als Tony Rebel. Bij het aanschouwen van deze immer sympathieke, boomlange zanger zou je niet denken dat hij ondertussen reeds 48 jaar geworden is. Tony Rebel sloot deze prachtige avond af met onder andere een korte mix van zijn bekendste nummers uit de jaren ’90, een heerlijke tribute aan de onlangs overleden Yabby You met zijn eigen interpretatie van Chant down Babylon Kingdom dat naar het einde toe bijna ongemerkt overging in Bob Marley’s Heathen en het altijd evengoed klinkende en uit volle borst meegezongen If Jah dat deze keer opgedragen werd aan de mensen in Haïti.

Zowel Queen Ifrica als Tony Rebel konden rekenen op de C-Sharp Band waarmee ze nu al enkele jaren langs de verschillende festivals en concertzalen trekken en dat zie en hoor je aan de kwaliteit die ze brengen. Twee keyboards, een gitaar, een basgitaar en drums (met daarachter de drummer van Buju Banton’s Til Shiloh Band). Meer hadden ze niet nodig om De Werft op zijn kop te zetten. Of toch? Blazers zouden mooi geweest zijn, zeker in de vele Studio One version die Tony Rebel opdiste. Naast de C-Sharp Band, Tony Rebel en Queen Ifrica stonden er op het podium nog twee hardwerkende backingvocals die het geheel nog net dat tikje hoger tilden en tijdens het afsluitende, majestueus gebrachte Forever Loving Jah, waarbij ook Queen Ifrica terug op het podium kwam, lieten horen dat ze ook solo een publiek kunnen bekoren. Bob Marley keek achteraan op het podium toe en zag dat het goed was.

Published on 07/02/2010 by Visionz