Event Reports
Nature verrast in Der Machine
Afgelopen vrijdag stond in Leuven een talentvolle Jamaicaanse artiest geprogrammeerd die luistert naar de naam ‘Nature’. Een krachtig pseudoniem van een jonge rastaman, die de hoge verwachtingen ruim inloste met een kwaliteitsvol optreden van bij momenten zeer hoog zangniveau.
Tegen middernacht liep Der Machine reeds aardig vol, ondanks het samenvallen met het ‘Escape to Dub’ feest in Aarschot van de gelijknamige Leuvense vzw en de relatief hoge inkomprijs (7 euro vind ik persoonlijk niet veel voor een line-up als deze, maar in Leuven is dit traditioneel een hoge drempel, onafhankelijk van de acts). Er waren ook heel wat Belgische en zelfs Franse soundboys aanwezig die benieuwd waren of Nature op het podium kon bevestigen wat zijn myspace-nummers en reeds opgenomen dubplates lieten uitschijnen. De youngster uit Montego Bay, die in de aandacht kwam na het winnen van een zangwedstrijd in 2008, stelde niet teleur en bleek een verruimende ontdekking.
Het publiek werd opgewarmd in a roots and culture style door DJ Sonko, de Gambiaan die sinds enkele jaren in Leuven leeft en er vooral bekend is van de ondertussen afgevoerde ‘Belgam’ parties in dezelfde Machine. Vervolgens was het de beurt aan resident Beatstreet sound, met de ervaren Sensademus als vaste reggae deejay en T-Fyah als onvermoeibare toaster. Met een set van hedendaagse roots, afgewisseld met vlagen oldschool dancehall en enkele klassiekers, slaagden ze erin een goede vibe te creëren in de zaal en de massive in de juiste stemming te brengen. Ze eindigden met één van hun absolute anthems: een dubplate van Postmen, door Maikal X, exclusief opgenomen voor hen en Herb-a-lize It!
Mystical Force uit Aachen, dat reeds twee keer met Nature speelde in Duitsland, nam meteen daarna het roer over en anticipeerde op gepaste wijze met een recentere Maikal X, maar het vervolg van hun set vond ik minder overtuigend. Na een vlot begin hadden ze enige moeite om het publiek te blijven boeien, niet in het minst omdat de MC amper in het stuk voor kwam en de interactie met het publiek op die manier haast volledig verdween. Je mag toch iets meer verwachten van een buitenlandse sound die groter vermeld staat op de flyer. Plots trokken ze wel weer alle aandacht met een uitzonderlijke special, namelijk ‘I like to move it’, jawel, het popnummer van Real 2 Real uit 1994!
Na enkele overgangsnummers van Irie Nation Sound werd Nature definitief aangekondigd. Hij stak van wal met een geslaagde a capella intro en maakte zo meteen duidelijk dat zijn stemgeluid een kruising vormt tussen Garnett Silk, Ras Shiloh en Jah Cure. Dit zijn dan ook zijn grote voorbeelden, samen met Beres Hammond en uiteraard Bob Marley, maar ondanks de onvermijdelijke vergelijking met bovengenoemde grootheden uit de reggae teert hij voorlopig niet op covers en dat siert hem. Zijn songs situeren zich vooral binnen de new roots en klinken fris en levendig, zijn teksten gaan hoofdzakelijk over Rasta en liefde, in alle betekenissen van het woord. We onthielden het sterke ‘Wasting Time’, ‘What about the bank’, ‘Falling in love again’ en ‘Nasty Lies’ (de laatste twee zijn afkomstig van het Duitse Pow Pow Movement, op respectievelijk de ‘Response’ en de niewue ‘Surfer’ riddim). Af en toe werden de zoete instrumentals vervangen door een nyabinghi drumritme, zoals in ‘Cry Out’ en ‘Temptations’.
Heel wat van de nummers die hij bracht vonden we ook terug op de uitstekende CD ‘To the Top’, vlot aan elkaar gemixt door Mystical Force, met enkele dubplates aan hun adres. De eerste 25 bezoekers kregen een exemplaar gratis, later op de avond kon ik gelukkig ook nog ééntje bemachtigen. Of Nature ook effectief de top zal bereiken moet de toekomst uitwijzen. Hij heeft nog niet de uistraling van een Jamaicaanse ster, maar als de jonge rastazanger hard blijft werken zullen we er ongetwijfeld nog vaak van horen. Hij bleek alvast een energiek podiumbeest, soms zelfs iets te letterlijk. Bij enkele pull ups ging hij soms hevig te keer waarbij hij wel eens een glas brak of tegen de muur opbotste en op de grond viel, toch enigszins in contrast met zijn rustige reggae repertoire.
Het was opvallend niet Mystical Force dat de backing deed, maar wel Irie Nation, de organiserende sound uit Doornik en Gambia die na de 45 show nog een aangename set verzorgde met enkele schitterende new roots tunes die zelden of nooit gedraaid worden in de dancehall. Het vaak bekritiseerde geluid in Der Machine was dit keer vrij goed, al stond het volume helemaal niet hoog en misten we toch wat bass, wat de kracht van het optreden niet echt ten goede kwam. Niettegenstaande waren we getuige van een veelbelovende performance van een opkomend Jamaicaans talent die in grote mate de kwaliteit van het reeds verspreide werk bevestigde!
Published on 29/01/2010 by Ruby Roots
Comments
You need to be registered and logged in to post comments.
