Reggae.be

Midnite: 3 uur lang mystical vibrations

Een dag voor Reggae Geel nog helemaal naar Amsterdam om een concert te zien: nooit gedacht dat we dat op onze leeftijd nog zouden doen. Maar voor Midnite reizen wij desnoods half Europa rond, zeker als we weten dat de show wel eens een paar uur zou kunnen duren.

Op de festivals is Midnite voorlopig nog niet verder gekomen dan een dik uur, in de clubs duren de concerten meestal drie keer zo lang. Dat wilden we meemaken, dus wij naar Bitterzoet aan het Amsterdamse Spui, temidden coffeeshops en hoerenkasten. De lokale rasta community was in vol ornaat aanwezig, blank, bruin, zwart, jong, oud, man, vrouw, ongeveer 300 mensen bereid om op een bloedhete zomeravond 35 euro te betalen voor een concert in een donkere club. Waar je bovendien niet mocht roken noch blowen, tenzij dan in de afgesloten rookruimte boven. Gevolg: iedereen tot een minuut voor het begin van het concert buiten, en een permanent goed gevulde rookzaal tijdens de show.

Maar wie dacht nog aan ganja toen een immer breed lachende en skankende Ron Vaughn zijn eerste baslijn inzette, zoals elke song van Midnite live vertrekt vanuit de bas, en de rest van de band hem volgde met een loodzwaar rootsritme. Even intunen, en dan, zonder aankondiging of begroeting, stapt Vaughn Benjamin op het lage podium en begint te zingen. 'He is Jah', niet de gejaagde, deels digitale versie op de gelijknamige plaat (we beginnen eindelijk wat zicht te krijgen op het werk van Midnite, intussen ongeveer 40 cd's) maar de trage, meditatieve uitvoering op Live 94711, de eerste liveplaat die onlangs verschenen is. Dat album geeft trouwens een prima indruk van de concerten, zij het dat die dus wel een stuk langer duren.

Proceed, Lianess, I chant, Batter ram sound: ook die tracks staan op 94711, en ze klonken stuk voor stuk fantastisch. Midnite heeft een unieke sound ontwikkeld en beschikt met Christian Molina-Curet (drums), Edmund Fieulleteau (gitaar), Wayne Andreas (toetsen) en Edwin Byron (gitaar) over een stel muzikanten die dat geluid ook live vorm kunnen geven, stuk voor stuk perfect gefocust op hun taak en toch ook cool en ontspannen. Hoewel de lang uitgesmeerde nummers dus vaak nagenoeg onherkenbaar klonken en pas in de schaarse refreinen hun geheimen prijsgaven. Plots begonnen mensen mee te zingen, staken de vingers in de lucht, een kleine piek in de meditatieve trance die de muziek van Midnite opwekte. Vaughn Benjamin schrijft geen meezingteksten, volgens mij kan hij het niet eens goed verdragen dat het publiek hem bijspringt. Maar New Life, Bushman, Love the live you live, Meditation, Propaganda en Ras to the bone zijn intussen al Midnite-klassiekers. Niet evident als je weet hoeveel tracks de groep al heeft uitgebracht. 'Unpolished' (1999) en 'Jubilees of Zion' (2003) blijken de best bekende albums te zijn. Great Zimbabwe Walls: wat een geschenk om ook dat nummer van 'Jubilees...' eens live te horen. En ook Rastaman still stand, uit 'Ras Mek Peace', de meest primitieve en intrigerende plaat van Midnite.

Maar de hele show was natuurlijk een geschenk uit de hemel. Zelden een groep mensen zo intens en harmonieus zien genieten. Geen kwade blik gezien, geen onvertogen woord gehoord. We voelden ons allemaal een beetje uitverkoren.

En die vibe hield dus bijna drie uur aan. Elk nummer duurde ruim tien minuten, soms een kwartier. Vaughn zong, prevelde, orakelde, en maakte als gewoonlijk nauwelijks contact met het publiek. Eén keer zei hij Bless, drie keer lachte hij zijn stralende tanden bloot. Hij gaf ons zelfs een paar pull-ups, 'Boom!' riep hij, en het nummer begon opnieuw. Deze man moet het niet hebben van gimmicks of flauwe spelletjes, zelfs niet van aankondigingen of songtitels. Vaughn Benjamin is een sjamaan die zijn mantra's onbegrensd laat vloeien. Hele stukken zijn bijna niet verstaan maar dat deert niet; je weet dat hij kennis en inzicht brengt. Je voelt dat hij je hart raakt. Tot in de allerlaatste noten en Midniet er even aprupt mee ophoudt als ze begonnen zijn.

Drie uur later hoefde er niets meer. We voelden ons in perfecte harmonie met de schepping. We hadden het mooiste, meest authentieke, intrigerende èn langste concert van het jaar gezien. Midnite heeft ons voor de derde keer een blik op de rastahemel gegund.

Published on 01/08/2008 by Jah Shakespear