Reggae.be

Groundation sluit Vrijheidsfestival op grootse wijze af

Gisteren vond in het Nationaal Theater te Brussel de 5^de editie van het Festival van de Vrijheid plaats. De bezoekers van dit festival konden gedurende 10 dagen genieten van documentaires, lezingen, exposities, debatten en optredens met als rode draad de situatie van de rechten en vrijheden in de wereld om zo aan te zetten tot verzet en de solidariteit te bevorderen.

Om dit festival af te sluiten koos de organisatie dan ook voor een groep die deze waarden hoog in het vaandel draagt en bovendien ook steeds vaker de beste hedendaagse reggaegroep genoemd wordt: Groundation.

Het moet nu ongeveer de 6^de keer geweest zijn dat ik Groundation live aan het werk zag sinds 2007 en toch blijven ze steeds verrassen. Dit komt vooral door de setlist die geen twee optredens na elkaar dezelfde is en de vele stukken improvisatie waar Groundation zich aan waagt. Ook gisteren wist Groundation weer te verrassen. Het eerste nummer (Weak Heart) was nog geen minuut bezig en het publiek werd al getrakteerd op een prachtige trompetsolo. De eerste van velen zo zou later blijken.

Nummer na nummer bracht Groundation het Belgische publiek in het Nationaal Theater meer en meer in vervoering en een eerste hoogtepunt kwam er al snel met Congress Man, een nummer van hun debuutalbum dat ondertussen alweer tien jaar geleden uitkwam. Gisteren werd dit nummer naar ongekende hoogtes gebracht mede dankzij de, ondertussen onvermijdelijke, percussiesolo van Mingo Lewis Junior (zoon van James Mingo Lewis, eveneens drummer/percussionist, o.a. bij Carlos Santana).

De setlist op het Festival van de Vrijheid bestond uit een mix van oudere nummers (voornamelijk van het Hebron Gate album) en nummers van het nieuwe album, Here I Am. Zo vloeiden Run The Plan, inclusief de prachtige drum intro, en het titelnummer Here I Am gisteren moeiteloos in elkaar over en blijken beide nummers live bovendien nog beter dan op CD te klinken.

Op dit laatste album is er trouwens opmerkelijk meer ruimte gegeven aan de zangeressen en ook op het podium treden beide dames, tot groot genoegen van het publiek, meer en meer op de voorgrond. Dit in tegenstelling tot de bassist, Ryan Newman, die we steevast ergens achteraan op het podium terugvinden en, ongeacht de temperatuur in de zaal, met zijn jas aan op het podium staat (in Californië zijn ze blijkbaar meer gewoon). Toch is het deze Ryan Newman die met zijn prachtige baslijnen (luister maar eens naar Undivided) de basis vormt van die typische Groundation sound.

In het Nationaal Theater was het wachten tot Newman’s solo tijdens Silver Tongue Show vooraleer hij eindelijk even tot vooraan op het podium kwam. Het is trouwens bij solo’s als die van Newman of Marcus Urani op keyboards en/of het Hammond B3 orgel dat we pas echt te horen krijgen hoe goed deze groep wel is: een solo wordt aangezet en na enkele minuten eindigt deze in een soort van georganiseerde chaos waarbij een muur van geluid de zaal ingestuurd wordt die van de ene op de andere seconde weer overgaat in de oorspronkelijke structuur van het nummer. Keer op keer lokte dit gisteren enorme reacties uit bij het publiek en kippenvel van kop tot teen bij mijzelf.

Na Music is the Most High (de enige constante die ik tot hiertoe in hun setlist heb kunnen ontdekken) en Undivided (oorspronkelijk samen met Cedric Myton en Don Carlos) verliet Groundation een eerste keer het podium. Een minutenlang applaus en ritmisch gestamp met de voeten op de houten theatervloer zorgde er echter voor dat Groundation terug op het podium verscheen om een prachtige cover van Bob Marley’s War neer te zetten.

Het publiek was echter duidelijk nog niet voldaan toen Groundation voor een 2^de keer het podium verliet en weer volgde een minutenlang applaus en gestamp, zo mogelijk nog luider dan de eerste keer.  Even leek het alsof ze niet meer zouden terugkomen maar een kleine twee uur na het begin van het optreden verscheen het kleine maar indrukwekkende gestalte van Harrison Stafford voor een laatste keer op het podium. Hij had duidelijk plezier in de enthousiaste reacties en liet de keuze voor een laatste nummer dan ook volledig over aan het publiek:  Picture On The Wall. 

De perfecte afsluiter van een al even perfecte avond. Getuige hiervan waren de gelukzalige blikken bij de mensen die zaal verlieten,  alsook de massa albums, t-shirts, stickers en poster die in razendsnel tempo over de tafel vlogen bij de merchandising stand.  Het was ook aan deze merchandising stand dat ik een half uurtje na het optreden nog even met Harrison Staford zelf kon spreken. Tijdens dit gesprek werden mij twee geruchten bevestigd die ik op internet gelezen had.  Zo komt er in 2010 een Europese Rockamovya tour, samen met Will Bernard en Leroy ‘Horsemouth’ Wallace! Oorspronkelijk was deze tour in januari gepland maar volgens Staford heeft de manager schrik dat Horsemouth de koude temperaturen in Europa tijdens de wintermaanden niet zal aankunnen.

Een 2^de nieuwtje dat mij bevestigd werd is de release (ook in 2010) van een tweede Dub Wars album.  Dit keer met de dubversies van Upon The Bridge en Here I Am.

De Groundation fans weten bij deze ook weer waar ze naar kunnen uitkijken.

Tracklist Groundation 31/10 @ Théatre National Brussel:
1.Weak Heart
2.Ratant Crow
3.Sleeping Bag-o-wire
4.Fight All You Can
5.Not So Simple
6.Here I Am
7.Wish Them Well
8.Congress Man
9.Silver Tongue Show
10.Music Is the Most High
11.Undivided
Bis1:
12.War
Bis2:
13.Picture On The Wall

Published on 01/11/2009 by Visionz