Reggae.be

Naar de kermis met Pura Vida

Ongewoon uur, ongewone plaats, ongewone setting, ongewone groep. Pura Vida overtuigt nu ook live, met veel liefde, enthousiasme en vakmanschap. En een keur aan instrumenten en speciale gasten.

Pinkstermaandag, twee uur ' s middags, 96° in the shade, real hot, maar in de feesttent van de kermis in Aalter is de temperatuur draaglijk. De meeste kramen zijn nog gesloten, er dreunt nog geen jump of techno door de luidsprekers van de botsauto's. Naast de tent het perron van het station waar we zonet uit de trein zijn gestapt. Waren alle verplaatsingen naar reggaeconcerten maar zo makkelijk.

Hoewel het toch vroeg is natuurlijk, zo kort na de middag, in het diepe Oost-Vlaamse binnenland. Maar we willen Pura Vida nu eindelijk wel eens live zien. Brecht De Boever en zijn vrienden hebben ons het afgelopen jaar verrast, bekoord en gefascineerd met een reeks schitterende opnames , de vraag is of het gezelschap die sound, die vibe en vooral die muzikale hoogstandjes ook op het podium zal kunnen waarmaken.

Een eerder bescheiden podium natuurlijk, dat amper plaats biedt aan de vele muzikanten. Drums, bas, twee keyboards, trompet, twee saxofoons, leadgitaar en Brecht zelf, zang (van hoog tot laag, de vier Congo's met één stem) en ritmegitaar. En in het etherische openingsnummer ook sitar, een instrument dat ik in een reggaebezetting nog nooit gezien heb.

Even later verschijnt Katrien op het toneel, zij speelt viool. LKJ heeft wel eens iets opgenomen met violen, de Twinkle Brothers in Polen, en in de jaren '80 had je het Reggae Philarmonic Orchestra (geen grap!). Maar ik herinner me niet dat ik al ooit een violist(e) live heb mogen aanschouwen. En ze doet dat uitstekend, die Katrien, soms ritmisch, soms heerlijk improviserend, het bevallige lichaam lichtjes skankend.

Iets minder podiumvast, de ogen gesloten of neergeslagen, komt Marie een nummer meezingen. Mooie, natuurlijk bezielde stem, mooie verschijning en een ontwapenende chanting naar het einde toe, maar ze zou er zelf best wat meer in mogen geloven.

Nog meer suprises? Brecht zelf op melodica, the sound of the far east Vlaanderen. Saimn-I (foto) like fire op toetsen, als prima backingvocalist en met een gloedvolle rockers rap naar het einde toe. Een trompet en twee saxofoons die de gedurfde arrangementen van Pura Vida goed onder de knie hebben. En Bobo op bas, recht door zee en onverstoorbaar.

Het enige manco is de sound. Zet hier een deftige geluidsmixer en we zouden deze Vlaamse Groundation nog hoger inschatten. Niet dat de muzikanten van Pura Vida de virtuositeit van de (jazz!)muzikanten van Groundation nu al zouden benaderen maar ze staan er wel, in staat om de gedurfde en ambitieuze composities van hun frontman deftig te vertolken. Niet perfect, niet altijd strakker dan strak, maar nooit uit de toon of ondermaats, en op geen enkel moment vervelend. Anderhalf uur spelen in een kermistent, op een bloedhete namiddag, met een rommelige sound, en dan toch goed overeind blijven: het is niet iedereen gegeven.

We herkennen een paar ritmes, melodieën en arrangementen van de opnames maar net als hij Groundation klinkt de live uitvoering verschillend, en zo hoort het ook. De muziek van Pura Vida is gebaat bij spontane ingevingen en improvisaties. Maar dan moet je die songs ook echt in de vingers hebben, een paar honderd keer spelen, en dan van daaruit verder creëren. Hopelijk krijgt Pura Vida de komende maanden en jaren de kans om deze unieke vorm van rootsreggae, verrijkt met stemmen en klanken uit andere tijden en windstreken, live naar een hoger niveau te tillen.

Ondertussen in de Lost Ark studio: Pura Vida heeft recent opnames gemaakt met Prince Allah (in Luxemburg, met zijn eigen draagbare studio - zie foto boven) en met Erick Judah. Roots man connection, daar houden wij van.

Published on 12/05/2008 by Jah Shakespear